Καθώς περπατούσα, ένα φύλλο έπεσε από το κλαδί του δέντρου του. Προσγειώθηκε στα πόδια μου και μπροστά στα μάτια μου, ξεψύχησε. Κοίταξα το δέντρο. Πολλά ακόμα ετοιμοθάνατα φύλλα περίμεναν το τέλος τους. Δεν υπήρχε θρήνος, δεν υπήρχε θλίψη. Δεν ακούγονταν μοιρολόγια ούτε κι αποχαιρετισμοί. Μόνο σιωπηλή προσμονή υπήρχε. Ήξεραν ότι είχαν φτάσει στο τέλος της πορείας τους. Ένα αεράκι που φύσηξε απαλά, επίσπευσε τη διαδικασία του θανάτου για κάποια από αυτά. Κοίταξα ξανά στο δέντρο. Είδα έναν άγγελο να στέκεται στον αέρα και να χαμογελά. Έτριψα τα μάτια μου, νομίζοντας πως είχα κάποια παραίσθηση. Όταν τα άνοιξα πάλι, δεν υπήρχε τίποτα παρά μόνο τα κίτρινα φύλλα του δέντρου που περίμεναν την πτώση τους. Συνέχισα το δρόμο μου και βυθίστηκα στις σκέψεις της καθημερινότητας. Σύντομα είχα ξεχάσει τα φύλλα που έπεφταν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου