Επιστολογραφία

https://www.pemptousia.gr/2020/09/epistolografia-o-xechasmenos-tropos-epikinonias/

Η επιστολή είναι γραπτός λόγος που χρησιμοποιούμε για να επικοινωνήσουμε με πρόσωπα τα οποία δεν είναι παρόντα -οικεία και μη- ή με κοινωνικές ομάδες που θεωρούμε ως κατάλληλους δέκτες των μηνυμάτων μας, με στόχο:

Να πληροφορήσουμε για συμβάντα και καταστάσεις

Να διαπιστώσουμε προβλήματα

Να μεταδώσουμε σκέψεις και συναισθήματα

Να εκφράσουμε απόψεις εισηγήσεις διαμαρτυρίες

Να ανακοινώσουμε προθέσεις

Η επιστολή απευθύνεται σε ένα «εσύ» αλλά η απουσία τού εννοούμενου συνομιλητή εμποδίζει την ολοκλήρωση τού διαλόγου. Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, η επιστολή είναι «το ήμισυ ενός διαλόγου», ενώ από σύγχρονους μελετητές θεωρείται ως «ο μονόλογος που θέλει να γίνει διάλογος». Επειδή την απευθύνομε σε απόντα, από την ανάγκη για να συνομιλήσουμε μαζί του, πρέπει να έχει τη φυσικότητα και την αμεσότητα τού προφορικού λόγου.

Ο επιστολικός τρόπος επικοινωνίας είναι αρχαιότατος. Περίφημες θεωρούνται οι επιστολές τού Δημοσθένη, τού Λυσία, τού Πλάτωνα, τού Σωκράτη στο Φίλιππο τής Μακεδονίας, καθώς και τού Κικέρωνα, τού Οράτιου, τού Οβίδιου, τού απόστολου Παύλου κ.α. Κοινό χαρακτηριστικό αυτών των επιστολών που μοιάζουν με τις σημερινές ανοιχτές επιστολές στον Τύπο είναι ο δημόσιος τους χαρακτήρας, εφόσον απευθύνονται, είτε σε κάποιο πρόσωπο τής δημόσιας ζωής, είτε σε ένα ευρύτερο κοινωνικό σύλλογο και έχουν στόχους πολιτικούς, ηθικοπλαστικούς, θρησκευτικούς, φιλοσοφικούς κλπ.

Στα ρωμαϊκά χρόνια, η επιστολή ως λογοτεχνικό είδος πήρε τεράστια ανάπτυξη, γι΄ αυτό και διαμορφώθηκαν οι κανόνες τής επιστολογραφίας που επικράτησαν μέχρι το Μεσαίωνα. Πολλοί από αυτούς τους κανόνες ισχύουν μέχρι σήμερα.

Πολλά λογοτεχνικά έργα δανείζονται τη μορφή τής επιστολής ως αφηγηματικό μέσο, όπως για παράδειγμα «Τα γράμματα σε ένα νέο ποιητή» τού αυστριακού ποιητή Ράινερ Μαρία Ρίλκε ή ακόμα το μυθιστόρημα τού Στρατή Μυριβήλη «Η ζωή εν τάφω».

Η γραπτή επιστολή φαίνεται πως αποτελεί είδος προς εξαφάνιση στην εποχή των γραπτών και πολλές φορές ακαταλαβίστικων μηνυμάτων μέσω τού κινητού και την πλήρη αποξένωση των ανθρώπων από το γραπτό κείμενο. Για όσους όμως ο γραπτός λόγος παραμένει μέσο επικοινωνίας και μοιράσματος εσωτερικών καταστάσεων και απόψεων, η γραπτή επιστολή συνεχίζει να τους προσφέρει όλα αυτά που επί αιώνες επισήμαιναν επώνυμοι και ανώνυμοι επιστολογραφία: Έκφραση προσωπικών καταστάσεων με αμεσότητα που δεν θα ήταν δυνατόν να εκφραστεί προφορικά λόγω έλλειψης χρόνου και νοητικής προετοιμασίας, αλλά και μία παράξενη γοητεία που κρύβει η επιστολή που λαμβάνεται, με τον χρόνο διαθέσιμο για δεύτερη και τρίτη ανάγνωση αλλά και μετάδοση μέσα από το γραμμένο χαρτί ψυχικών και πνευματικών δονήσεων, που όχι μόνον δεν εξαφανίζονται από την απόσταση αλλά αντιθέτως, γίνονται εντονότερες την ώρα που ένας κλειστός φάκελος ανοίγει.

Το τι χάθηκε για τους νέους ανθρώπους από την εξάλειψη τής γραπτής αλληλογραφίας, μπορεί εύκολα να το διαπιστώσει κάνεις από τον τρόπο που οι νέοι άνθρωποι μοιράζονται πλέον συναισθήματα μέσω των κινητών, των τάμπλετ ή των υπολογιστών: Την κατάθεση των συναισθημάτων αναλαμβάνουν πλέον φατσούλες και οπτικά σύμβολα ενώ λείπει παντελώς από την διαδικτυακή επικοινωνία η ανεπτυγμένη κατάθεση ψυχικών καταστάσεων. Τα γραπτά μηνύματα τού κινητού είναι μόνον χρηστικά ή απλώς εκτονωτικά και δεν κρύβουν κάποιο ιδιαίτερο βάθος αφήνοντας την υποψία ότι πλέον βάθος δεν υπάρχει.

Σαν ένα παράδειγμα επιστολογραφίας, κλασικό για την παγκόσμια λογοτεχνία, αναφέρω τις επιστολές προς έναν νεαρό ποιητή τού Ρίλκε όπως το καταγράφει αλλά και το σχολιάζει ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος σε απόσπασμα από την ανέκδοτη «Ιστορία τού Ευρωπαϊκού Πνεύματος, εκδ. ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ 30, (1 Δεκ. 1941), τχ 354, 847-850:

«Ο νεαρός ποιητής θάγραψε, όπως φαίνεται, στον Ρίλκε, ότι έχασε πια μέσα του το Θεό. Κι’ ο Ρίλκε τού λέει: ‘’Μήπως τα πράματα είναι τάχα αλλιώς και μήπως δεν τον είχατε (το Θεό) ποτέ στην κατοχή σας; Και άλλωστε, πότε τάχα μπορεί να είχε συμβεί αυτό; Νομίζετε τάχα ότι μπορεί να έχει στην κατοχή του ένα παιδί Εκείνον, που και οι άντρες μόνο με κόπο τον κρατάνε και που το βάρος του συνθλίβει και τους γέροντες;…Γιατί δεν προτιμάτε να σκεφθήτε ότι (ο Θεός) είναι ακριβώς ο Ερχόμενος, που μέλλει ήδη από τον αιώνα των αιώνων να ρθει, ότι είναι ο Μελλοντικός, ότι είναι ο τελειωτικός καρπός ενός δέντρου που φύλλα του είμαστε εμείς; Τι σας εμποδίζει να μεταθέσετε τη γέννησή του στους χρόνους που είναι υπό δημιουργίαν, και να ζήσετε τη ζωή σας σα μιαν οδυνηρή και όμορφη μέρα μεσ’ στην ιστορία μιας μεγάλης εγκυμοσύνης;’’

Ας μη συνεχίσουμε τα υπέροχα αυτά ερωτήματα (τα παιδαγωγικά θετικώτατα) που διατυπώνει ο Ρίλκε, και που δεν είναι βέβαια ερωτήματα και αμφιβολίες, παρά είναι μερικές από τις θετικώτερες βεβαιότητες που έχουν ως τώρα διατυπωθεί. Ο παιδαγωγός Ρίλκε είναι τόσο μεγάλος όσο κι’ ο ποιητής. Και δε μπορούσε νάναι αλλιώς. Η αληθινή ποίηση είναι η μεγαλύτερη παιδεία: είναι παιδεία ζωής και θανάτου».

Ἐπιστολή Μακρυγιάννη πρός τόν Βασιλέα

Μακρυγιάννης Ἰωάννης

http://www.agiazoni.gr/article.php?id=27175290720447820843

Βασιλεῦ!

Ὡς ἕνας καί ἐγώ ἀγωνιστής εἰς τά περασμένα δεινά της πατρίδος μου, ἐγνώρισα εἰς πολλά μέρη ἀνδρείους στρατιωτικούς καί τιμίους πολίτας, ὁπού ἐθυσίαζον καί τήν κατάστασίν τους καί τήν ἰδίαν ζωήν τους μέ μεγάλην εὐχαρίστησιν διά νά ἰδοῦν μίαν ἡμέραν τήν πατρίδα τους ἐλευθέραν. Πολλοί ἀπό αὐτούς ἐσκοτώθηκαν εἰς τόν πόλεμον, ἄλλοι ἔμειναν αἰχμάλωτοι καί ἄλλοι ἐπληγώθηκαν, καί τώρα μετά τήν ἐλευθέρωσιν τῆς πατρίδος τούς βλέπω νά περιπατοῦν εἰς τούς δρόμους γυμνοί καί ξυπόλυτοι. Βλέπω χήρας καί ὀρφανά νά ζητοῦν ἔλεος διά νά παρηγορήσουν τήν πείναν τους, καί μέ τά δάκρυα εἰς τά μάτια νά περιφέρωνται καί νά προξενοῦν ἐντροπήν εἰς τήν ἀχάριστον πατρίδα, διά τήν ὁποίαν ἔχασαν τούς ἄνδρας των, ἔχασαν τούς γονεῖς των.

Ἐκεῖνοι, ὁπού τούς γνωρίζουν καί ἠμποροῦν νά πληροφορήσουν τήν Κυβέρνησιν, κρύπτουν τήν ἀλήθειαν καί φροντίζουν μόνον νά δώσουν τάς ἀνταμοιβάς εἰς τούς δούλους, καί κόλακάς των, εἰς ἀνθρώπους ἀναξίους, εἰς τούς ὁποίους ἡ πατρίς δέν γνωρίζει κανένα χρέος. Εἰς μέν τούς καλούς καί δυστυχεῖς ἀγωνιστὰς λέγουν ὅτι ἡ πατρίς εἶναι πτωχή, εἰς δέ τούς κόλακάς των τήν ἀποδεικνύουν πλουσίαν. Ἐάν εἶναι πτωχή, καθώς καί εἶναι βέβαια, ἔπρεπε νά εἶναι πτωχή εἰς ὅλους, καί ὄχι μόνον διά ἐκείνους, ὁπού ἐδοκίμασαν τόσους ἀγώνας, καί ἦλθαν εἰς ἐλεεινήν κατάστασιν διά τήν ἐλευθερίαν της.

Ἡ τοιαύτη ἀδικία κάμνει σήμερον πολλούς Ἕλληνας νά ἀγανακτοῦν ἐναντίον τῆς πατρίδος, καί νά βλέπουν ὁ ἕνας τόν ἄλλον ὡς ἐχθρόν χειρότερον ἀπό τόν Τοῦρκον. Ἐγώ ὅμως, Ὑψηλή Ἀντιβασιλεία, δέν εἶμαι ἄδικος, ἀλλά ὡς εὐαίσθητος εἰς τήν δυστυχίαν τόσων ἀγωνιστῶν, παρακινοῦμαι νά φανερώσω τήν ἀδικίαν πρός τήν κυβέρνησίν μου, τήν ὁποίαν μετά Θεόν σέβομαι καί τιμῶ καί ἀγαπῶ, καθώς χρεωστεῖ νά κάμνη κάθε ἄνθρωπος ἀφωσιωμένος εἰς τήν πατρίδα του.

Ἄν ἡ πατρίς μας εἶναι πτωχή, διατί ἡμεῖς μερικοί Ἕλληνες νά παίρνωμεν ἀπό χίλιες δραχμές καί κάτω τόν μήνα, οἱ δέ συνάδελφοί μας νά ψωμοζητοῦν καί νά περιπατοῦν γυμνοί καί ξυπόλυτοι; Δία τήν τιμήν καί ὑπόληψιν καί τῆς πατρίδος καί τοῦ Βασιλέως μου κρίνω δίκαιον νά κόψωμεν ἕνα μέρος ἀπό τόν μισθόν μας, διά νά δοθῆ καί εἰς αὐτούς τούς δυστυχεῖς. Ἐγώ, ὅταν ἐπληγώθην εἰς τούς Μύλους τοῦ Ναυπλίου, ἔλαβα δῶρον ἀπό τήν πατρίδα μου, τό ὁποῖον εἶναι περίπου ἑκατόν πενήντα δραχμὰς τόν μήνα· τώρα λαμβάνω πολύ περισσότερον μηνιαῖον μισθόν, δηλαδή σχεδόν τριακόσιας ἑβδομήκοντα δραχμάς. Ὅθεν ἐγώ πρῶτος παρακαλῶ τήν Ἀντιβασιλείαν νά διατάξη νά κοπῆ αὐτός ὁ μισθός μου ὅλος, ἕως ὅτου ἡ Κυβέρνησις νά λάβη καιρόν νά εὐθετήση τά πράγματα καί νά τά θεραπεύση κατά τό καλύτερον, καί νά μέ δοθοῦν πάλιν κατά μήνα αἱ ἑκατόν πενήντα δραχμαί ἐκεῖναι, καθώς ἐξ ἀρχῆς μ' ἔκρινεν ἄξιον ἡ πατρίς μου· ὁ δέ μισθός μου ἄς δοθῆ εἰς ἄλλους δυστυχεῖς συναγωνιστάς μου, τῶν ὁποίων ἡ γύμνωσις καί ἀπελπισία, μά τήν πατρίδα μου καί μά τόν Βασιλέα μου, δέν μ' ἀφήνει νά κοιμηθῶ ἡσύχως ὅλην τήν νύχτα. Ἄν δέν εἶχα τόσην φαμιλίαν, ἄν δέν ἤμουν ἀσθενής τόν περισσότερον καιρόν, καί ἄν δέν εἶχα ἱκανά χρέη, δέν ἤθελα νά δώσω καί αὐτό τό ὀλίγον βάρος εἰς τήν πατρίδα μου.

Δέν εἶναι ἀμφιβολία, ὅτι ὅλοι οἱ Ἕλληνες ἔχουν καλά αἰσθήματα καί μεγάλην ἀγάπην εἰς τόν Βασιλέα μας· ἐπιθυμῶ ὅμως νά μή ὑπάρχη κανένας, ὁπού νά νομίζη, ὅτι ἔχει δίκαια παράπονα εἰς τήν ἀθωότητά του καί εἰς τήν καλωσύνην του· ἐπιθυμῶ νά εἶναι ὅλοι εὐχαριστημένοι ἀπό τήν πατρίδα καί νά μή εἶναι εἰς ἄλλους πτωχή ἡ πατρίς καί εἰς ἄλλους πλουσία· ἀλλά νά ἀνταμείψη ὅλους ἐκείνους, ὁπού ἔπαθαν διά τήν ἐλευθερίαν της. Παρακαλῶ μέ τό ἀνῆκον σέβας τήν Ἀντιβασιλείαν, ἀφοῦ διατάξη ἀπό τό παρόν τήν παῦσιν τοῦ μισθοῦ μου, νά διάταξη νά μέ δίδεται τό παλαιόν τῆς πατρίδος σιτηρέσιον.

Ἐν Ἀθήναις τή 15 Δεκεμβρίου 1834

Ἰωάννης Μακρυγιάννης


(Ἐκ τῆς ἐφημερίδος «Ἐθνική» ἄρ. 22, 23.12.1834)

Τελικά θα εκπληρώσω την επιθυμία μου.

Τελικά θα εκπληρώσω την επιθυμία μου.

Δεν μετανιώνω καθόλου.

Προσεύχομαι για την υγεία όλων.


Σημαιοφόρος Hitoshi Kawai-αποχαιρετιστήρια επιστολή 

Πέθανε σε ειδική επίθεση (αυτοκτονία) από την Οκινάουα στην ηλικία των 22 ετών  στις 6 Απριλίου 1945 (Kamikaze Special Attack Corps 3rd Mitate Squadron)

http://www.kamikazeimages.net/writings/kawai/index.htm

Η επιστολή ενός kamikaze : Επιθυμώ να λουστώ με dharma μπροστά στον Βούδα

http://www.kamikazeimages.net/writings/koya/index.htm

Αγαπητοί Πατέρα και Μητέρα,

Καλωσορίζω τον Απρίλιο με άνθη κερασιού σε πλήρη άνθιση. Ένα νεαρό άνθος κερασιού 27 ετών επίσης θα πέσει όπως αυτά τα άνθη κερασιού.

Τώρα με σθένος θα κάνω μια εξόρμηση και  μια επίθεση  taiatari  (σύγκρουση με το αεροπλάνο  ) . Στις 6 Απριλίου, πρέπει να δώσω τη ζωή μου στον αυτοκράτορα εκείνη την τυχερή ημέρα .

Ξέρω ότι θα έπρεπε να στείλω προσωπικά γράμματα στα μικρότερα αδέλφια μου, αλλά τώρα έλαβα τη διαταγή. Παρακαλώ συγχωρέστε μου ότι ήμουν απασχολημένος. Ζητώ μόνο  στο μέλλον να τους ενθαρρύνετε με το πνεύμα μου.

Θα συντριβώ και θα λάβω βροχή γλυκού dharma. Εάν δεν λάβετε νέα για το θάνατό μου στη μάχη, θα εκτελέσω μια επίθεση taiatari  στις 1800 στις 6 Απριλίου. Επιθυμώ να λουστώ με dharma μπροστά στον Βούδα.

Σας παρακαλώ να προσέχετε.

Κάνω την υπηρεσία μου λίγο πριν από σας. Θα περιμένω τον ερχομό όλων. Πατέρα, παρακαλώ ανέφερε αυτήν την επιστολή στον παππού.

Tetsuro


Αύριο πέφτω
Χωρίς μια προσδοκία 
Άνθος κερασιάς 

Σμηνίας Tetsurō Koya

Γράμμα τοῦ Ρουμάνου Ὁμολογητοῦ Βαλέριου Γκαφένκου ἀπὸ τὴν φυλακή

 http://www.agiazoni.gr/article.php?id=20776811443672833218

29 Ἰανουαρίου 1946
 

Ἡ ζωὴ εἶναι διαφορετικὴ ἀπὸ ὅπως τὴ φαντάζονται οἱ ἄνθρωποι. Καὶ ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος εἶναι διαφορετικὸς ἀπὸ ὅ,τι φαντάζεται αὐτὸς ὅτι εἶναι. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὄντως διαφορετικὴ ἀπὸ τὸ πῶς τὴν θεωρεῖ συνήθως ὁ ἀνθρώπινος νοῦς.

Θέλω νὰ εἶμαι εἰλικρινὴς καὶ ἀνοιχτὸς μέχρι τὰ βάθη τῆς ψυχῆς μου. Μὲ τὸ πρῶτο βῆμα ποὺ ἔκανα στὴ φυλακὴ ἀναρωτιόμουνα γιατί εἶχα φυλακιστεῖ.

Στὸ κοινωνικὸ ἐπίπεδο πάντα μὲ θεωροῦσαν πολὺ καλό, ἕνα παράδειγμα ἠθικῆς ἀγωγῆς. Ἂν βρισκόμουν σὲ σύγκρουση μὲ κάποιον, θὰ ἦταν μόνο γιὰ τὴν ἀλήθεια.

Μετὰ ἀπὸ πολλὴ ἀνησυχία καὶ πολὺ πόνο, ὅταν τὸ ποτήρι τῶν βασάνων εἶχε γεμίσει, ἦρθε μιὰ ἅγια ἡμέρα, τὸν Ἰούνιο τοῦ 1943, ὅταν ἔπεσα μὲ τὸ πρόσωπο στὸ ἔδαφος, γονατισμένος, μὲ συντετριμμένη καρδιά, κλαίγοντας μὲ λυγμούς. Παρακαλοῦσα τὸν Θεὸ νὰ μοῦ δωρίσει τὸ φῶς. Ἐκείνη τὴν περίοδο εἶχα χάσει ὅλη τὴν ἐμπιστοσύνη μου στοὺς ἀνθρώπους. Ἔνιωθα ὅτι βρισκόμουν στὴν ἀλήθεια. Ἀλλὰ τότε γιατί ὑπέφερα; Στὴν ψυχή μου, κάποτε γεμάτη ἀπὸ ἐνθουσιασμό, παρέμεινε μόνο ἡ ἀγάπη. Κανένας δὲ μὲ καταλάβαινε.

Ταυτόχρονα μὲ τὸ κλάμα ἄρχισα νὰ κάνω μετάνοιες. καὶ ξαφνικὰ -ὧ Κύριε, τί μεγάλος εἶσαι, Κύριε! Εἶδα ὅλη τὴν ψυχή μου γεμάτη ἀπὸ ἁμαρτίες.

Βρῆκα μέσα μου τὴ ρίζα ὅλων τῶν ἀνθρώπινων ἁμαρτιῶν. Ἀλίμονο, ἦταν τόσες οἱ ἁμαρτίες, ἀλλὰ τὰ μάτια τῆς πωρωμένης λόγῳ τῆς ὑπερηφάνειας ψυχῆς μου δὲν τὶς ἔβλεπαν! Τί μεγάλος εἶναι ὁ Θεός!

Βλέποντας λοιπὸν ὅλες τὶς ἁμαρτίες μου, αἰσθάνθηκα τὴν ἀνάγκη νὰ φωνάξω δυνατὰ καὶ νὰ ζητήσω ἔλεος, ὁπότε μιὰ βαθιὰ εἰρήνη, ἕνα ἀπέραντο φῶς καὶ πολλὴ ἀγάπη πλημμύρισαν τὴν καρδιά μου.
Μόλις ἀνοίχθηκε ἡ πόρτα, βγῆκα ταχύτατα ἀπὸ τὸ κρατητήριο καὶ πῆγα στοὺς ἀνθρώπους ποὺ τοὺς ἤξερα ὅτι μὲ ἀγαποῦν περισσότερο καὶ σ' ἐκείνους ποὺ μὲ μισοῦσαν καὶ εἶχαν ἁμαρτήσει ἐναντίον μου πιὸ πολὺ καὶ τοὺς εἶπα στ' ἀνοιχτὰ καὶ ἀπερίφραστα: «Εἶμαι ὁ πιὸ ἁμαρτωλὸς ἄνθρωπος. Δὲν ἀξίζω τὴν ἐμπιστοσύνη οὔτε τοῦ τελευταίου ἄνθρωπου. Εἶμαι εὐτυχής!».

Ὅλοι ἔμειναν κατάπληκτοι. Μερικοὶ μὲ κοίταξαν περιφρονητικά, ἄλλοι ἀψήφιστα, ὁρισμένοι μὲ κοίταξαν μὲ μία ἀγάπη ποὺ οὔτε οἱ ἴδιοι δὲν μποροῦσαν νὰ τὴν ἐξηγήσουν. Μόνο ἕνας ἄνθρωπος μοῦ εἶπε; «Ἀξίζεις νὰ σὲ ἀσπασθοῦμε!»" ἀλλὰ ἐγὼ ἔτρεξα γρήγορα στὸ κρατητήριό μου, ξάπλωσα στὸ κρεβάτι μου καὶ συνέχισα τὰ κλάματά μου, εὐχαριστώντας καὶ δοξάζοντας τὸν Θεό....

Ἀπὸ τότε ἄρχισα ἐνσυνείδητα τὴ μάχη ἐναντίον τῆς ἁμαρτίας. Ἀλλά, ἂν ξέρατε τί δύσκολη εἶναι ἡ μάχη μὲ τὴν ἁμαρτία! Θέλω νὰ ξέρετε ὅτι ὄχι μόνο ἐδῶ, ἀλλὰ καὶ ὅταν ἤμουν ἔξω, πολεμοῦσα πάρα πολὺ μὲ τὴν ἁμαρτία.

Στὴ φυλακὴ ἔχω ἐξετάσει τὴν ψυχή μου καὶ κατάλαβα ὅτι, ἔστω κι ἂν δὲν εἶχα ἁμαρτήσει στὴν πράξη, ἀλλὰ μὲ τὸ στόμα καὶ μὲ τὸ νοῦ εἶχα ἀνομήσει. Πῆγα στὸν ἱερέα καί, μετὰ ἀπὸ μιὰ βαθιὰ ἐξέταση τῆς συνείδησής μου, ἐξομολογήθηκα. Ἡ ἐξομολόγηση μὲ ξεφόρτωσε ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες μου.

Καὶ ἀγωνίζομαι ἀδιαλείπτως. Ἡ μάχη δὲ σταματάει, μέχρι τὸ θάνατο. Χωρὶς μετάνοια κανένας ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ προχωρήσει οὔτε ἕνα βῆμα. Τί εἶναι ἡ ζωή; Εἶναι ἕνα δῶρο τοῦ Θεοῦ γιά μᾶς, τοὺς ἀνθρώπους, γιὰ νὰ καθαρίζουμε τὶς ψυχές μας ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ νὰ ἑτοιμαστοῦμε, διὰ τοῦ Χριστοῦ, νὰ δεχτοῦμε τὴν αἰώνια ζωή. Τί εἶναι ὁ ἄνθρωπος; Ἕνα πλάσμα ποὺ ἔχει δημιουργηθεῖ ἀπὸ τὴν ἀπροσμέτρητη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, στὸν ὁποῖο τέθηκαν μπροστὰ ἢ εὐτυχία καὶ ὁ θάνατος, γιὰ νὰ διαλέξει τί θέλει....

Νὰ εἶστε πολὺ προσεκτικοί! Στὴν κοινωνική τους ζωὴ οἱ ἄνθρωποι κοιτάζονται καὶ ἐκδικάζονται ὄχι μὲ βάση τί εἶναι αὐτοὶ οὐσιαστικά, ἀλλὰ μὲ ἐξωτερικὰ κριτήρια. Μὴν ἔχετε ἀπαιτήσεις ἀπὸ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους, διότι ὅποιος κάνει ἔτσι θὰ ὑποφέρει πικρά. Ἀλλὰ ἀγαπῆστε τους. Ἕνας μόνος εἶναι τέλειος, ἕνας μόνο εἶναι ἀγαθὸς καὶ ἁγνός: ὁ Χριστὸς-Θεός!

Καὶ τώρα: τί εἶναι ἡ ἀλήθεια; Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὁ Χριστός, ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ. Προσπαθῆστε νὰ πλησιάσετε εἰλικρινὰ τὸν Χριστὸ καὶ ἀφῆστε τὸν κόσμο μὲ τὶς ἁμαρτίες του!

Οι επιστολές του Λέοναρντ Κοέν

https://www.fosonline.gr/plus/politismos/article/55050/erotikes-epistoles-toy-koen-stin-marian-poylithikan-gia-1-2-ekat-dolaria

Στη δημοπρασία του οίκου Christie’s, οι επιστολές προς την Μαριάν Ιλέν πουλήθηκαν συνολικά έναντι 1,2 εκατ. δολαρίων.

Η σχέση τους, που ήταν πηγή έμπνευσης για τα κλασικά τραγούδια του τραγουδιστή, συνθέτη και ποιητή Λέοναρντ Κόεν, όπως τα «Bird on a Wire», «Hey, That’s No Way to Say Goodbye» και «So Long, Marianne».

Έζησαν μαζί στην Ύδρα τη δεκαετία του 1960, περίοδος που αποδείχθηκε ιδιαίτερα παραγωγική για τον νεαρό Καναδό ποιητή στην ηλικία των 20 ετών.

Η επιστολή που πουλήθηκε ακριβότερα ήταν εκείνη που ο Λέοναρντ Κοέν, έγραψε το 1960 και στην οποία περιγράφει ότι ήταν «μόνος με άπειρα λεξικά γλώσσας». Η επιστολή πουλήθηκε έναντι 75.000 δολαρίων - πολύ παραπάνω από την αρχική εκτιμώμενη τιμή των 13.000 δολαρίων.

Ένα γράμμα του 1964 με το παράπονο του Λέοναρντ Κοέν ότι είναι «διάσημος αλλά κενός» αγοράστηκε έναντι 46.000 δολαρίων.

«Τραγούδησα στη Νέα Υόρκη για πρώτη φορά χθες το βράδυ» αποκαλύπτει ο Κοέν σε επιστολή που έστειλε στη Μαριάν τον Φεβρουάριο του 1967. Μετά από χρόνια παλεύοντας ως ποιητής και μυθιστοριογράφος, στα μέσα της δεκαετίας του 1960 αποφάσισε να ακολουθήσει καριέρα στη μουσική. Είχε τη στήριξη της Αμερικανίδας τραγουδίστριας Τζούντι Κόλινς, η οποία έγραψε το «Suzanne» με μεγάλη επιτυχία και το πρώτο του άλμπουμ «Songs of Leonard Cohen», το οποίο κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1967. Η επιστολή είναι γραμμένη σε επιστολόχαρτο του Penn Hotel και κατά τη διάρκεια παραμονής εκεί ο Κοέν έγραψε το «Hey, That’s No Way to Say Goodbye».

Η Μαριάν Ιλέν πέθανε στην πατρίδα της, στο Όσλο της Νορβηγίας τον Ιούλιο του 2016 σε ηλικία 81 ετών.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ