Η συνέντευξη(ένα μονόπρακτο τρόπον τινά)

 

Μόλις έφτασα στο κτίριο της εταιρείας, ρώτησα τον θυρωρό που βρίσκεται το γραφείο της κυρίας Σφιχτογέλου. Μου υπέδειξε τον τρίτο όροφο, μπήκα στο ασανσέρ και μόλις έφτασα στον τρίτο, ρώτησα τη γραμματέα(υπέθεσα πως ήταν γραμματέας λόγω του ύφους της, ανάμεσα σε ταλαίπωρη και ψηλομύτα) που βρίσκεται το γραφείο της κυρίας Σφιχτογέλου. Με κοίταξε παράξενα και ρώτησε πως με λένε. "Κώστας Μποεμίδης" , της είπα και αφού κοίταξε μια λίστα, κάπως έκπληκτη μου έδειξε το γραφείο...

Μπήκα στο γραφείο, ντυμένος με τζιν και ένα κοντομάνικο και στρώθηκα φαρδύς πλατύς στη καρέκλα. Η τύπισσα με κοίταξε αυστηρά και με ρώτησε: "Τι θέλετε εσείς εδώ;". Ανασηκώθηκα, ξεροκατάπια λίγο και είπα: "Ήρθα για την αγγελία".

Κατέβασε τα γυαλιά στη μύτη της και μου έριξε μια αυστηρή ματιά,

Σ- Τους είδατε τους άλλους και τις άλλες έξω; 

Κ- Ναι. Αυτοί δε ξέρω αν με είδαν όμως. Έπρεπε να ιδωθούμε;

Σ- Είδατε πως ήταν ντυμένοι; 

Κ- Σαν να είχαν κλείσει τραπέζι σε σκυλάδικο. Γραβάτες, σακάκια, ταγέρ, φούστες. Είναι μπόνους της εταιρείας σας για τους εργαζόμενους; Τους πηγαίνετε και στα μπουζούκια; Κάνετε και βραδιές μνήμης για τον Καρρά;

Σ-Όχι βέβαια!!!

Κ- Ευτυχώς γιατί εγώ μόνο σε Metal συναυλίες πηγαίνω, να το ξέρετε. Όταν θα μου δώσετε το μπόνους...

Σ-Δεν υπάρχει τέτοιο μπόνους εδώ! 

Κ- Θα μπορούσατε να το σκεφτείτε όμως. Είναι καλή ιδέα.

Σ- Δεν πηγαίνουμε τους υπαλλήλους μας σε μουσικές εκδηλώσεις! Τα παιδιά είναι ντυμένα όπως πρέπει να έρχονται ντυμένα όταν εργάζονται εδώ! Περιμένετε ότι θα σας προσλάβω με τέτοιο ντύσιμο; 

Κ- Έτσι ντύνονται όταν εργάζονται εδώ...Ε και περιμένετε ότι θέλω να προσληφθώ εδώ αν είναι να ντύνομαι έτσι, σαν κολλεγιόπαιδο της Αμερικής; Έχω και μια αριστερή κουλτούρα! Έχω ψηφίσει Αλαβάνο εγώ! Έχω κατέβει σε πορείες! Έχω φορέσει τη φανέλα του Ερυθρού Αστέρα

Σ- Μα τι σχέση έχουν ο Αλαβάνος και ο Ερυθρός Αστέρας με τη συνέντευξη! 

Κ- Δεν έχουν; Πετάτε στα σκουπίδια τους αγώνες και...ώπα! Μια στιγμή! Δίνουμε και συνέντευξη; Σε ποιο κανάλι; 

(Παίρνοντας βαθιά ανάσα)

Σ- Συνέντευξη για τη δουλειά!!!

(Ανακάθομαι λιγάκι)

Κ- Α ναι! Για τη δουλειά. Τι δουλειά είναι; 

(Ισιώνοντας το ταγέρ και φτιάχνοντας λίγο τα μαλλιά)

Σ- Μα σε ασφαλιστική ήρθατε. Θα έχετε ένα πελατολόγιο, θα παίρνετε τηλέφωνο τους πελάτες

Κ- Συγγνώμη, Εγώ θα παίρνω τηλέφωνα για ασφάλειες; Αυτή είναι η δουλειά;

Σ- Ναι! Και οι απολαβές είναι καλές! 

Κ-Πόσο περίπου;

 (Ανεβάζοντας τον τόνο της φωνής της με θεατρικότητα)

Σ- Πόσο; Πόσο; Μα τι ερώτηση είναι αυτή;  Έχει όριο ο ουρανός; Έχει όριο το μεγαλείο;

Κ-Έχει όριο ο λογαριασμός στη τράπεζα

Σ- Μα θα παίρνετε μπόνους

Κ- Εγώ χρήματα θέλω, όχι να με πηγαίνετε στα μουζούκια σαν τους άλλους

Σ- Μα δεν τους πηγαίνουμε στα μπουζ....(βαθιά ανάσα, βγάζει τα γυαλιά της)...ακούστε με ....εδώ δεν περιοριζόμαστε σε έναν απλό μισθό

Κ- Δε δίνετε μισθό

Σ-Μα τα μπόνους θα σας φτάσουν πολύ ψηλά

Κ- Θα πέσω! 

Σ- Μα επιτέλους κύριε, γιατί ήρθατε σε αυτή τη συνέντευξη

Κ-Για την αγγελία

Σ- Μα δε τη θέλετε την δουλειά της αγγελίας

Κ- Δεν τη γράψατε καθαρά! Νόμιζα ότι ήταν άλλη η δουλειά

Σ- Μα τι νομίζατε πως είναι η δουλειά στην εταιρεία μας;

Κ- Κανονική, με μισθό!

Σ- Ε, θα σας δώσουμε μισθό! Επιτέλους! 

Κ- Ε, τώρα δε θέλω! Δε θα ντύνομαι λες και πηγαίνω σε σκυλάδικο αντί να με πληρώνετε! Καλύτερα μια ώρας με πείνα και με τζιν παρά σαράντα χρόνια με του σκυλά το στυλ! Τούτο δεν είναι συνέντευξη για δουλειά! Είναι ύπουλο σχέδιο καταπάτησης της ενδυματολογικής μου ελευθερίας και της αριστερής μου κληρονομιάς!

(Προσπαθώντας να επανακτήσει τη ψυχραιμία της)

Σ- Φύγετε τότε! 

(Σηκώνομαι όρθιος και παίρνω τουπέ αυτοκρατορικό)

Κ- Φεύγω τότε! Α μα πια! 

Σ-Καλημέρα σας! (ξεφυσώντας)

Κ- Καλημέρα! Επιστρέφω στο βασίλειο της ανεργίας!

Και έτσι άδοξα τέλειωσε η συνέντευξη εκείνη. Τη δουλειά δεν τη πήρα αλλά ίσως μόλις έγραψα το καλύτερο μονόπρακτο της χρονιάς 

Alice Cooper and Vincent Price perform Black Widow - A spooky mini-movie

 

Τέτοιος θ' άρμοζε σε μένα τάφος

 

Τέτοιος θ' άρμοζε σε μένα τάφος

κι ήσυχα τα οστά μου θα 'μεναν σε τέτοιο βάθος

κι όχι τώρα σκορπισμένα πα' στα βράχια χύμα

για το γούστο των ανέμων - αλλά έτσι πρέπει - 

με μια πτώση στο κενό...

Γεια χαρά σας, ανοιγμένοι ουρανοί!

Βλέψατε πάνω σε μένα όχι με καταφρόνια.

Δεν ήταν προορισμός μου οι ουράνιες χαρές.

Δέξου, γη μου τα κομμάτια τουταδά!

Μπάυρον, Μάνφρεντ, εκδ. Οδός Πανός

Απόσπασμα από τον Μισάνθρωπο

 

Όχι, τους μισώ όλους το ίδιο: Άλλους επειδή είναι κακοί κι άλλους επειδή ανέχονται τους κακούς αντί να τους μισούν, όπως οφείλει να κάνει κάθε ενάρετος άνθρωπος. Είναι πολύ άδικο να φέρονται όλοι ευγενικά σε εκείνο τον εγκληματία που είναι αντίπαλός μου στη δίκη.  Η απατεωνιά του δε κρύβεται. Όλοι ξέρουν για τι είναι ικανός. Τα γλυκά του μάτια και η φωνή του πιάνουν μόνο σε όσους δεν είναι από δω. Εμείς ξέρουμε ότι αυτός ο αχρείος αξίζει το ρεζιλίκι γιατί ανέβηκε στην κοσμική ζωή με βρώμικα μέσα. Η τύχη του έχει ισοπεδώσει κάθε αξία και αρετή. Παρά τους αισχρούς επαίνους που συσσωρεύει, όλοι ξέρουν ότι είναι άτιμος. Κανείς δε θα φέρει αντίρρηση εάν τον πείτε ψεύτη, άθλιο, εγκληματία. Κι όμως η φάτσα του είναι καλοδεχούμενη, όλοι τον υποδέχονται και του χαμογελούν. Χώνεται παντού. Και, όταν συναγωνίζεται έναν τίμιο άνθρωπο για μια θέση, την κερδίζει με πονηριές. Με πληγώνει να βλέπω τέτοια ανοχή στην κακία. Και πολλές φορές μου έρχεται ξαφνικά να φύγω στην έρημο, μακριά από τους ανθρώπους

Μολιέρος, Ο Μισάνθρωπος, εκδ. Βακχικόν

Faces of Year 2021: Yang Liu – single bamboo drifting phenom

 

Noh Theater in Japan Japanology 能 Nō

 

Η πρώτη γραπτή μαρτυρία για τον Καραγκιόζη

 

https://www.fosonline.gr/stiles/san-simera/article/202112/h-proti-emfanisi-toy-karagkiozi

Στις 18 Αυγούστου του 1841 υπήρξε η πρώτη γραπτή μαρτυρία για τον Καραγκιόζη στην αθηναϊκή εφημερίδα «Ταχύπτερος Φήμη»: «Την 21 του παρόντος θα παρουσιαστεί εις Ναύπλιον η κωμωδία του Καραγκιόζη, έχουσα αντικείμενον τον Χατζ-Αββάτην και Κουσζούκ-Μεϊμέτην».

Για την καταγωγή του Καραγκιόζη έχουν διατυπωθεί αρκετές θεωρίες. Πιο πειστική είναι αυτή που τον θέλει να κατάγεται από τη μακρινή Ανατολή (Κίνα και Ινδία) και μέσω Τουρκίας να ήρθε στην Ελλάδα κατά την εποχή της Τουρκοκρατίας. Ο τουρκικός Καραγκιόζης (Karagöz = μαυρομάτης στα τουρκικά) διαδόθηκε σε όλες τις επαρχίες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήδη από τον 17ο αιώνα, διασκεδάζοντας το κοινό με την ιθυφαλλική εμφάνισή του και την αισχρολογία του.

Ο εξελληνισμός του Καραγκιόζη πρέπει να ξεκίνησε το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα, από την Ήπειρο, όταν καραγκιοζοπαίχτες της εποχής εκείνης παρουσίαζαν την παράσταση με τον Μεγαλέξανδρο και το φίδι, συνδέοντας έτσι για πρώτη φορά τον Καραγκιόζη με την ελληνική λαϊκή παράδοση. Η Πάτρα ήταν το μέρος όπου ο Καραγκιόζης εξελληνίστηκε οριστικά μέσα από τις καινοτομίες που επέφερε σε πρόσωπα και θέματα ο καραγκιοζοπαίχτης Μίμαρος, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Δημητρίου Σαραντούνη (1865-1912).

Οι παραστάσεις του Καραγκιόζη ήταν ιδιαίτερα δημοφιλείς στη χώρα μας μέχρι τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και προσέλκυαν κόσμο κάθε ηλικίας. Σταδιακά, μετά τον πόλεμο και με την άνοδο του κινηματογράφου, ο Καραγκιόζης άρχισε να χάνει την αίγλη του και περιορίστηκε μόνο στο παιδικό κοινό. Στις μέρες μας και τα παιδιά ακόμα δείχνουν να τον εγκαταλείπουν, έχοντας ανακαλύψει νέους ήρωες από την τηλεόραση και το διαδίκτυο.

Hamlet by William Shakespeare Act 3 Scene 1 ‖ Tom Hiddleston ‖ The Dragon Book of Verse

 

Hamlet by William Shakespeare Act 3 Scene 1

"To be, or not to be, that is the question:

Whether 'tis nobler in the mind to suffer

The slings and arrows of outrageous fortune,

Or to take Arms against a Sea of troubles,

And by opposing end them: to die, to sleep

No more; and by a sleep, to say we end

The heart-ache, and the thousand natural shocks

That Flesh is heir to? 'Tis a consummation

Devoutly to be wished. To die, to sleep,

To sleep, perchance to Dream; aye, there's the rub,

For in that sleep of death, what dreams may come,

When we have shuffled off this mortal coil,

Must give us pause. There's the respect

That makes Calamity of so long life:

For who would bear the Whips and Scorns of time,

The Oppressor's wrong, the proud man's Contumely,

The pangs of disprized Love, the Law’s delay,

The insolence of Office, and the spurns

That patient merit of the unworthy takes,

When he himself might his Quietus make

With a bare Bodkin? Who would Fardels bear,

To grunt and sweat under a weary life,

But that the dread of something after death,

The undiscovered country, from whose bourn

No traveller returns, puzzles the will,

And makes us rather bear those ills we have,

Than fly to others that we know not of.

Thus conscience doth make cowards of us all,

And thus the native hue of Resolution

Is sicklied o'er, with the pale cast of Thought,

And enterprises of great pitch and moment,

With this regard their Currents turn awry,

And lose the name of Action."

Αναβιώνει η χαμένη όπερα «Ανδρονίκη» του Αλέξανδρου Γκρεκ

 

https://www.briefingnews.gr/politismostehnes/i-hameni-opera-androniki-toy-alexandroy-gkrek-sto-theatro-olympia-maria-kalas

«Ανδρονίκη» είναι η πρώτη όπερα του Αλέξανδρου Γκρεκ (1876 – 1959) και ολοκληρώθηκε το 1905, μετά από συγγραφή που διήρκεσε πάνω από δύο χρόνια. Το λιμπρέτο έγραψε, σε στενή συνεργασία με τον συνθέτη, ο ποιητής και λογοτέχνης Α. Βρανάς, ο οποίος βασίστηκε στο ιστορικό μυθιστόρημα του Στέφανου Ξένου «Η ηρωίς της Ελληνικής Επαναστάσεως, ήτοι σκηναί εν Ελλάδι από το 1821 – 1827», ένα έργο με ιστορικό, μυθιστορηματικό, εθνικό και διαχρονικό χαρακτήρα. Η υπόθεση εκτυλίσσεται γύρω από τρία φανταστικά πρόσωπα, την ηρωίδα Ανδρονίκη, τον αγωνιστή Θρασύβουλο και τον κακόβουλο Βάρθακα, κατά την περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης.

Ο Γκρεκ ακολούθησε ως συνθέτης την προσανατολισμένη σε ευρωπαϊκά πρότυπα Επτανησιακή μουσική παράδοση, όμως όπως αναφέρει ο ίδιος: «…μολονότι είμαι ποτισμένος με τα νάματα του Βάγνερ και την μελωδίαν της Γαλλικής και Ιταλικής μουσικής, επροσπάθησα εις την σύνθεσιν της Ανδρονίκης να αποφύγω όσον το δυνατόν την ξενικήν χροιάν, συνάμα δέ αφ’ ενός μέν να εγχύσω την Ελληνικήν μουσικήν εις το καλούπι της σημερινής αρμονίας, αφ’ ετέρου δέ να μή βλάψω διόλου τον χρωματισμόν της εθνικής μελωδίας με τον πλούτον της νέας ενορχηστρώσεως την οποίαν ηκολούθησα εις το έργον μου».

 Για πρώτη φορά παρουσιάστηκαν αποσπάσματα από την όπερα σε μία μεγάλη συναυλία τον Δεκέμβριο του 1906 στο Δημοτικό Θέατρο Αθηνών, με έργα του Γκρεκ, με τον ίδιο τον συνθέτη στο πιάνο. Ακολούθησε μία δεύτερη αποσπασματική παρουσίαση στο Δημοτικό Θέατρο Κέρκυρας το 1908, αυτή την φορά με ορχήστρα, ενώ ολόκληρη φαίνεται να παίχτηκε η όπερα για πρώτη φορά το 1911 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου στο μεταξύ είχαν μετοικίσει (και παρέμειναν μέχρι το 1948) ο συνθέτης με την σύζυγο του. Σποραδικές και ανεπιβεβαίωτες μόνο πληροφορίες υπάρχουν για άλλες εκτελέσεις, κυρίως στην Αίγυπτο, τα επόμενα χρόνια.

Το χειρόγραφο σπαρτίτο βρέθηκε το 2014 στο Αρχείο του Ωδείου Αθηνών. Η ενορχηστρωμένη παρτιτούρα δεν εντοπίστηκε ωστόσο ποτέ.

THE FANTASMAGORI: John Mortonson's Funeral by Ambrose Bierce

 

THE FANTASMAGORI: The Spider and the Ghost of the Fly by Vachel Lindsay

 

THE FANTASMAGORI: My Coffin by Robert W. Service

 

THE FANTASMAGORI: My Shadow by Robert Louis Stevenson

 

THE FANTASMAGORI: The Raven by Edgar Allan Poe

 

THE FANTASMAGORI: The Book by H.P. Lovecraft

 

THE FANTASMAGORI: Charon by Lord Dunsany

 

Ο Maurice Level και οι ιστορίες του Grand Guignol

 

https://www.nyctophilia.gr/maurice-level-%ce%bf-%cf%83%cf%85%ce%b3%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%ad%ce%b1%cf%82-%ce%b8%cf%81%cf%8d%ce%bb%ce%bf%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-grand-guignol/

της Ιλέην Ρήγα

« …Η γαλλική διάνοια ταιριάζει πιο φυσικά σε αυτό το σκοτεινό ρεαλισμό, παρά στην υπόνοια του αόρατου»

H. P. Lovecraft, Supernatural Horror in Literature

Σκοτεινός ρεαλισμός. Με αυτές τις δύο λέξεις-κλειδιά μου σύστησε ο H. P. Lovecraft τον Maurice Level, στο δοκίμιό του με τίτλο «Υπερφυσικός Τρόμος στη Λογοτεχνία». Λίγο αργότερα, στη διάρκεια της έρευνάς μου πάνω στο γαλλικό θέατρο του Grand Guignol, το όνομα του Level εμφανίστηκε και πάλι μπροστά μου.

Πλέον, ο Γάλλος συγγραφέας είχε κεντρίσει αρκετά το ενδιαφέρον μου, ώστε να επικεντρώσω την έρευνά μου πάνω του. Ανακάλυψα πως η συμβολή του Level στον τρόμο, αν και σημαντική, παραμένει ακόμα υποτιμημένη και ο ίδιος, για αρκετούς αναγνώστες και λάτρεις του τρόμου, παραμένει άγνωστος – γεγονός που οφείλεται στο ότι τα περισσότερα έργα του, αν και διαθέσιμα στα γαλλικά, δεν έχουν ακόμα μεταφραστεί στα αγγλικά.

Από τα μυθιστορήματά του, το πιο γνωστό είναι το L’ épouvante (1908), που στα αγγλικά μεταφράστηκε ως The Grip of Fear (1909). Αφηγείται την ιστορία ενός νέου δημοσιογράφου που, επιστρέφοντας από δείπνο, πέφτει πάνω σε μια σκηνή εγκλήματος την οποία αλλοιώνει όταν οι δολοφόνοι απομακρύνονται, ώστε να γελοιοποιήσει την αστυνομία και να γράψει το άρθρο που θα απογειώσει την καριέρα του. Τα διηγήματά του εκδίδονταν σε εφημερίδες και περιοδικά της εποχής, κυρίως στη γαλλική εφημερίδα Le Journal και στο ιστορικό Weird Tales της Αμερικής. Σταδιακά, άρχισαν να συλλέγονται και από το 1903 και έπειτα να μεταφράζονται, με πιο γνωστή τη συλλογή Les Portes de L’Enfer (Οι Πύλες της Κολάσεως, 1910), αλλά και τη συλλογή των έργων του από την Αγγλίδα δημοσιογράφο και εκδότρια Alys Eyre Macklin, υπό τον τίτλο Tales of Mystery and Horror (Ιστορίες Μυστηρίου και Τρόμου, 1920).

Αν και κατά την διάρκεια της συγγραφικής του πορείας o Level ασχολήθηκε με πολλά λογοτεχνικά είδη, έδειχνε πάντα μια ιδιαίτερη προτίμηση στην αστυνομική λογοτεχνία, στη λογοτεχνία του φανταστικού και του τρόμου. Οι σύγχρονοι κριτικοί τον αποκαλούν διάδοχο των Villiers de l’Isle-Adam και Guy de Maupassant, ενώ τα αστυνομικά έργα του ακολουθούν τα χνάρια του πατέρα του μακάβριου, Edgar Allan Poe.

Όπως παρατήρησε και ο Lovecraft, ο τρόμος του Level δεν βασίζεται στο υπερφυσικό στοιχείο. Πηγάζει από τον άνθρωπο, τις σκοτεινές γωνιές της ανθρώπινης φύσης. Ο τρόμος του Level είναι ένας νατουραλιστικός, χειροπιαστός τρόμος. Δεν χρησιμοποιεί φαντάσματα και το Άγνωστο για να τρομάξει τον αναγνώστη, αλλά κάτι που είναι εξίσου εκτός του ελέγχου του: την πραγματικότητα. Ο Level χρησιμοποιεί την επιστήμη της εποχής, την ιατρική και την τεχνολογία για να οδηγήσει τον τρόμο σε σύγχρονα, πιο οικεία μονοπάτια. Τα στοιχειωμένα πορτρέτα δίνουν εδώ τη σειρά τους σε φωτογραφίες, τα μαχαίρια αντικαθίστανται από περίστροφα, ενώ τα απομονωμένα κάστρα παραγκωνίζονται και η δράση τοποθετείται μέσα στις συνοικίες του Παρισιού. Αντλεί τα θέματά του από την επικαιρότητα της εποχής, καταφέρνοντας έτσι να κερδίσει το απαιτητικό κοινό που διψά για νέες συγκινήσεις. Ακροβατεί με δεξιοτεχνία ανάμεσα στη λογική και το παράλογο, το ηθικό και το αρρωστημένο, και, σχεδόν πάντα, τον τελευταίο λόγο στα διηγήματά του τον έχει η ανατροπή.

Κάθε διήγημα ξεκινά με μια φράση που κεντρίζει το ενδιαφέρον του αναγνώστη και συνεχίζει ξετυλίγοντας το κουβάρι των γεγονότων μέσα από μια βαθμιαία αφήγηση που χειρίζεται άψογα την αγωνία και τρέφει την περιέργεια, ώσπου να καταλήξει σε ένα αναπόφευκτο τέλος που κρατά καθηλωμένο τον αναγνώστη. Η δεξιοτεχνία του Level είναι ακόμα πιο εντυπωσιακή στα διηγήματα όπου το τέλος είναι προβλέψιμο ή προ-οικονομείται. Ακόμα κι εκεί, φυτεύεται τόσο αριστοτεχνικά ο σπόρος της αμφιβολίας, που η αφήγηση σε αιχμαλωτίζει.

 

Ένα από τα δυνατά χαρτιά των ιστοριών του Level είναι η παγίδα της Μοίρας που στήνει στους χαρακτήρες του. Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από το πεπρωμένο, πόσο μάλλον από την καταδίκη, κι εκεί κρύβεται η πηγή του τρόμου, αλλά και της χαρακτηριστικής ειρωνείας στις πλοκές του. Οι ήρωές του είναι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι από διάφορες κοινωνικές τάξεις και μορφωτικά επίπεδα, αποδεικνύοντας πως τα σχέδια της Μοίρας δεν κάνουν διακρίσεις. Μέσα από το πρίσμα των παθών, των αγωνιών, των φόβων τους, ερμηνεύουν καταστάσεις και παίρνουν θανάσιμες αποφάσεις, καταδικάζοντας τον εαυτό τους και τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Ως εκπρόσωπος του ρεύματος του νατουραλισμού, χρησιμοποιεί τα ένστικτα των ηρώων του, τις επιδράσεις των κοινωνικών και  οικονομικών συνθηκών ως βάσεις για τη συμπεριφορά και τις αντιδράσεις τους. Η κληρονομικότητα, το περιβάλλον, η πίεση της στιγμής συχνά καθορίζουν και θολώνουν τις σκέψεις τους, οδηγώντας τους με μεθοδική ακρίβεια στη μακάβρια τιμωρία τους.

Πρέπει επίσης να έχουμε κατά νου ότι την περίοδο που έγραφε ο Level, η εκτέλεση με γκιλοτίνα ήταν ακόμα νόμιμη, σε ισχύ, κι έτσι, αναπόφευκτα, αρκετά διηγήματα διαδραματίζονται γύρω από τις ιστορίες ανθρώπων που εκτελέστηκαν, ή ακόμα και των δήμιων, όπως «Η Γαλανομάτα». Ενδιαφέρον παρουσιάζει και ο δεισιδαιμονικός τρόπος με τον οποίο η εποχή αντιμετώπιζε ασθένειες, όπως τη φυματίωση ή την επιληψία, περιθωριοποιώντας τους ασθενείς εξαιτίας της έλλειψης γνώσεων και ιατρικής ανάπτυξης εκείνη την εποχή.

Η αγάπη χωρίς ανταπόκριση μας χαρίζει ένα από τα πιο σκληρά και γνωστά διηγήματα της συλλογής, το «Ένα Φιλί γι’ Αντίο» (έγινε από τις πιο επιτυχημένες παραστάσεις του Grand Guignol και αποτέλεσε τη βασική ιδέα του The Haunt of Fear του EC Comics το 1950), ενώ η αδελφική αγάπη στο «Η Νύχτα και η Σιωπή» έχει έντονη ατμόσφαιρα αρχαίας τραγωδίας. Μέσα στα πλαίσια της ιατρικής, το διήγημα «Το Κρανίο» φέρνει ένα γιατρό αντιμέτωπο με τη λάθος διάγνωσή του και τις ολέθριες συνέπειές της, ενώ η «Προδοσία του  Χλωροφόρμιου» κάνει το θάνατο μονόδρομο.

Τα διηγήματα αυτά μεταφράζονται για πρώτη φορά στα ελληνικά, και η επιλογή τους έγινε με τέτοιο τρόπο ώστε ο αναγνώστης να γνωρίσει νέες συγκινήσεις σε γνωστούς τρόμους μέσα από ένα συγγραφέα που χειρίζεται με μαεστρία την ειρωνεία στην πιο ακραία της μορφή. Διαβάζοντάς τα κανείς μπορεί να διακρίνει την επιρροή που άσκησαν αυτά τα μικρά διηγήματα φρίκης του Level στη σύγχρονη λογοτεχνία και τέχνη του τρόμου – ακόμα και στο σινεμά. Ιστορίες που ισορροπούν ανάμεσα στο έγκλημα και τον τρόμο, που μας φέρνουν αντιμέτωπους με προσωπικές φοβίες, που μας αναγκάζουν να ακούσουμε τα λυσσασμένα αλυχτίσματα των σκύλων, τον ήχο του πυροβολισμού, τη λεπίδα της γκιλοτίνας…

Βρισκόμαστε στα τέλη του 19ου αιώνα, χαραυγή του 20ού, κάπου στα στενά του Παρισιού, και τα βήματά μας μάς οδηγούν στον αριθμό 20 της οδού Chaptal. Οι ανατριχιαστικές αφίσες υπόσχονται να ικανοποιήσουν τα διψασμένα μάτια μας… Καλώς ήρθατε στo Grand Guignol.

Όλα τα προαναφερθέντα διηγήματα του Maurice Level θα τα βρείτε, μαζί με πολλά άλλα, στη συλλογή διηγημάτων από τις εκδόσεις Αρχέτυπο “Ιστορίες του Γκραν Γκινιόλ”. 

Bongsan Mask Dance - Drama: Το κορεάτικο χοροθέατρο με μάσκες

 

Kembu- Θεατρικός χορός σπαθιού

 

θεατρικό γραμμένο από σύστημα τεχνητής νοημοσύνης

 

https://searchingthemeaningoflife.wordpress.com/2021/03/17/the-theatrical-work-elaborated-by-artificial-intelligence/

Πρόκειται για την ιστορία ενός ρομπότ, το οποίο μετά το θάνατο του αφεντικού του βρέθηκε στο έλεος διαφόρων ατόμων της ανθρώπινης κοινωνίας. Το έργο (παιγμένο στα τσεχικά με αγγλικούς υπότιτλους) κινείται σε μια λεπτή γραμμή μεταξύ μαύρης κωμωδίας του παραλόγου και υπαρξιακού δράματος.

Πριν 100 χρόνια ένα θεατρικό έργο γραμμένο από τον Τσέχο συγγραφέα Κάρελ Τσάπεκ εισήγαγε τον νέο όρο «ρομπότ» και τώρα ένα ρομπότ έγραψε το πρώτο στον κόσμο θεατρικό έργο, που έκανε πρεμιέρα με Τσέχους ηθοποιούς στο διαδίκτυο την Παρασκευή. Δεν είναι ακριβώς σεξπηρικών προδιαγραφών, αλλά δεν είναι και για πέταμα…

«Είναι ένα είδος φουτουριστικού Μικρού Πρίγκιπα», δήλωσε στο «Science» ο Τσέχος θεατρικός συγγραφέας Ντέιβιντ Κόστακ του Πανεπιστημίου του Καρόλου στην Πράγα, ο οποίος επόπτευσε το έργο διάρκειας μιας ώρας, που περιγράφει την ιστορία ενός ρομπότ που βγαίνει στον κόσμο για να μάθει σχετικά με την κοινωνία, τα ανθρώπινα συναισθήματα και τον θάνατο.

Το κείμενο δημιουργήθηκε από το σύστημα τεχνητής νοημοσύνης GPT-2, που ανέπτυξε η εταιρεία OpenAI του Αμερικανού Ίλον Μασκ (Space X και Tesla). Το «έξυπνο» σύστημα έχει σχεδιαστεί ώστε να παράγει κείμενα με βάση τον τεράστιο όγκο πληροφοριών που είναι διαθέσιμες στο Ίντερνετ. Η ίδια τεχνολογία έχει χρησιμοποιηθεί για να παράγει ψευδείς (fake) ειδήσεις, μικρές ιστορίες και ποιήματα. Τώρα, έγραψε και το πρώτο θεατρικό έργο.

Οι Τσέχοι ερευνητές έδωσαν αρχικά στο GPT-2 δύο προτάσεις διαλόγου, από τις οποίες το σύστημα τεχνητής νοημοσύνης «πιάστηκε» για να προσθέσει έξτρα κείμενο. Βέβαια, προς το παρόν, δεν πρέπει να έχει κανείς υπερβολικές απαιτήσεις. Μετά από μερικές προτάσεις, το λογισμικό αρχίζει να γράφει πράγματα που δεν ακολουθούν πάντα με λογικό τρόπο την πλοκή, φθάνοντας στο σημείο κάποιες στιγμές να ξεχνά ακόμη και ότι ο πρωταγωνιστής είναι ρομπότ και όχι άνθρωπος ή στη μέση ενός διαλόγου

Τα προβλήματα αυτά οφείλονται στο ότι το πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης αδυνατεί να κατανοήσει πραγματικά το νόημα των προτάσεων. Απλώς συνδυάζει λέξεις που έχει ανακαλύψει ότι συχνά χρησιμοποιούνται μαζί. Όσο μεγαλώνει το κείμενο που γράφει, τόσο αυξάνει και η πιθανότητα να λέει ανοησίες.

Για να μειώσουν αυτή την πιθανότητα, οι Τσέχοι ερευνητές έσπασαν το θεατρικό έργο σε οκτώ σκηνές, κάθε μία από τις οποίες περιείχε ένα διάλογο ανάμεσα σε δύο χαρακτήρες. Επιπλέον, κατέφυγαν σε μερικές «λαθροχειρίες», διορθώνοντας π.χ. το φύλο του πρωταγωνιστή, όταν το λογισμικό το είχε ξαφνικά αλλάξει στη μέση μιας πρότασης. Συνολικά, περίπου στο 10% του κειμένου έγιναν ανθρώπινες παρεμβάσεις, ενώ το υπόλοιπο 90% προήλθε ατόφιο από το σύστημα τεχνητής νοημοσύνης.

Ο ειδικός στην τεχνητή νοημοσύνη Τσαντ ΝτεΣαντ του Πανεπιστημίου Κολούμπια της Νέας Υόρκης εκτίμησε ότι θα χρειαστούν περίπου 15 χρόνια, ακόμη, έως ότου ένα σύστημα τεχνητής νοημοσύνης είναι σε θέση να γράψει τελείως μόνο του ένα πολύπλοκο και συνεκτικό θεατρικό έργο από την αρχή έως το τέλος. Όμως, ήδη το πρώτο αυτό πείραμα δείχνει τις νέες δυνατότητες που ανοίγονται για το μέλλον.

Όπως επισήμανε ο υπολογιστικός γλωσσολόγος Ρούντολφ Ρόζα τουΠανεπιστημίου του Καρόλου, ο οποίος ξεκίνησε πριν δύο χρόνια να δουλεύει πάνω στη δημιουργία τού συγκεκριμένου θεατρικού έργου από τεχνητή νοημοσύνη, «πριν δέκα χρόνια θα μπορούσε κανείς να πάρει από ένα τέτοιο πρόγραμμα μόνο μια πρόταση, που και αυτή έμοιαζε με πρόταση μόνο αν ήσουν τυχερός».

Οι Τσέχοι ερευνητές παραδέχτηκαν ότι το κείμενο αποτέλεσε πραγματική πρόκληση για τους ηθοποιούς, καθώς η τεχνητή νοημοσύνη δεν είναι ακόμη πολύ καλή στο να συνδυάζει τη δράση και το συναίσθημα με τρόπο που να «λειτουργεί» το θεατρικό έργο. Όπως ανέφερε ο Κόστακ, «μία από τις ηθοποιούς μού είπε ότι ήταν η πιο απαιτητική δουλειά της καριέρας της».

Αλλά και οι θεατές ίσως να μην εκτιμήσουν όλοι το χιούμορ του «έξυπνου» συστήματος. Ενδεικτικά, σε μια σκηνή ένα αγόρι ζητάει από το ρομπότ να του πει ένα αστείο και αυτό απαντά πως όταν το αγόρι γεράσει και πεθάνει, όταν τα παιδιά και τα εγγόνια του αγοριού θα έχουν επίσης πεθάνει, το ίδιο το ρομπότ θα συνεχίσει να υπάρχει. Οι περισσότεροι θεατές μάλλον θα ανατριχιάσουν παρά θα γελάσουν…

Επιπλέον, η τεχνητή νοημοσύνη έχει στο γράψιμο της μια κάπως σουρεαλιστική ροπή στο σεξ και στη βία. Για παράδειγμα, σε μια σκηνή η αρχική συζήτηση για την ευθανασία καταλήγει σε μια διαμάχη ανάμεσα στους δύο πρωταγωνιστές σχετικά με το ποιος έχει βάλει το δάκτυλό του στον πρωκτό του άλλου!

«Μην κατηγορείτε τον υπολογιστή, που απλώς αντανακλά, χωρίς φίλτρο ή ντροπή, αυτά που οι άνθρωποι γράφουν στο διαδίκτυο», λέει ο Κόστακ. «Είναι σαν ένα παιδί που ακούει τους γονείς του στο σπίτι να μιλάνε με τρόπο που δεν θα μιλούσαν δημοσίως. Μετά το παιδί πάει στο σχολείο και αρχίζει να μιλάει ανοιχτά με τον ίδιο τρόπο».

πηγή: https://www.amna.gr/home/article/532385/To-proto-theatriko-ergo-grammeno-apo-techniti-noimosuni-ekane-pagkosmia-premiera – https://www.theaitre.com/  (Το διαβάσαμε στο https://physicsgg.me)