Από τον Μακάβριο Χορό

 

Ο ΝΕΚΡΟΣ

Σε λίγο, τίποτα πια δεν θα κατέχετε απ’

τα καλά του κόσμου τούτου και της

φύσης. Επίσκοπε: τελειώσατε, παρά το

αξίωμά σας. Η περιουσία σας δεν είναι

εξασφαλισμένη. Πρέπει για τις

υποθέσεις σας να δώσετε λογαριασμό.

Στον καθένα ο Θεός θ’ αποδώσει

δικαιοσύνη. Δεν είναι ασφαλής όποιος

ψηλά ανεβαίνει.

Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ

Η καρδιά μου να χαρεί δεν μπορεί με τα

νέα που ο θάνατος μου φέρνει. Ο Θεός

για όλα θέλει ν’ αποκριθώ· αυτό είναι πιο

πολύ που μ’ απελπίζει. Ο κόσμος λίγο μ’

ενθαρρύνει επίσης, αυτός που τους

πάντες τελικά αποκληρώνει. Όλα τα

παρακρατά· κανείς δεν παίρνει τίποτα

μαζί του. Όλα είναι εφήμερα παρά την

αξία τους.

Ο ΝΕΚΡΟΣ 

Προχωρήστε, ευγενή εσείς Άρχοντα, που

γνωρίζετε τους κύκλους του χορού. Χτες

κρατούσατε λόγχη και ασπίδα, και

σήμερα τελειώνουν οι μέρες σας. Δεν

υπάρχει πράγμα που να μην παίρνει τον

δρόμο του. Χορέψτε κι ακολουθήστε το

τέμπο. Δεν μπορείτε να βοηθήσετε:

κανείς δεν γλιτώνει απ’ τον θάνατο.

Ο ΣΤΑΒΛΑΡΧΗΣ

Αφού ο θάνατος με κρατά στα δεσμά

του, ας μ’ αφήσει τουλάχιστον να πω μια

λέξη: αντίο διασκέδαση, αντίο ηδονή,

αντίο κυρίες· ποτέ πια δεν θα

ξαναγελάσω. Σκεφτείτε την ψυχή που

λαχταρά ξεκούραση και μην ασχολείστε

άλλο με το σώμα σας, που κάθε μέρα

γερνά. Όλοι πρέπει να πεθάνουμε χωρίς

να ξέρουμε το πότε.

Ο Μεγάλος Μακάβριος Χορός - εκδ. OBLIK - Μετάφραση-Επιμέλεια Αναστασία Δεληγιάννη

Είμαι η Νύχτα - Joyce Mansour

 

https://www.poetryfoundation.org/poets/joyce-mansour

Είμαι η νύχτα

η νύχτα του διαστήματος παγωμένη από την κρύα βλακεία του φεγγαριού

Είμαι το χρήμα

Το χρήμα που παράγει χρήμα χωρίς να ξέρει γιατί

Είμαι ο άνθρωπος

Ο άνθρωπος που πατά τη σκανδάλη πυροβολώντας το αίσθημα

για να ζήσει καλύτερα

-

I am the night

This night of space frozen by the cold idiocy of the moon.

I am money

Money that makes money without knowing why.

I am man

Man who pulls the trigger and shoots emotion

To live better.

Οξεία Γωνία - Eugène Guillevic

 

https://www.poetryfoundation.org/poetrymagazine/browse?volume=116&issue=5&page=93

Το αμέσως καλύτερο πράγμα από το να είσαι κύκλος

Θα ήταν να κάνεις τον εαυτό σου γωνία

Και, αν όχι να ζεις ήσυχα,

Να επιτίθεσαι στο περιβάλλον σου,

Και ύστερα να βρίσκεις ανάπαυση

Σ’ ένα όνειρο πως κλείνεις

Την πλευρά που πάντα μένει

Ανοιχτή προς τον ξένο.

Αλχημεία του Πόνου

 

Του ενός η φλόγα σε φωτίζει, 

Κι άλλος το πένθος του δωρίζει, Φύση! 

Κι ό,τι στον ένα λέει: Ταφή! 

Λέει στον άλλο: Δόξα και Ζωή!

Άγνωστε Ερμή οπού με παραστέκεις 

Και πάντα δέος θα με πληροίς, 

Του Μίδα εικόνα μ' έχεις κάνει, 

Τον πιο θλιμμένο αλχημιστή·

Χάρη σ' εσέ σίδερο κάνω το χρυσό 

Κόλαση τον παράδεισο· 

Στο σάβανο των νεφελών

Βρίσκω κουφάρι λατρευτό, 

Και στις ακτές του ουρανίου άγους 

Οικοδομώ μεγάλες σαρκοφάγους.

Τα Άνθη του Κακού, εκδ. Κουκούτσι

Όνειρα ενός καταδικασμένου σε θάνατο - Πιερ Φρανσουά Λασενέρ

 

Πόσο είσαι ευτυχισμένος όταν ονειρεύεσαι!...
Να ονειρεύεσαι δίχως να κοιμάσαι, είναι γοητευτικό.
Σε λιγότερο από μια ώρα, έτσι τελειώνω
Το πιο ευχάριστο μυθιστόρημα.
Φτιάχνω έναν κόσμο με το δικό μου τρόπο,
Όλες οι μεγάλες τύχες είναι για μένα,
Επίσης σκέφτομαι
Να εκλεγώ βασιλιάς.

Στο μοναχικό μου καταφύγιο,
Λίγο σκοτίζομαι για το μέλλον,
Ζω με τη χίμαιρά μου
Και με την ανάμνηση·
Όνειρα τόσο δροσερά της νιότης μου,
Που η δυστυχία δεν μπόρεσε να μαράνει,
Ελάτε να τέρψετε τα γεράματά μου:
Είσαι γέρος όταν θα πεθαίνεις.

Κάποτε, μέσα σ’ ένα υπέροχο παλάτι,
Μαζεύω χίλιες ομορφιές·
Συχνότερα ξαπλωμένος στη χλόη,
Έχω τη Λίζα δίπλα μου.
Το πέπλο που το στήθος της σηκώνει
Άθελά μου με κάνει κι ονειρεύομαι.
Είναι κρίμα που αυτό το όνειρο
Πρέπει να το τελειώσεις μόνος.

Πριν λίγο, σε μια καλύβα ταπεινή,
Ευτυχής πατέρας και ευαίσθητος σύζυγος,
Έχω κοντά μου την καλή μου μητέρα.
Και τα παιδιά μου στα γόνατά μου·
Στη σκιά ενός πυκνού φυλλώματος,
Πότε διαβάζω , πότε γράφω·
Αλλά, αλίμονο! έρχεται η καταιγίδα,
Γιατί αυτό το όνειρο να είναι μικρό;

Μετάφραση: Γιώργος Κ. Καραβασίλης

Αντρέ Μπρετόν - Ανθολογία Μαύρου Χιούμορ - εκδ. Αιγόκερως

Σερκαμόν - Vers

 

Duant l’aura doussà s’amarzis…

Σὰν ἀγριεύει τ᾿ ἀγέρι τὸ γλυκὸ

Καὶ πέφτουνε τὰ φύλλα ἀπ᾿ τὰ κλαδιά,

Καὶ τὰ πουλιάκια ἀλλάζουνε σκοπὸ,

Στὸν ἔρωτα τραγούδια θλιβερά

Λέω, ποὺ πάντα σκλάβο μὲ κρατεῖ

Χωρὶς ποτὲ ἀπὸ μὲ νὰ σκληαβωθεῖ.

Δὲ γεύτηκα ἀπ᾿ αὐτὸν ἄλλον καρπὸ

Παρά ἀγωνίες καὶ βάσανα φριχτά·

Γιατί μὲ κόπο πάντα μου ἀποχτῶ

Ὅ,τι ἡ καρδιὰ μου ἢ δόλια πεθυμᾶ.

Κι εἶναι γραφτὸ τῆς πάντα νὰ ποθεῖ

Αὐτὸ ποὺ ν᾿ ἀποχτήσει δὲν μπορεῖ

Γι᾿ ἕνα πετράδι χαίρομαι ἀκριβό,

Τίποτ᾿ ἄλλο δὲν πόθησα ἔτσι δά.

Ὅταν μαζὶ τῆς μόνος μου βρεθῶ

Τά χάνω καὶ δὲ βγάζω τσιμουδιά.

Μά ὅταν φεύγω χάνω στή στιγμὴ

Τὸ νοῦ μου, κι ἄδεια νιώθω τὴ ζωή.

Κι ἡ πιὸ ὄμορφη κυρά στὸν κόσμο αὐτὸ

Μπροστὰ σ᾿ αὐτὴ δὲν πιάνει χαρτωσιά.

Σὰν σκοτεινιάσει ὁ κόσμος, φῶς λαμπρὸ

Τὸ βλέπω ἔκει ποὺ στέκει νὰ σκορπᾷ.

Θεέ μου, ἀς ἅγγιζα τ᾿ ὡραῖο τῆς κορμί

Ἢ ἂς τὸ᾿ βλέπα ὅταν πάει νὰ κοιμηθεῖ.

Κι ὅταν κοιμοῦμαι κι ὅταν ἀγρυπνῶ

Τρέμει ἀπ᾿ τὸν πόθο ποὺ μὲ τυραννᾷ.

Νὰ τὴν παρακαλέσω δὲν τολμῶ,

Φοβᾶμαι μὴν πεθάνω. Μὰ πιστά

Θὰ τὴν ὑπηρετήσω ὡς τὴ στιγμή

Ποὺ ἴσως ἡ ἀλήθεια τῆς φανερωθεῖ.

Ὁ χάρος δὲ μὲ παίρνει μὰ οὔτε ζω.

Εἶμαι ἄρρωστος μὰ δὲ βλέπω γιὰτρειά:

Κὰι δὲν ξέρω ἂν ποτὲ θ᾿ ἀγαπηθῶ,

Οὔτε ποτὲ. Κι αλί! ἀπὸ πουθενᾶ

Δε θά βρω σωτηρία, ἔξω ἀπ᾿ αὐτὴ

Που τὴ ζωή μου ὁλάκερη κρατεῖ.

Νὰ μου παίρνει θέλω τὸ λογικὸ,

Νὰ μὲ κάνει νὰ φέρομαι λωλά,

Νὰ με προσβάλλει, νὰ μὲ λέει χαζὸ,

Πότε κρυφά καὶ πότε φανερά·

Τι κι ἂν πονώ, ἀφοῦ χαρὰ τρελλή

Σε λίγο, ἂν θέλει ἐκείνη, θὰ μὲ βρεῖ.

Κάλλιο νά᾿ χα πεθάνει τὸν καιρὸ

Ποὺ τὴν ὑπηρετοῦσα. Τί γλύκα

Μὲ μάγεψε ὅταν κάποιο δειλινό

Καμώθηκε πὼς, τάχα, μ᾿ ἀγαπᾷ!

Μὲ γήτεψε ἔτσι, ποὺ ἄλλη δὲ χωρεῖ

Ἀγάπη στὴν καρδιὰ μου πιὰ νὰ μπεῖ.

Χαίρομαι, κι ἂς ἔχω ἔγνοιες στὸ μυαλό,

Γιατί, ὅσο κι ἂν τὴν ἀγαπῶ δειλά,

Τὰ χάρη τῆς μπορῶ ἄλλος νὰ γενῶ:

Κι ἄπιστο καὶ πιστὸ μὰ καὶ φονιά,

Σὰν θέλει, νὰ μὲ κάνει αὐτὴ μπορεί,

Κι ἀπατεῶνα κι ἄλητη κι εὐγενή.

Δὲ μὲ σκοτίζει ὁ κόσμος τί θὰ πεῖ·

Μὰ ὁ Σερκαμὸν σᾶς λέει τὰ λόγια αὐτά:

«Μὴ θέλετε εὐγενικὰ νὰ σᾶς φερθεῖ

Αὐτὸν ὅπου τὸν δέρνει ἔρωτ᾿ ἀπελπισιά.»

Τρουβαδούροι, εκδ. Γαβριηλίδης

Ένα ποίημα του Germaine Nouveau

 

Πόσο λυπημένο πέφτει του Νοεμβρίου ένα βράδυ!

Το Κερί μέσα στην κάμαρη ακτινοβολεί.

Ονειροπολώ, και η καρδιά μου δε φταίει γι’ αυτό·

Πραγματικά, αχ! πραγματικά, δεν είναι καλά.

Γύρω μας μήτε χαρά, μήτε συμφορά

Στο μέτωπο δε βρίσκεται μιας Ελπίδας το φτερό!

Έχω πεθάνει μήπως; Δεν ακούω μηδέ βλέπω.

Της πιο γοητευτικής φωνής καμία ηχώ.

Η φλόγα απλώνεται, και τρεμοπαίζει.

Στη σάλα μέσα ένας Νοέμβριος λυπημένος πλέει.

Ποιον λοιπόν κάποιες φορές ότι ακούω θαρρώ

Μέσα στη φανταστική θάλασσα που νιώθω;

Είναι, βλέπετε, η μοναχική μου η ψυχή

Που, απόψε, —με το Νοέμβριο να βροντά— γίνηκε άμμος!

Germaine Nouveau, από τη συλλογή Καταραμένοι Γάλλοι Ποιητές, εκδ. Ηριδανός

Ο επιστρέφων

Σαν τους αγγέλους, με αγριωπό βλέμμα

θα επανέλθω στο υπνοδωμάτιό σου

και κοντα σου θα γλιστρήσω δίχως θόρυβο,

μαζί με τις σκιές της νύχτας

και θα σου δωρίσω, μελαχρινή μου

ψυχρά φιλιά, σαν τη σελήνη, 

και φιδίσιες θωπείες,

έρποντας τριγύρω από μία τάφρο.

Όταν έρθει το ωχρό πρωί,

κενή θα βρεις τη θέση μου,

εκεί που ως το βράδυ θα κάνει κρύο.

Καθώς άλλοι μέσω της τρυφερότητας, 

επάνω στη ζωή σου και στην νεότητά σου

εγώ επιθυμώ να βασιλεύσω μέσω του τρόμου

Κάρολος Μπωντλαίρ, Τα άνθη του κακού, εκδ. Βιβλιοβάρδια

Ανύψωση - Charles Baudelaire

Περά απ’ τις λίμνες, πέρα απ’ τις κοιλάδες,

απ’ τα βουνά, τα δάση, τα σύννεφα, τις θάλασσες,

πέρα απ’ τον ήλιο, πέρα απ’ τους αιθέρες,

πέρα απ’ τα πέρατα των άστρων και των σφαίρων,

το πνεύμα μου, κινείσαι με ευλυγισία,

κι όπως καλός κολυμβητής που λιώνει μες στο κύμα,

οργώνεις χαρωπά την άβυσσο την απέραντη

με μιαν ανείπωτη και αρρενωπή ηδονή.

Πέτα μακριά απ’ τούτους τους νοσηρούς ατμούς·

πήγαινε να καθαρθείς στον αγνότερο αέρα,

και πιες, σαν κάποια θεία και αγνή λικέρ,

το καθαρό φως που γεμίζει τους διαυγείς αιθέρες.

Πίσω απ’ τα βάσανα και τις βαθιές τις λύπες

που βαραίνουν τη ζωή σαν ομίχλη φορτωμένη,

μακάριος όποιος μ’ ένα δυνατό φτερούγισμα

μπορεί να φτάσει ως τους καθάριους αγρούς του φωτός·

εκείνος που οι σκέψεις του, σαν κορυδαλλοί,

στον ουρανό κάθε πρωί παίρνουν ελεύθερο πέταγμα –

που υψώνεται πάνω απ’ τη ζωή και δίχως κόπο

καταλαβαίνει τη γλώσσα των λουλουδιών και των σιωπηλών πραγμάτων!

Το κρασί των εραστών - Κάρολος Μπωντλαίρ

 

Το διάστημα πόσο λαμπρό είδα σήμερα!

Δίχως σπιρούνια, χαλινάρι και στομίδα,

Ας φύγουμε με το κρασί άλογό μας φτερωτό,

Σε κάποιον ουρανό παραμυθένιο, θεϊκό!

Σαν δυο άγγελοι που ανελέητος

Τους βασανίζει πυρετός,

Μες το κρυστάλλινο γαλάζιο πρωινό

Πίσω απ' τον μακρινό αντικατοπτρισμό!

Αιωρούμενοι απαλά επάνω στο φτερό

Του ευφυούς στροβίλου

Μέσα σε παραλήρημα παράλληλο,

Λάμνοντας πλάι-πλάι αδερφή μου, 

Θα φύγουμε χωρίς ανακωχή κι αναπαμό

Προς τον παράδεισό μου τον ονειρικό!

Τα Άνθη του Κακού, εκδ Κουκούτσι

Τελευταία Ελπίδα - Paul Verlaine

 

Ειν' στο νεκροταφείο ένα δέντρο

Που μες στην απόλυτη ελευθερία βλαστάνει,

Από ένα υπαγορευμένο πένθος δε φυτεύτηκε,-

Που επιπλέει κατά μήκος μιας πέτρας ταπεινής.

Πάνω στο δέντρο αυτό, χειμώνα καλοκαίρι,

Ένα πουλί έρχεται να τραγουδήσει δυνατά

Το τραγούδι του το θλιβερά πιστό.

Αυτό το δέντρο κι αυτό το πουλί είμαστε εμείς:

Εσύ η ανάμνηση, η απουσία εγώ

Που ο χρόνος -που περνά- καταμετρά...

Αχ! στα γόνατά σου να ζούσα ξανά!

Αχ! ξανά να ζούσα. Μα τι, όμορφή μου,

Η ανυπαρξία είναι ο ψυχρός...νικητής μου

Τουλάχιστον, πες, μες στην καρδιά σου ζω;

Χωρίς πατρίδα - Armand Robin

 

Κυνηγώντας με από χώρα σε χώρα, έψαξα σε κάθε τόπο συνεργούς για να με βοηθήσουν ανάλγητα να με εξορίσω· μουσαφίρης άγρια αχάριστος, παρακάλεσα τους ανέμους που με υποδέχονταν να με μεταφέρουν προς καταιγίδες όπου θα ένιωθα αναποφάσιστος και απειλούμενος. 

Θα είμαι για κάθε εποχή ένας παράξενος ξένος:

Θα έχω περάσει τις μέρες μου παύοντας τη ζωή μου

Καταραμένοι Γάλλοι Ποιητές, εκδ. Ηριδανός

Charles Baudelaire - Συμπαθητική Φρίκη

 

Απ' αυτόν τον περίεργο και πελιδνό ουρανό

Που ταλανίζεται όπως το πεπρωμένο σου,

Ποιοι λογισμοί μες στην αδειανή σου τη ψυχή

Κατεβαίνουν; Αποκρίσου λιμπερτίνε.

Αχόρταγα άπληστος

Του κρυφού και του αβέβαιου,

Δεν θα μυξοκλάψω σαν τον Οβίδιο

Διωγμένος από τον λατινικό παράδεισο

Ουρανοί ξεσκισμένοι σαν γιαλοί,

Μέσα σας η έπαρση μου καθρεφτίζεται,

Τα τεράστια πενθηφόρα σύννεφά σας

Είναι των ονείρων μου οι νεκροφόρες, 

Και οι λάμψεις σας το αντιφέγγισμα είναι

Της κόλασης όπου η καρδιά μου τέρπεται. 

Καταραμένοι Γάλλοι Ποιητές, εκδ. Ηριδανός

Andre Gaillard - Άτιτλο

 

Ένα μεγάλο κρεβάτι για έναν μεγάλο έρωτα

Πάνω στη γη 

Πάνω στη γη κλαίμε

Ένας έρωτας για έναν μεγάλο τάφο

Πάνω στη γη 

Πάνω στη γη κοιμόμαστε

Ένας τάφος για μια μεγάλη καρδιά 

Πάνω στη γη 

Πάνω στη γη πεθαίνουμε

Και η καρδιά μου που κοιμάται για την μισοπεθαμένη σου καρδιά

Και η καρδιά μου που χτυπά

Η καρδιά μου που πολύ δυνατά χτυπά

Πολύ αδύναμη και πολύ πιστή για να συνηθίσει να ζει.

Καταραμένοι Γάλλοι Ποιητές, εκδ. Ηριδανός

Stanislas Rodanski - Άτιτλο

Με τα μάτια ορθάνοιχτα 

Νομίζω ότι κοιμάμαι μες στη σιωπή του έλους

Η ζωή μου είναι από μέλι και από αψέντι

Σε βαθμό που όλα φαίνονται πράσινα

Μια φυσαλίδα σκάει μες στο ανύπνωτο όνειρο του νερού

Είμαι η χλομή έκρηξη μιας σκέψης

Με ύφος καταπονημένο

Σκοτεινή Κυριακή

Καταραμένοι Γάλλοι Ποιητές - εκδ. Ηριδανός

Η θάλασσα

 

"Η θάλασσα είναι η μεγάλη δεξαμενή της φύσης. Από αυτήν ξεκίνησε κατά κάποιον τρόπο η υδρόγειός μας και ποιος ξέρει αν δεν τελειώσει σε αυτήν! Εδώ βασιλεύει η απόλυτη ησυχία. Η θάλασσα δεν ανήκει σε τυράννους. Στην επιφάνειά της μπορούν να έχουν ακόμα αξιώσεις, να πολεμούν, να καταβροχθίζουν ο ένας τον άλλον, να μεταφέρουν κάθε στεριανή φρίκη. Όμως εννέα μέτρα κάτω από τη στάθμη του νερού σταματά η κυριαρχία τους, σβήνει η επιρροή τους, εξαφανίζεται η δύναμή τους. Ω, κύριε, ζήστε! Ζήστε στα έγκατα της θάλασσας! Μόνο εδώ υπάρχει ανεξαρτησία! Εδώ δεν έχω κανένα αφεντικό! Εδώ είμαι ελεύθερος!"

Κάπταιν Νέμο, 20000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα, εκδ. Radnet

Αποχαιρετισμός

 

Παράτησα όλα τ' αγαθά που είχα αγαπήσει:

Παράτες, ιπποσύνη, έρωτες σωρό

Εκεί που πάω, ο Θεός κοντά του ας με κρατήσει

Στο θέλημά του ταπεινά θα υποταχθώ

Γουλιέλμος, Κόμης του Πουατιέ, απόσπασμα από τ βιβλίο Τροβαδούροι, εκδ. Γαβριηλίδης 

"Le Vampire" by Charles Baudelaire (trans. Jacques LeClercq)

 

Sci-Fi Godfather | Jules Verne Documentary

 

The Panicky Picnic (1909) Camille de Morlhon Segundo de Chomón