https://www.thepressroom.gr/diethni/orhan-pamoyk-o-erntogan-lysei-koyrdiko-me-dialogo-kai-ohi-me-polemo Πληθαίνουν οι φωνές από Τούρκους διανοητές, ενάντια στα σχέδια του Προέδρου Ρετζίπ Ταγίπ Ερντογάν για εισβολή στο συριακό Κουρδιστάν. Φωνές που όμως δύσκολα βρίσκουν τον δρόμο προς τη δημοσιότητα, καθώς σχεδόν στο σύνολό τους τα μέσα ενημέρωσης ελέγχονται από την κυβέρνηση. Ωστόσο, ο Τούρκος συγγραφέας και Νομπελίστας Λογοτεχνίας το 2006, ο Ορχάν Παμούκ, μίλησε στην ιταλική εφημερίδα Corrriere della Sera από την αυτοεξορία του στη Νέα Υόρκη. «Στην Τουρκία πάντοτε θα υπάρχουν διανοούμενοι, πρόσωπα φιλελεύθερα πάντοτε πρόθυμα να διατρανώσουν στην τουρκική κυβέρνηση την ανάγκη να επιλυθεί το πρόβλημα μαζί με τους Κούρδους κι όχι με πόλεμο. Κι εγώ είμαι ένας από αυτούς» λέει. Μακριά από την αγαπημένη του Κωνσταντινούπολη, ο Παμούκ παραδέχεται πως δεν μπορεί να παρακολουθήσει εξονυχιστικά τις εξελίξεις στα σύνορα με τη Συρία. Υπογραμμίζει όμως «πως υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που σκέπτονται όπως εγώ στην Τουρκία και δεν είναι Κούρδοι». Ωστόσο, ο πολιτικός αναλυτής Αχμέτ Ινσέλ δηλώνει στην ίδια εφημερίδα από το Παρίσι, πως είναι αισιόδοξος: «Δεν πιστεύω πως ο Ερντογάν θα φέρει εις πέρας το σχέδιό του. Είναι ένα απλό εθνικιστικό εύρημα για να συσπειρώσει ξανά την εκλογική του βάση. Πιστεύω πως στο τέλος η Τουρκία θα περιορισθεί σε μία συμβολική ζώνη ασφαλείας βάθους 5-10 χλμ». Ο ίδιος εκτιμά πως «η ιδέα να επαναπροωθηθούν εκεί δύο εκατ. Σύροι πρόσφυγες είναι ανέφικτη: πρόκειται στην πλειονότητά τους για αραβικούς πληθυσμούς, που προέρχονται από το Χαλέπι, τη Δαμασκό, τη Γούτα. Είναι δύσκολο να αναμιχθούν με τον ντόπιο πληθυσμό». Μολαταύτα, για τον καθηγητή του Πανεπιστημίου της Λυών 2 και ειδικό σε θέματα Μέσης Ανατολής, Φαμπρίς Μπαλάνς, ο στόχος της Άγκυρας είναι πολύ πιο φιλόδοξος: στόχος της είναι να δρομολογήσει μια εθνοκάθαρση και να δημιουργήσει μία νέα αμιγή αραβική ζώνη στα κουρδικά εδάφη. «Ο Ερντογάν θέλει να απωθήσει τον κουρδικό πληθυσμό και να κατασκευάσει νέες πόλεις με Άραβες πρόσφυγες. Με τον τρόπο αυτό θα εξαλειφθεί η κουρδική ταυτότητα» υποστηρίζει. Ωστόσο, τα σχέδια του Ερντογάν είναι δύσκολο να γίνουν αποδεκτά από τη διεθνή κοινότητα κι ιδίως την Ευρώπη. Τα ευρωπαϊκά κράτη ανησυχούν ιδιαίτερα για τους μαχητές της ISIS με ευρωπαϊκή υπηκοότητα που κρατούνται από τις κουρδικές δυνάμεις. Όπως εξηγεί ο Ινσέλ «η Ευρώπη δεν εννοεί με καμία δύναμη να πάρει πίσω τους τζιχαντιστές αυτούς. Ο Ερντογάν έχει διαβεβαιώσει ότι θα το φροντίσει αυτός. Κι αυτό του προσφέρει χώρο για διαπραγματεύσεις». Πηγή Corriere della Sera
https://www.rudaw.net/english/culture/13072019 Η Rana και η Nada, ηλικίας 18 ετών, είναι δύο φίλες Yezidi. Αναγκασμένες να φύγουν από το Shingal, όταν οι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους (ISIS) κατέλαβαν την πατρίδα τους το 2014, τώρα ζουν στο στρατόπεδο Khanke στην επαρχία Duhok. Τώρα είναι μέλη μιας 18μελούς μουσικής ομάδας στο Duhok που ονομάζεται '40 Kezi ', κάνοντας το ταξίδι των 23χλμ προς το Duhok καθημερινά για πρόβες. Η ομάδα ιδρύθηκε από την σκηνοθέτη του σινεμά Viyan Mayi το 2016. Ο Η Iran Isamat, δασκάλα μουσικής από το Duhok, διδάσκει τις 40 Kezi. Πιστεύει ότι η μουσική μπορεί να λειτουργήσει ως μορφή θεραπείας για όσους έχουν υποστεί βία. "Δεν έχουμε ξεχάσει τι συνέβη σε αυτές, ο σκληρός αυτός πόλεμος ήταν εναντίον του πολιτισμού και της τέχνης τους, γι 'αυτό πρέπει να τις συνεφέρουμε από όσα υπέφεραν με μουσική και τραγούδια ώστε να ξαναρχίσουν μια νέα ζωή".
https://hivapanahi.blogspot.com/2019/04/blog-post.html Παντού βρίσκεται η μεγάλη σιωπή, Δεξιά και πιο πέρα αριστερά Στην μέση βρίσκεσαι εσύ για να θάβεσαι Από αυτό είσαι εξαρτημένη Οι χαρές είναι πέτρες Σιωπηλά εκπληρώνουν τις εποχές, διχως καμιά ματιά Πέτρες στην καρδιά, Πέτρες στα χεριά Πέτρες στα χείλη Η μεγάλη σιωπή προετοιμάζει την γη Η γη πονάει Όλο πιο πολύ θάβεσαι Κι όλο πιο πολύ δεν το πιστεύεις Τι πετρένια δάκρυα είναι αυτά Η μεγάλη σιωπή σκεπαρνίζει όλα Κυκλικά βρέχει πέτρα στην Αθήνα Όλο κι πιο πολύ μοιάζετε Χίβα Παναχί, 2019
http://www.rudaw.net/english/kurdistan/250420193 ERBIL, Περιφέρεια Κουρδιστάν - Η ποίηση είναι ένα εργαλείο επικοινωνίας το οποίο ο Γενικός Πρόξενος της Δημοκρατίας της Κορέας στο Erbil ελπίζει πως μπορεί να συμβάλει στην ενίσχυση των σχέσεων μεταξύ της χώρας του και της περιοχής του Κουρδιστάν. "Σήμερα είδαμε δύο χώρες να συμμετέχουν στην επικοινωνία των ιδεών τους και στην έκφραση των συναισθημάτων τους", δήλωσε ο γενικός πρόξενος Choi Kwang-Jin στο σεμινάριο κουρδικής-κορεατικής ποίησης στη δημόσια βιβλιοθήκη Hawler-Zaytun στο πάρκο Sami Abdulrahman. Η εκδήλωση διοργανώθηκε με τη βοήθεια της βιβλιοθήκης, η οποία μετέφρασε κουρδικά και κορεατικά ποιήματα. Ελπίζουν να το κάνουν μηνιαία εκδήλωση. "Νομίζω ότι έχουμε ήδη βάλει ένα πολύ ισχυρό θεμέλιο μέσω αυτού του γεγονότος και από τώρα και στο εξής ίσως η Κορέα και το Κουρδιστάν να έχουν ένα λαμπρότερο μέλλον και ένα λαμπρότερο αύριο. Έτσι λοιπόν ίσως από τώρα και στο εξής, το Κουρδιστάν και η Κορέα να πιαστούν χέρι-χέρι και απλά να προχωρήσουμε για το μέλλον », δήλωσε ο πρόξενος. Hadi Salimi
http://www.rudaw.net/english/kurdistan/160320193 Πέντε χιλιάδες άνθρωποι πέθαναν σε μία επίθεση με χημικά όπλα στις 16 Μαρτίου 1988 - ακριβώς πριν από 31 χρόνια. Μια παράσταση πραγματοποιήθηκε στο κέντρο του Erbil το Σάββατο για να τιμήσει την επέτειο με σεβασμό και να θυμηθούν εκείνα που χάθηκαν. Το 15λεπτο έργο με τίτλο "Σε ανάμνηση της Halabja" γράφτηκε από την Hiwa Suad, επικεφαλής του Erbil Artists Syndicate. Ενσαρκώνει την απώλεια αθώων ανδρών, γυναικών, παιδιών και ηλικιωμένων και αντιμετωπίζει τις πολλές τραγωδίες που έπληξαν τους Κούρδους τις τελευταίες δεκαετίες. "Το έργο αυτό διηγείται τα βάσανα των Κούρδων, συμπεριλαμβανομένων του Anfal,των χημικών επιθέσεων, και όλη την πορεία μέχρι τη σφαγή των Yezidi Κούρδων", δήλωσε στο Rudaw ο Σαλάμ Μπάπιρ, υπεύθυνος των ΜΜΕ στο Τμήμα Θεατρικού του Erbil. Κατά τους τελευταίους μήνες του πολέμου Ιράν-Ιράκ (1980-88), οι δυνάμεις του πρώην Μπααθιστή προέδρου του Ιράκ Σαντάμ Χουσεΐν έριξαν βόμβες που περιείχαν χλώριο, σαρίν και ένα κοκτέιλ άλλων τοξικών ουσιών στην πόλη Halabja. Εκείνοι που δεν σκοτώθηκαν τελικά υπέστησαν τρομερούς τραυματισμούς. Πολλές οικογένειες που χωρίστηκαν κατά τη διάρκεια της βιαστικής εκκένωσης εξακολουθούν να ψάχνουν για τα παιδιά τους μέχρι σήμερα. Φωτογραφίες: Mohammed Shwani / Rudaw
rudaw ΕΡΜΠΙΛ, Περιφέρεια Κουρδιστάν - Μια προτομή του διάσημου Κούρδου ποιητή Σέρκο Μπέκας αποκαλύφθηκε σε δημόσιο χώρο στην πόλη Qamishli, στο συριακό Κουρδιστάν-Ροζάβα τη Δευτέρα. Το έργο χρηματοδοτήθηκε από την Ένωση Διανοούμενων Cizire στον Κήπο Ανάγνωσης της γειτονιάς Gharbi. Η τελετή είχε τίτλο Η Ανάγνωση Ανανεώνει την Κοινωνία. "Ο στόχος του ανοίγματος αυτού του κήπου είναι να ενθαρρύνει τους νέους και την κοινωνία στο σύνολό της να διαβάζουν βιβλία ", σύμφωνα με δήλωση της ένωσης. Στο χώρο βρίσκονται τα αγάλματα και οι προτομές κι άλλων Κούρδων ποιητών όπως οι Osman Sabri, Ciger Khuwen και Musa Antar. Ο κήπος στεγάζει επίσης μια βιβλιοθήκη που περιέχει κουρδικά, αραβικά, αγγλικά και τουρκικά βιβλία. Ο Bekas, γεννημένος το 1940 στο Sulaimani, ήταν γιος του Κούρδου ποιητή Fayaq Bekas. Πέθανε από καρκίνο στη Στοκχόλμη το 2013. Έκδωσε την πρώτη του συλλογή ποίησης, Trifay Halbast (Φως ποίησης), το 1968. Ήταν ο πρώτος υπουργός πολιτισμού στο πρώτο κυβερνητικό υπουργικό συμβούλιο του Κουρδιστάν το 1992. Ίδρυσε επίσης τον εκδοτικό οίκο Sardam.
Θα συνεχίσω κι στο μέλλον να γράφω Ελληνικά, επειδή τα νιώθω. Το να νιώθει κανείς βαθιά είναι σαν τον έρωτας που δεν εξηγείται με το μυαλό αλλά με την φώτιση της καρδιάς. Γράφω επίσης για όλους αυτούς που ποτέ δεν ξεχνιούνται, διαχρονικά οντά, αθώα ή τόσο αγνά που όταν πηγαινοέρχονται μπρος ή πίσω θυμίζουν κλασικό έργο, όλο κάτι αφήνουν να καλλιεργήσεις, το κάτι, αυτό το κάτι το χειροπιαστό πάνω από τα σύννεφα κι στο ξεπέρασμα των θαλασσών hivapanahi
hivapanahi Για το θάνατο τραγούδησα Μια νύχτα βροχερή Τραγούδησα Του έστειλα το άσπρο γιασεμί μου Του έστειλα το φεγγάρι μου Για το θάνατό μου Τραγούδησα Χίβα Παναχί
Το 2015, η εικόνα ενός μικρού αγοριού ξαπλωμένου μπρούμυτα σε μια τουρκική παραλία, που είχε προσπαθήσει να εγκαταλείψει τον πόλεμο μεταξύ του καθεστώτος Assad και του ISIS, έγινε viral εν μέσω ραγδαίων συζητήσεων σχετικά με τη μεταναστευτική πολιτική. Στη συνέχεια, εκλέξαμε έναν πρόεδρο ο οποίος αγωνίστηκε για το κλείσιμο των θυρών της χώρας μας στους πρόσφυγες και οι Αμερικανοί προχώρησαν παρακάτω.
Η Dunya Mikhail, Ιρακινή εξόριστη και μια από τις σημαντικότερες ποιήτριες της εποχής μας, δεν προχώρησε. Στο Ο Μελισσοκόμος: Σώζοντας τις Κλεμμένες Γυναίκες του Ιράκ, η Μιχαήλ μνημονεύει τον τρίχρονο Αλάν Κουρντί:
Στην τουρκική ακτή,
Ένα ήρεμο όμορφο χαριτωμένο παιδί είναι μπρούμυτα
Το κύμα χαϊδεύει το μικρό του πτώμα
Δεν φαίνεται να διαμαρτύρεται για την γελοιότητά μας,
Αν και το πρόσωπό του είναι στραμμένο μακριά από εμάς,
Από τις ζωές μας που ανατράπηκαν σαν το σκουριασμένο σκάφος.
Το βιβλίο της Μιχαήλ χρησιμεύει ως μαρτυρία για τα θύματα του ISIS (γνωστό στην περιοχή ως Daesh), τα οποία έχουν κακοποιηθεί σωματικά και ψυχολογικά. Δίνοντας φωνή στους άφωνους, αφιερώνει μεγάλο μέρος του «Μελισσοκόμου» για να μεταγράψει τις ιστορίες των γυναικών Yazidi του βόρειου Ιράκ που αρπάχτηκαν από τα σπίτια τους, πωλήθηκαν σε σεξουαλική δουλεία και, όμως, επέζησαν. Στο επίκεντρο του βιβλίου είναι ο μελισσοκόμος Abdullah Shrem, ο οποίος εγκατέλειψε τις αγαπημένες του μέλισσες για να αφιερώσει τον εαυτό του στον εντοπισμό αυτών των γυναικών και των παιδιών και τη μεταφορά τους στην ασφάλεια, διακινδυνεύοντας καθημερινά τη ζωή του.
Καθημερινοί ήρωες κατοικούν σε αυτό το τοπίο, πολλοί από τους οποίους είναι μουσουλμάνοι - δηλαδή, οι συνηθισμένοι μουσουλμάνοι που βλέπουμε, όχι η διεστραμμένη φονταμενταλιστική εκδοχή που παράγει το Daesh. Μια μοδίστρα κρύβει μια γυναίκα που το σκάει από το Daesh, μαζί με το βρέφος γιο της και τις δύο της κόρες, μέχρι να βρουν ασφάλεια. Ενώ ένα άλλο θύμα προσπαθεί να πληρώσει έναν οδηγό ταξί που τη μετέφερε σπίτι της,αυτός απαντά: "Ο κόσμος δεν είναι τόσο σάπιος. Πήγαινε, δεν θέλω τίποτα". Μια έγκυος μητέρα, ακούγοντας για την εισβολή του Daesh στο χωριό της, διατάζει το σύζυγό της να πάρει τα τέσσερα παιδιά τους επάνω στο βουνό, ενώ αυτή παραμένει πίσω, κρυμμένη στο μαντρί των προβάτων. Όταν επιστρέφει μέρες αργότερα,τη βρίσκει γαλήνια να θηλάζει το νεογέννητο που γέννησε μόνη της.
Η Ιρακινή Ασσύρια ποιήτρια Dunya Mikhail.Έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται τους "δίκαιους αλλόθρησκους", τους απλούς ανθρώπους που ανέλαβαν εξαιρετικούς κινδύνους για να κρύψουν τους Εβραίους κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος. Η Μιχαήλ τραβά επίσης ιστορικές παραλλήλους στον εκτοπισμό που προέρχεται από εθνοκάθαρση, είτε κατά τη δίωξη των Εβραίων, των Χριστιανών είτε των μουσουλμάνων (βλ. Μυανμάρ). Στοιχειωμένη, θυμάται τον καλύτερο φίλο της γιαγιάς της, ο οποίος εκδιώχθηκε από τη Βαγδάτη μετά το Farhud, ένα πογκρόμ το 1941 όταν δολοφονήθηκαν Εβραίοι από κοινότητες που ιδρύθηκαν από τον 6ο αιώνα κατά τη διάρκεια δύο ημερών ταραχών.
Όπως ανησυχητική η εκμετάλλευση παιδιών από το Daesh. Παιδιά μόλις μεγαλύτερα από νήπια αναγκάζονται να κατασκευάσουν βόμβες, ενώ τα αγόρια στα στρατόπεδα Daesh χειραγωγούνται σε βία και φονταμενταλιστικές διδασκαλίες. Ένα λεωφορείο γεμάτο κορίτσια θα "χρησιμοποιηθεί για [σεξουαλική] υπηρεσία" ή θα πωληθούν για τα όργανά τους.
Παρ'όλα αυτά. Ένα κορίτσι που παίζει σκοινάκι υποδηλώνει την υπόσχεση χειραφέτησης. Ένας άνθρωπος που υιοθέτησε ένα σπουργίτι οδηγεί την Μιχαήλ σε μια ιερή πηγή νερού βαθιά σε μια σπηλιά, υπενθυμίζοντάς μας ότι η τρυφερότητα εξακολουθεί να υπάρχει. Αυτή είναι η ισορροπία που υπογραμμίζει η Μιχαήλ στο βιβλίο της, το οποίο φέρει ακλόνητη μαρτυρία σε έναν κόσμο βιαιότητας, ενώ καταθέτει πράξεις γενναιοδωρίας, θάρρους και χάριτος.
Όταν η Μιχαήλ κάνει μια παύση για να σκεφτεί τη δική της εμπειρία, καταγράφει την ιδιοσυγκρασιακή χάρη του κόσμου γύρω της, εμφανίζοντας τον εαυτό της ως οξεία παρατηρήτρια των περίεργων και της ομορφιάς του. Τα πουλιά στο Μίτσιγκαν τραγουδούν τόσο δυνατά ώστε ο μελισσοκόμος, ο Αμπντουλάχ, τα ακούει μέσω του τηλεφώνου του. Σε ένα τόνο που θυμίζει τα συγγράμματα της Annie Dillard για το Θεό και τη φύση, συλλογίζεται για ένα «τιτίβισμα» που ανακαλύφθηκε από επιστήμονες (από μαύρες τρύπες που συγκρούονται, διαβάζω αλλού) και αναρωτιέται γιατί ο Θεός «έσπασε τη σιωπή του» ή θυμάται ένα αγαπημένο βιβλίο που της δίδαξε , "Όταν μια ομάδα ελεφάντων αντιμετωπίζει κίνδυνο ... οι υπόλοιποι ελέφαντες εγκαταλείπουν την περιοχή σε ένδειξη διαμαρτυρίας".
Ωστόσο, με την Μιχαήλ, υπάρχει πάντα η ηχώ της εξορίας. Τα βιβλία που άφησε στο Ιράκ χρησιμοποιήθηκαν τελικά από ένα συγγενή επιχειρηματία για να τυλίγει σάντουιτς. Ο ασφόδελος , τον οποίο συνηθίζουν να δίνουν ως δώρο οι Γιαζίντι, «συρρικνώνεται όταν πέφτουν έντονες βροχές», αλλά ανθίζει πάλι όταν επιστρέφει ο ήλιος, μια μεταφορά,ελπίζει,για το Κουρδιστάν. Είναι γεμάτη με θαυμασμό καθώς οι πρόσφυγες σε ένα στρατόπεδο που επισκέπτεται της προσφέρουν φαγητό και ποτό. "Πρέπει να σας προσφέρουμε κάτι", λένε, τόσο βαθιά εμποτισμένο είναι το "πνεύμα φιλοξενίας" τους.
Τι οφείλουμε ο ένας στον άλλον - κάποιος σκέφτεται τον οδηγό ταξί να μη δέχεται την πληρωμή - και τι μπορούμε να προσφέρουμε; Αμέσως μετά αφότου το ποίημά της μνημόνευσε το μικρό αγόρι πρόσφυγα που ξεβράστηκε στην ακτή, η Μιχαήλ απευθύνεται απευθείας στους αναγνώστες της: «Το τηλεχειριστήριο βρίσκεται στο χέρι σας». Το βιβλίο της μας ωθεί να ακούσουμε αυτές τις φωνές και να μην αλλάξουμε το κανάλι. Μας αναγκάζει να ανοίξουμε τις πόρτες μας περισσότερο στους πρόσφυγες.
