Η ταφή

 

Βρέθηκα σε ένα παλιό κοιμητήριο. Πλήθος κόσμου παρακολουθούσε την ταφή. Με θρήνους, με μοιρολόγια και λυγμούς. Σαν τελείωσε πλησίασα τον Νεκροθάφτη. "Τι κηδεία ήταν αυτή, που είχε τόσο κόσμο;", τον ρώτησα. Σαν με είδε με αναγνώρισε. "Εσύ δεν είσαι ο Παραμυθάς; Γράψε για τούτη τη κηδεία τότε. Μάθε πως οι άνθρωποι αυτοί κηδεύσανε την ελπίδα του τόπου τους. Γι' αυτό έκλαιγαν τόσο πολύ". Έμεινα σιωπηλός για λίγο, αναλογιζόμενος τα λόγια του Νεκροθάφτη. Μετά είπα: "Την ελπίδα; Δεν ξέρω...Συνήθως γράφω για έρωτες που πέθαναν, για φιλίες που χάθηκαν, για σχέσεις που δεν γεννήθηκαν ποτέ...Για τον θάνατο της ελπίδας όμως; Δύσκολο θέμα...Μα αυτή δεν πεθαίνει τελευταία; Τότε πώς υπήρχαν τόσοι άνθρωποι στη κηδεία της;" Ο Νεκροθάφτης γέλασε δυνατά και τα ανακατωμένα γένια του κινήθηκαν σαν να ήταν ζωντανά. "Κι αυτοί νεκροί είναι. Απλά δεν τους έχω θάψει ακόμα. Πού να τους προλάβω όλους;" μου είπε με το συνηθισμένο κυνικό του ύφος. Κοίταξα ξανά τους ανθρώπους που απομακρύνονταν. Δεν μου φάνηκαν νεκροί καθόλου. Αλλά ο θάνατος δεν είναι δική μου ειδικότητα. Είναι τομέας του Νεκροθάφτη. Αυτός ξέρει καλύτερα το θέμα. Εμένα η ειδικότητά μου είναι να διηγούμαι ιστορίες...