Στην πόλη που γεννήθηκα ζούσε μια γυναίκα και η κόρη της που περπατούσαν στον ύπνο τους.
Μια νύχτα, ενώ η σιγαλιά αγκάλιζε τον κόσμο, η γυναίκα και η κόρη της απαντήθηκαν βαδίζοντας στον ύπνο τους στη μέση του κήπου.
Η μητέρα μίλησε και είπε, «Επιτέλους, εχθρέ μου! Συ για την οποία καταστράφηκε η νιότη μου. Συ που έχτισες τη ζωή σου πάνω στα ερείπια της δικής μου ζωής! Θα ’θελα να σε σκοτώσω!»
«Αχ μισητή γυναίκα, γριά και εγωίστρια», αποκρίθηκε η κόρη. «Συ που στέκεις εμπόδιο στην ελευθερία μου. Συ που θέλεις η ζωή μου, ηχώ να γενεί της δικής σου σβησμένης ζωής! Θα ’θελα να ’σουν νεκρή!»
Χαλίλ Γκιμπράν - Ο Τρελός - εκδ. Ιάμβλιχος
Εκείνη τη στιγμή λάλησε ένας κόκορας και οι δυο γυναίκες ξύπνησαν. Η μητέρα είπε ευγενικά, «Συ είσαι, αγαπημένη μου;» Και η κόρη αποκρίθηκε το ίδιο ευγενικά, «Ναι, αγαπητή μου».
Οι άνθρωποι χωρίζονται σε φατρίες και φυλές και ριζώνουν σε χώρες και περιοχές ενώ εγώ θεωρώ την ύπαρξή μου ξένη σε κάθε τόπο και άγνωστη σε κάθε άνθρωπο. Πατρίδα μου είναι όλη η γη και πατριά μου η οικογένεια των ανθρώπων. Γιατί κατάλαβα πως οι άνθρωποι είναι αδύναμοι και πως είναι μικρόνοια να διαχωρίζονται. Η γη είναι στενάχωρη, και μόνον η άγνοια οδηγεί τους ανθρώπους να τη χωρίζουν σε περιοχές κι ηγεμονίες.
Έτσι περνούν οι νύχτες, ενώ εμείς παραμένουμε αδιάφοροι. Οι μέρες μας χαιρετούν, μα τρέμουμε τόσο τις μέρες όσο και τις νύχτες. Πλησιάζουμε στη γη και οι θεοί μας κρατούν συντροφιά. Περνάμε μπροστά από τον άρτο της ζωής κι ο λιμός καταβροχθίζει τις δυνάμεις μας. Πόσο αγαπητή μας είναι η ζωή, και πόσο απομακρυσμένοι είμαστε από τη ζωή!
Είσαι ο αδελφός μου και σ' αγαπώ, κι η αγάπη είναι δικαιοσύνη στην πιο μεγαλόπρεπη εκδήλωσή της. Αν δεν ήμουν δίκαιος στην αγάπη μου για σένα σε κάθε χώρα, θα ήμουν ένας τσαρλατάνος που κρύβει την ασχήμια της φιλαυτίας κάτω από τα εξαίσια πέπλα της αγάπης
Τι είναι ο Νόμος; Ποιος τον είδε να 'ρχεται αντάμα με τον ήλιο από τα βάθη του ουρανού; Ποιος είδε την καρδιά του Θεού και γνώρισε τη θέληση ή το σκοπό του; Σε ποιον αιώνα περπάτησαν οι άγγελοι μεταξύ των ανθρώπων και κήρυξαν, "Απαγορέψτε στους αδύναμους να χαίρονται τη ζωή · σκοτώστε τους παρανόμους με το κοφτερό ξίφος· πατήστε τους αμαρτωλούς με σιδερένιο πόδι;"
Είπε ο ανεμοδείκτης στον άνεμο: "Πόσο πληκτικός και μονότονος είσαι! Δε μπορείς να φυσήξεις σε άλλη κατεύθυνση παρά μονάχα πάνω στο πρόσωπό μου; Διαταράσσεις τη θεόσταλτη σταθερότητά μου".
Κι ο άνεμος δεν απάντησε. Μονάχα χαμογέλασε στο διάστημα.
Αν έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα στη δύναμη της γραφής ενός ποιήματος και την έκσταση ενός ποιήματος που δε γράφτηκε ποτέ, θα διάλεγα την έκσταση. Είναι ανώτερη ποίηση. Αλλά εσείς και όλοι οι γείτονές μου συμφωνείτε ότι οι επιλογές μου είναι πάντοτε κακές.
Κάποια μέρα θα με ρωτήσεις τι είναι πιο σημαντικό ; Η ζωή μου ή η δική σου ; Θα πω η δική μου και θα φύγεις μακριά μη γνωρίζοντας πως είσαι η ζωή μου . Χαλίλ Γκιμπράν
Η Marie Elias Ziade , ή May, ήταν μια σημαντική Λιβανεζο-παλαιστίνια μορφή της αραβικής λογοτεχνικής σκηνής στις αρχές του 20ου αιώνα, η οποία εδραιώθηκε σταθερά ως ζωντανή γυναικεία φωνή σε αυτό που ήταν σαφώς ένας ανδρικός κόσμος τότε.
Ήταν δημοσιογράφος, αλλά έγραψε επίσης μυθιστορήματα με ισχυρούς θηλυκούς χαρακτήρες, ποίηση, πολιτικά και πολιτιστικά βιβλία και άρθρα περιοδικών, συχνά για την κατάσταση των αραβισσών .
Αμφισβήτησε τους κοινωνικούς κανόνες και τις πολιτιστικές αξίες της εποχής. Προσπαθώντας να αντιμετωπίσει την πατριαρχία των Αράβων, έγραψε: "Τραγουδάμε όμορφα λόγια μάταια ... λόγια ελευθερίας. Αν εσείς, οι άντρες της Ανατολής διατηρείτε τον πυρήνα της δουλείας στα σπίτια σας, εκπροσωπούμενο από τις συζύγους και τις κόρες σας, πώς τα παιδιά των σκλάβων θα είναι ελεύθερα; "
«Η εκπαίδευση των γυναικών ήταν σπάνια αν όχι ανύπαρκτη», εξηγεί ο Λιβανέζος ποιητής Χένρι Ζουγκέιμπ. «Όταν μπήκε σε αυτόν τον λογοτεχνικό κύκλο, ήταν πολύ καλλιεργημένη, όχι μόνο από αυτά που έμαθε στο σχολείο αλλά και από τα βιβλία που διάβαζε.Γι 'αυτό και η εκπαίδευση των γυναικών ήταν μια εμμονή γι' αυτήν, καθώς ήταν πολύ καλλιεργημένη.Αυτό ήταν ένα πρώτο σημάδι της εξέγερσής της ενάντια στην άγνοια και του αιτήματός της να εκπαιδεύονται τα κορίτσια σε νεαρή ηλικία. "
Η May έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην "εισαγωγή του φεμινισμού στον αραβικό πολιτισμό", σύμφωνα με τον συγγραφέα και κριτικό Hossam Aql, ο οποίος την περιγράφει ως "την πρώτη που χρησιμοποίησε τον όρο" ο γυναικείος αγώνας"... Ήταν η πρώτη επαγγελματίας συγγραφέας που επιχείρησε μια κριτική προσέγγιση για τις ιστορίες γυναικών ή τα μυθιστορήματα που έγραφαν Αράβισσες ".
Η May & ο Gibran δεν γνωρίστηκαν ποτέ αλλά η σχέση τους εμπλούτισε την αραβική επιστολογραφική βιβλιογραφία [Screengrab / AlJazeera]
Γνωρίζοντας εννέα γλώσσες, « η May Ziade ήταν απαράμιλλη κατά εκείνη την περίοδο της αραβικής λογοτεχνίας, η οποία χαρακτηριζόταν από τη γραφή και τη μετάφραση», λέει ο Zugheib. "Μετέφρασε μυθιστορήματα από τα γερμανικά, τα γαλλικά και τα ιταλικά. Εισήγαγε μια νέα γεύση, άγνωστη στην αραβική λογοτεχνία εκείνη τη στιγμή".
Έφτασε στην Αίγυπτο με την οικογένειά της γύρω στο 1907 και πραγματοποίησε δημοφιλείς εβδομαδιαίες εσπερίδες για την κατά κύριο λόγο αντρική αιγυπτιακή λογοτεχνική ελίτ και διανόηση, όπως ο Mahmoud Abbas al-Aqad, ο Taha Hussein, ο Antoine Gemayel, ο Mustapha Sadeq al-Rifae, ο Hafid Ibrahim και ο Khalil Moutran.
"Οι εσπερίδες ήταν διάσημες για την προσέγγιση των αντιθέτων, για τους ανθρώπους από αντιφατικές πνευματικές τάσεις", εξηγεί ο Μαχμούντ Αλ Νταμπάα, ακαδημαϊκός και κριτικός. «Ήταν η πρώτη εσπερίδα που συγκέντρωνε διαφορετικές πνευματικές τάσεις και συζητούσε βαθιά πνευματικά ζητήματα που σχετίζονταν με τον αραβικό πολιτισμό και τη λογοτεχνία. Η May είχε τη δυνατότητα να φιλοξενήσει όλες αυτές τις αντιθέσεις».
Ρομαντική και ιδεαλίστρια από νεαρή ηλικία, η Ziade αποπνέει βάθος, θηλυκότητα και γοητεία - και φυσικά κέρδισε πολλούς θαυμαστές, τόσο επαγγελματικούς όσο και ερωτικούς. "Προσδιόρισε την αντίληψη της ιδανικής γυναίκας για εκείνους τους συγγραφείς και στοχαστές", σημειώνει ο κριτικός της τέχνης Essam Zakaria.
"Ήταν φυσιολογικό ότι όλοι ερωτεύτηκαν μαζί της ή τη θαύμαζαν πολύ".
Η εκπαίδευση των γυναικών ήταν σπάνια, αν όχι ανύπαρκτη. Όταν προσχώρησε σε αυτόν τον λογοτεχνικό κύκλο, ήταν πολύ καλλιεργημένη όχι μόνο από αυτά που έμαθε στο σχολείο αλλά και από τα βιβλία που διάβαζε. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η εκπαίδευση των γυναικών ήταν μια εμμονή για αυτήν, καθώς η ίδια ήταν πολύ καλλιεργημένη. Αυτό ήταν ένα πρώτο σημάδι της εξέγερσής της ενάντια στην άγνοια και των αιτημάτων της να εκπαιδεύονται τα κορίτσια σε νεαρή ηλικία.
Henry Zugheib, Λίβανος ποιητής
Ωστόσο, δεν ενθουσίασε κανέναν από αυτούς τους μύστες επειδή ήταν ερωτευμένη μόνο με έναν άνδρα, τον Λιβανέζο ποιητή και έναν από τους μεγάλους Άραβες λογοτέχνες, τον Gibran Khalil Gibran .
Η σχέση μεταξύ May και Gibran διήρκεσε 19 χρόνια μέχρι το θάνατο του Gibran το 1931.
Παραδόξως, οι δύο δεν συναντήθηκαν ποτέ - αλλά η σχέση τους εμπλούτισε την αραβική επιστολογραφική λογοτεχνία με την πιο όμορφη αλληλογραφία.
"Ο Γκιμπράν δεν ήταν μόνο δημιουργικός λογοτέχνης, αλλά και ζωγράφος και μουσικός", υποστηρίζει ο καθηγητής λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο του Καΐρου, ο Χουσεΐν Χαμμούντα. "Η May επίσης είχε εμπειρία στη μουσική και στο τραγούδι, έτσι είχαν πολλά κοινά. Υπάρχει μια βαθιά αίσθηση Sufi τόσο στην εμπειρία του Gibran όσο και της May".
Μεταξύ του 1930 και του 1932, η May υπέστη σειρά προσωπικών απωλειών - το θάνατο των γονέων της και πάνω απ 'όλα, του αγαπημένου της Gibran. Έπεσε σε βαθιά κατάθλιψη και επέστρεψε στο Λίβανο όπου οι συγγενείς της την έβαλαν σε ψυχιατρική κλινική για να αποκτήσουν τον έλεγχο της περιουσίας της.
Μια βαθιά συγκλονισμένη και πληγωμένη η May περιγράφει οδυνηρά το μαρτύριο της: "Στο όνομα της ζωής, οι συγγενείς μου με έβαλαν σε ένα τρελοκομείο για να σβήσω σταδιακά και να πεθάνω αργά ... ένα θάνατο του οποίου κανείς δεν άντεχε να ακούσει την περιγραφή. Στις σπάνιες επισκέψεις τους, οι συγγενείς μου με άκουγαν με ευχαρίστηση, καθώς περιέγραφα τα βάσανα και τη δυστυχία μου, ζητώντας τους μάταια να με λυπηθούν και να με βγάλουν από το ψυχιατρείο ».
Μια εκστρατεία στον Τύπο που υποκίνησε ο Λιβανεζο-αμερικανός συγγραφέας Αμίν Αλ-Ριχάνι αποδείχθηκε ζωτικής σημασίας για την απελευθέρωση της May από το ψυχιατρείο . Κατάφερε τελικά να φύγει χάρη σε μια ιατρική έκθεση που υποστήριζε ότι ήταν υγιής . Επέστρεψε
στο Κάιρο όπου πέθανε στις 17 Οκτωβρίου 1941.
Παρόλο που η οικογένειά της συνωμότησε εναντίον της και το μεγαλύτερο μέρος του λογοτεχνικού κύκλου της την εγκατέλειψε, τα κείμενα της May Ziade έχουν εμπνεύσει γενιές γυναικών καθώς και ανδρών συγγραφέων και στοχαστών.
eros-erotas Που είσαι αγαπημένη; Μήπως σ’ εκείνο το μικρό παράδεισο, να ποτίζεις τα λουλούδια που σε κοιτάνε όπως τα βρέφη το στήθος της μάνας; Ή μήπως στο δωμάτιό σου, όπου ο βωμός της αρετής στήθηκε προς τιμή σου και που σ’ αυτόν προσφέρεις θυσία την ψυχή και την καρδιά μου; Ή ανάμεσα στα βιβλία, γυρεύοντας ανθρώπινη γνώση ενώ είσαι γεμάτη ουράνια σοφία; Ω συντρόφισσα της ψυχής μου, που είσαι; Προσεύχεσαι στο ναό; Ή καλείς τη Φύση στο λιβάδι, λιμάνι των ονείρων σου; Είσαι στις καλύβες των φτωχών, παρηγορώντας τους πονεμένους με τη γλύκα της ψυχής σου και γεμίζοντας τα χέρια τους με τη γενναιοδωρία σου; Είσαι το πνεύμα του Θεού παντού. Είσαι δυνατότερη απ’ τους αιώνες. Θυμάσαι τη μέρα που συναντηθήκαμε, όταν μας τύλιγε το φωτοστέφανο του πνεύματός σου; Και πλανούνταν γύρω μας οι άγγελοι του Έρωτα δοξολογώντας τις πράξεις της ψυχής; Θυμάσαι τα μονοπάτια και τα δάση που περπατούσαμε μ’ ενωμένα τα χέρια, σφιχταγκαλιασμένοι σα να κρυβόμαστε μέσα στους ίδιους μας τους εαυτούς; Θυμάσαι την ώρα που σ’ αποχαιρέτησα και το αγνό φιλί σου πάνω στα χείλη μου; Εκείνο το φιλί που με δίδαξε ότι η ένωση χειλιών ερωτευμένων φανερώνει ουράνια μυστικά ανέκφραστα απ’ τη γλώσσα. Ήταν η εισαγωγή σ’ ένα μακρόσυρτο στεναγμό σαν την ανάσα του Παντοδύναμου που έκανε άνθρωπο το χώμα. Εκείνος ο στεναγμός μ’ οδήγησε στον πνευματικό κόσμο δείχνοντάς μου τη δόξα της ψυχής μου. Κι αιώνια εκεί θα μείνει μέχρι πάλι να ενωθούμε. Θυμάμαι όταν με φίλαγες και με φίλαγες και δάκρυα έτρεχαν στα μάγουλά σου κι έλεγες: «Συχνά πρέπει να χωρίζονται τα γήινα σώματα για γήινους σκοπούς και χώρια να ζουν ο κόσμος τ’ αναγκάζει. Μα ο Έρωτας κρατάει στα χέρια του το πνεύμα ενωμένο μέχρι να φτάσει ο θάνατος, να πάρει ενωμένες ψυχές. Πήγαινε, αγαπημένε. Η Ζωή σε διάλεξε εκπρόσωπό της. Υπάκουσέ την, γιατί είναι η Ομορφιά που προσφέρει στον πιστό της την κούπα της γλύκας της ζωής. Όσο για τη δική μου αδειανή αγκαλιά, η αγάπη σου θα ’ναι η παρηγοριά μου. Κι η θύμησή σου Αιώνιος Γάμος.” Που είσαι τώρα, άλλε μου εαυτέ; Είσαι ξύπνια μέσα στη σιωπή της νύχτας; Ας σου φέρνει ο καθάριος άνεμος τους χτύπους της καρδιάς μου κι όλη μου την αγάπη. Χαϊδεύεις άραγε το πρόσωπό μου με τη θύμησή σου; Η εικόνα δεν είναι πια σωστή, γιατί η θλίψη έριξε τη σκιά της στην άλλοτε χαρούμενη έκφρασή μου. Τα δάκρυα μάραναν τα μάτια μου που καθρέφτιζαν την ομορφιά σου και ξέραναν τα χείλια που γλύκαινες με τα φιλιά σου. Που είσαι αγαπημένη; Ακούς το κλάμα μου πέρα απ’ τον ωκεανό; Καταλαβαίνεις την ανάγκη μου; Γνωρίζεις πόσο μεγάλη είναι η υπομονή μου; Υπάρχει στον άνεμο κάποιο πνεύμα για να σου φέρει την ανάσα της ετοιμοθάνατης νιότης μου; Υπάρχει μυστική επικοινωνία ανάμεσα στους αγγέλους για να σου φέρει το παράπονό μου; Που είσαι, όμορφο αστέρι μου; Το σκοτάδι της ζωής μ’ έριξε στην αγκαλιά του. Η θλίψη με νίκησε. Πάρε το χαμόγελό σου στον ουρανό. Θα ’ρθει και θα με ζωντανέψει! Ανάσανε την ευωδιά σου στον άνεμο! Θα με στηρίξει! Που είσαι, αγαπημένη; Ω, πόσο μεγάλη είναι η Αγάπη! Και πόσο μικρός εγώ! Χαλίλ Γκιμπράν
Μια μέρα πέρασε δίπλα από μια παρέα γάτων ένας σοφός σκύλος. Και καθώς πλησίασε και είδε ότι ήταν πολύ απασχολημένες και δεν τον πρόσεξαν,σταμάτησε. Τότε, στάθηκε στη μέση της συντροφιάς μια μεγάλη, σοβαρή γάτα και τις κοίταξε και είπε: «Αδελφές, προσεύχεσθε. Και αφού προσευχηθείτε ξανά και ξανά, χωρίς αμφιβολία, αλήθεια τότε θα βρέξει ποντίκια ». Και όταν το άκουσε ο σκύλος αυτό γέλασε με την καρδιά του και έφυγε από αυτές λέγοντάς , «Τυφλές και ανόητες γάτες, έχει γραφτεί και το γνωρίζω και το γνώριζαν και οι πατέρες μου πριν από εμένα, ότι αυτό που βρέχει για την προσευχή και την πίστη και τη ικεσία δεν είναι ποντίκια αλλά κόκαλα». Χαλίλ Γκιμπράν
Στον κήπο του πατέρα μου υπάρχουν δυο κλουβιά.Στο ένα βρίσκεται ένα λιοντάρι που έφεραν οι σκλάβοι του πατέρα μου από την έρημο της Νινευή.Στο άλλο είναι κλεισμένο ένα σπουργίτι που δεν κελαηδά. Κάθε πρωί το σπουργίτι φωνάζει στο λιοντάρι,"Καλή σου μέρα,αδελφέ φυλακισμένε". ΧαλίλΓκιμπράν
