Έπαιρνε πάντα την ποίηση πολύ σοβαρά. Έκανε σε όλους παρατηρήσεις για το μέτρο, την ομοιοκαταληξία, τη γλώσσα, το ύφος και κάμποσα άλλα πράγματα. Κάθε πρωί, σηκωνόταν πολύ νωρίς, ντυνόταν και έβγαινε να κυνηγήσει γράμματα, λέξεις και ρίμες στο κοντινό δάσος. Γύριζε το μεσημεράκι, με όλα τα γραμματικά κόλπα που είχε πιάσει αγκιστρωμένα στη ζώνη του. Μόλις έφτανε σπίτι του, τα τοποθετούσε στο γραφείο του και έπειτα τα άπλωνε πάνω σε κόλλες χαρτιού, δίνοντας ιδιαίτερη προσοχή στον ρυθμό και το μέτρο. Έπειτα έτρωγε, κοιμόταν λίγο και το απόγευμα έστελνε τις παρατηρήσεις του σε άλλους επίδοξους -και...κακότεχνους κατά τον ίδιο- ποιητές. Κάποτε με ρώτησε με ποια τεχνοτροπία γράφω τις ιστορίες μου. Πως τοποθετώ τις λέξεις και πού τις βρίσκω. Ποια μέτρα μου αρέσουν. Είχα μαζί μου ένα ανθρακούχο αναψυκτικό. Το κούνησα δυνατά και το άνοιξα. Το αναψυκτικό πετάχτηκε προς όλες τις κατευθύνσεις. "Έτσι", του είπα. Κούνησε το κεφάλι του και έφυγε εμφανώς απογοητευμένος. Κι εγώ διαπίστωσα πως δεν είχα άλλο αναψυκτικό μαζί μου και διψούσα. Πρέπει να βρω καλύτερο τρόπο να απαντώ στις ερωτήσεις που μου κάνουν...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου