"Armenians" by Peio Yavorov, Bulgarian Poem

 

Η ζωή είναι μυστήριο

 «Η ζωή είναι μυστήριο· αγκάλιασέ το.

Η ζωή είναι θλίψη· ξεπέρασέ την.

Η ζωή είναι ύμνος· τραγούδησέ τον.

Η ζωή είναι περιπέτεια· τόλμησέ την.

Η ζωή είναι αγώνας· δέξου τον.

Η ζωή είναι ζωή· προστάτεψέ την.»

                                         Μητέρα Τερέζα

http://ierapostoliagapis.org/%CE%B7-%CE%BC%CE%B7%CF%84%CE%AD%CF%81%CE%B1-%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AD%CE%B6%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%BA%CE%BF%CF%8D%CF%84%CE%B1%CF%82/

Κλουζ , Ρουμανία : "Ελα στο χωριό"

http://www.topontiki.gr/article/329731/roymania-ora-gia-parastaseis-operas-sta-horia

Δέκα παραστάσεις όπερας σε ισάριθμα μικρά χωριά του νομού Κλουζ με μουσικούς από την ομώνυμη όπερα της Ρουμανικής πόλης, που συγκέντρωσαν το ενδιαφέρον 1.221 θεατών, οργάνωσε για το μουσικόφιλο κοινό η Μη Κυβερνητική Οργάνωση "Ελα στο χωριό", επισημαίνουν δημοσιεύματα του Ρουμανικού τύπου.

Η όπερα στη Ρουμανία είναι κάτι το εξαιρετικά διαδεδομένο και τα κομμάτια που παρουσιάστηκαν στις δέκα παραστάσεις, ήταν επιλεγμένα με τέτοιο τρόπο που να προσελκύσουν το ενδιαφέρον και όσων δεν είχαν ξανακούσει όπερα.

Ο Αλιν Ποπ, εκπρόσωπος της ΜΚΟ δήλωσε πως "σε αρκετά χωριά εντοπίζουμε υποτυπώδεις εγκαταστάσεις που επιτρέπουν να οργανώσουμε πολιτιστικές εκδηλώσεις. Συνήθως οι χώροι αυτοί χρησιμοποιούνται για...μνημόσυνα ! Εμείς συγκεντρώσαμε δωρεές και ξεκινήσαμε με παραστάσεις όπερας, με Verdi, La Traviata, Rigoletto και άλλα. Ακολουθούν θεατρικά έργα, μουσική jazz και άλλα. Θέλουμε να δώσουμε στους κατοίκους την ευκαιρία να ακούσουν και να δουν κάτι που δεν το βρίσκουν εύκολα. Τα πρώτα μηνύματα είναι εντυπωσιακά!".

Επίσης, επειδή το 2019 είναι το έτος Βιβλίου στη Ρουμανία, η ίδια ΜΚΟ "Ελα στο χωριό", ετοιμάζει και "βραδιές ανάγνωσης σε χωριά, με γνωστούς συγγραφείς που θα έρθουν και θα αναγνώσουν τα έργα τους", πρόσθεσε ο ίδιος.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Γράμμα τοῦ Ρουμάνου Ὁμολογητοῦ Βαλέριου Γκαφένκου ἀπὸ τὴν φυλακή

 http://www.agiazoni.gr/article.php?id=20776811443672833218

29 Ἰανουαρίου 1946
 

Ἡ ζωὴ εἶναι διαφορετικὴ ἀπὸ ὅπως τὴ φαντάζονται οἱ ἄνθρωποι. Καὶ ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος εἶναι διαφορετικὸς ἀπὸ ὅ,τι φαντάζεται αὐτὸς ὅτι εἶναι. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὄντως διαφορετικὴ ἀπὸ τὸ πῶς τὴν θεωρεῖ συνήθως ὁ ἀνθρώπινος νοῦς.

Θέλω νὰ εἶμαι εἰλικρινὴς καὶ ἀνοιχτὸς μέχρι τὰ βάθη τῆς ψυχῆς μου. Μὲ τὸ πρῶτο βῆμα ποὺ ἔκανα στὴ φυλακὴ ἀναρωτιόμουνα γιατί εἶχα φυλακιστεῖ.

Στὸ κοινωνικὸ ἐπίπεδο πάντα μὲ θεωροῦσαν πολὺ καλό, ἕνα παράδειγμα ἠθικῆς ἀγωγῆς. Ἂν βρισκόμουν σὲ σύγκρουση μὲ κάποιον, θὰ ἦταν μόνο γιὰ τὴν ἀλήθεια.

Μετὰ ἀπὸ πολλὴ ἀνησυχία καὶ πολὺ πόνο, ὅταν τὸ ποτήρι τῶν βασάνων εἶχε γεμίσει, ἦρθε μιὰ ἅγια ἡμέρα, τὸν Ἰούνιο τοῦ 1943, ὅταν ἔπεσα μὲ τὸ πρόσωπο στὸ ἔδαφος, γονατισμένος, μὲ συντετριμμένη καρδιά, κλαίγοντας μὲ λυγμούς. Παρακαλοῦσα τὸν Θεὸ νὰ μοῦ δωρίσει τὸ φῶς. Ἐκείνη τὴν περίοδο εἶχα χάσει ὅλη τὴν ἐμπιστοσύνη μου στοὺς ἀνθρώπους. Ἔνιωθα ὅτι βρισκόμουν στὴν ἀλήθεια. Ἀλλὰ τότε γιατί ὑπέφερα; Στὴν ψυχή μου, κάποτε γεμάτη ἀπὸ ἐνθουσιασμό, παρέμεινε μόνο ἡ ἀγάπη. Κανένας δὲ μὲ καταλάβαινε.

Ταυτόχρονα μὲ τὸ κλάμα ἄρχισα νὰ κάνω μετάνοιες. καὶ ξαφνικὰ -ὧ Κύριε, τί μεγάλος εἶσαι, Κύριε! Εἶδα ὅλη τὴν ψυχή μου γεμάτη ἀπὸ ἁμαρτίες.

Βρῆκα μέσα μου τὴ ρίζα ὅλων τῶν ἀνθρώπινων ἁμαρτιῶν. Ἀλίμονο, ἦταν τόσες οἱ ἁμαρτίες, ἀλλὰ τὰ μάτια τῆς πωρωμένης λόγῳ τῆς ὑπερηφάνειας ψυχῆς μου δὲν τὶς ἔβλεπαν! Τί μεγάλος εἶναι ὁ Θεός!

Βλέποντας λοιπὸν ὅλες τὶς ἁμαρτίες μου, αἰσθάνθηκα τὴν ἀνάγκη νὰ φωνάξω δυνατὰ καὶ νὰ ζητήσω ἔλεος, ὁπότε μιὰ βαθιὰ εἰρήνη, ἕνα ἀπέραντο φῶς καὶ πολλὴ ἀγάπη πλημμύρισαν τὴν καρδιά μου.
Μόλις ἀνοίχθηκε ἡ πόρτα, βγῆκα ταχύτατα ἀπὸ τὸ κρατητήριο καὶ πῆγα στοὺς ἀνθρώπους ποὺ τοὺς ἤξερα ὅτι μὲ ἀγαποῦν περισσότερο καὶ σ' ἐκείνους ποὺ μὲ μισοῦσαν καὶ εἶχαν ἁμαρτήσει ἐναντίον μου πιὸ πολὺ καὶ τοὺς εἶπα στ' ἀνοιχτὰ καὶ ἀπερίφραστα: «Εἶμαι ὁ πιὸ ἁμαρτωλὸς ἄνθρωπος. Δὲν ἀξίζω τὴν ἐμπιστοσύνη οὔτε τοῦ τελευταίου ἄνθρωπου. Εἶμαι εὐτυχής!».

Ὅλοι ἔμειναν κατάπληκτοι. Μερικοὶ μὲ κοίταξαν περιφρονητικά, ἄλλοι ἀψήφιστα, ὁρισμένοι μὲ κοίταξαν μὲ μία ἀγάπη ποὺ οὔτε οἱ ἴδιοι δὲν μποροῦσαν νὰ τὴν ἐξηγήσουν. Μόνο ἕνας ἄνθρωπος μοῦ εἶπε; «Ἀξίζεις νὰ σὲ ἀσπασθοῦμε!»" ἀλλὰ ἐγὼ ἔτρεξα γρήγορα στὸ κρατητήριό μου, ξάπλωσα στὸ κρεβάτι μου καὶ συνέχισα τὰ κλάματά μου, εὐχαριστώντας καὶ δοξάζοντας τὸν Θεό....

Ἀπὸ τότε ἄρχισα ἐνσυνείδητα τὴ μάχη ἐναντίον τῆς ἁμαρτίας. Ἀλλά, ἂν ξέρατε τί δύσκολη εἶναι ἡ μάχη μὲ τὴν ἁμαρτία! Θέλω νὰ ξέρετε ὅτι ὄχι μόνο ἐδῶ, ἀλλὰ καὶ ὅταν ἤμουν ἔξω, πολεμοῦσα πάρα πολὺ μὲ τὴν ἁμαρτία.

Στὴ φυλακὴ ἔχω ἐξετάσει τὴν ψυχή μου καὶ κατάλαβα ὅτι, ἔστω κι ἂν δὲν εἶχα ἁμαρτήσει στὴν πράξη, ἀλλὰ μὲ τὸ στόμα καὶ μὲ τὸ νοῦ εἶχα ἀνομήσει. Πῆγα στὸν ἱερέα καί, μετὰ ἀπὸ μιὰ βαθιὰ ἐξέταση τῆς συνείδησής μου, ἐξομολογήθηκα. Ἡ ἐξομολόγηση μὲ ξεφόρτωσε ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες μου.

Καὶ ἀγωνίζομαι ἀδιαλείπτως. Ἡ μάχη δὲ σταματάει, μέχρι τὸ θάνατο. Χωρὶς μετάνοια κανένας ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ προχωρήσει οὔτε ἕνα βῆμα. Τί εἶναι ἡ ζωή; Εἶναι ἕνα δῶρο τοῦ Θεοῦ γιά μᾶς, τοὺς ἀνθρώπους, γιὰ νὰ καθαρίζουμε τὶς ψυχές μας ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ νὰ ἑτοιμαστοῦμε, διὰ τοῦ Χριστοῦ, νὰ δεχτοῦμε τὴν αἰώνια ζωή. Τί εἶναι ὁ ἄνθρωπος; Ἕνα πλάσμα ποὺ ἔχει δημιουργηθεῖ ἀπὸ τὴν ἀπροσμέτρητη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, στὸν ὁποῖο τέθηκαν μπροστὰ ἢ εὐτυχία καὶ ὁ θάνατος, γιὰ νὰ διαλέξει τί θέλει....

Νὰ εἶστε πολὺ προσεκτικοί! Στὴν κοινωνική τους ζωὴ οἱ ἄνθρωποι κοιτάζονται καὶ ἐκδικάζονται ὄχι μὲ βάση τί εἶναι αὐτοὶ οὐσιαστικά, ἀλλὰ μὲ ἐξωτερικὰ κριτήρια. Μὴν ἔχετε ἀπαιτήσεις ἀπὸ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους, διότι ὅποιος κάνει ἔτσι θὰ ὑποφέρει πικρά. Ἀλλὰ ἀγαπῆστε τους. Ἕνας μόνος εἶναι τέλειος, ἕνας μόνο εἶναι ἀγαθὸς καὶ ἁγνός: ὁ Χριστὸς-Θεός!

Καὶ τώρα: τί εἶναι ἡ ἀλήθεια; Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὁ Χριστός, ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ. Προσπαθῆστε νὰ πλησιάσετε εἰλικρινὰ τὸν Χριστὸ καὶ ἀφῆστε τὸν κόσμο μὲ τὶς ἁμαρτίες του!

Οι φιλόσοφοι είναι σαν έγκυες

Οι φιλόσοφοι είναι σαν έγκυες γυναίκες που συμβουλεύουν τα νεαρά κορίτσια πώς να μένουν αγνά.  

Jankovic Zoran(σχόλιο στο poemhunter)

Ο γραπτός λόγος είναι μέσα στην ύπαρξη των ανθρώπων

e-dromos.gr

Συνέντευξη στον Κώστα Στοφόρο

Αφορμή για την συζήτηση με τον Γιον Ποπέσκου Τοπολόγκ στάθηκε ένα πολύ ενδιαφέρον μυθιστόρημά του που κυκλοφόρησε πρόσφατα στα ελληνικά με τον τίτλο Το χρυσό δαχτυλίδι και αφορά την ιστορία αγάπης ανάμεσα στον Τζόρτζε Ενέσκου και την Πριγκίπισσα Μαρία (Μαρούκα) Καντακουζηνού.

Ο Ενέσκου (1881-1955) υπήρξε συνθέτης, βιολονίστας, πιανίστας και μαέστρος. Θεωρείται ως ο κορυφαίος Ρουμάνος μουσικός όλων των εποχών. Η Μαρία (Μαρούκα) Ροσέτι (1878-1969) υπήρξε σύζυγος του ελληνικής καταγωγής πρίγκιπα Μιχαήλ Καντακουζηνού.

Πρόκειται για μια ιστορία αληθινή, που διατρέχει την ιστορία της Ρουμανίας από τα τέλη του 19ου αιώνα μέχρι τα μέσα του 20ού. Μια απολύτως αντισυμβατική σχέση, που αψήφησε τις συμβάσεις της εποχής. Ένας έρωτας που δεν είχε δραματικό τέλος, αφού οι δυο εραστές κατάφερναν μέσα από δυσκολίες, παλινωδίες και χωρισμούς να μείνουν μαζί μέχρι το τέλος της ζωής του Ενέσκου.

Η Μαρούκα δεν ήταν μια απλή «μούσα» όπως συχνά την χαρακτηρίζουν, αλλά μια πολύ δυναμική γυναίκα, με μεγάλα πνευματικά ενδιαφέροντα και γνώσεις, που έχει γράψει τα απομνημονεύματά της με τον τίτλο «Σκιές και φώτα – Οι αναμνήσεις μιας Μολδαβής πριγκίπισσας» – που απ’ όσο γνωρίζω δεν έχει μεταφραστεί στα ελληνικά… Δυναμική και στη ζωή της, απομακρύνει τον σύζυγό της και επιλέγει να ακολουθήσει τον δρόμο της καρδιάς. Καθόλου αυτονόητο για τις συμβάσεις της εποχής. «Οι αναμνήσεις μια Μολδαβής Πριγκίπισσας δείχνουν ότι είχε εξαιρετικό ταλέντο στο γράψιμο. Έγραφε όμως στα Γαλλικά, όπως όλος ο κόσμος των ευγενών. Περιγράφει με μοναδικό τρόπο την καθημερινότητά της», λέει ο Γιον Τοπολόγκ.

Αναζητώντας τη Μαρούκα

«Είχα ξεκινήσει έρευνα με τον σκοπό να γράψω για την Βασίλισσα Μαρία της Ρουμανίας, μια εξαιρετικά δυναμική γυναίκα, σε μια εποχή που δεν ευνοούσε καθόλου τη γυναικεία ανεξαρτησία. Μελετώντας τις πηγές έπεσα πάνω στην στενή της φίλη την πριγκίπισσα Μαρία Καντακουζηνού, γνωστότερη στη Ρουμανία ως Μαρούκα. Διάβασα τις αναμνήσεις της και συνεχίζοντας να ψάχνω έπεσα σε ένα περιστατικό που τελικά με οδήγησε στο να γράψω αυτό, το 27ο μου βιβλίο:

Ο σημαντικότερος Ρουμάνος μουσικός, ο Τζόρτζε Ενέσκου, αθετεί τον λόγο του σε μια Γαλλίδα πριγκίπισσα, την Κορίν ντε Σεντ Αντουάν. Πολύ όμορφη, 19 χρονών και με κυριολεκτικά αμύθητη περιουσία. Η οικογένειά της είχε απέραντες ιδιοκτησίες στις Ολλανδικές Ινδίες. Κι όμως. Όταν μια καλοκαιρινή μέρα του 1907 θα δώσει συναυλία, καλεσμένος της Βασίλισσας Ελισάβετ, διασταυρώνεται με τη Μαρούκα.

Ο ένας σε μια άμαξα, εκείνη σε μια άλλη. Κι όμως αρκεί αυτό το βλέμμα για να ερωτευθούν κεραυνοβόλα. Να αγνοήσουν το γεγονός πως εκείνη ήταν παντρεμένη και εκείνος λογοδοσμένος… Τη στιγμή που βρέθηκαν ο ένας μπροστά στον άλλο, αμέσως ερωτεύθηκαν. Χωρίς δισταγμό. Και για τους δυο μια ήταν η σκέψη: Με αυτό το πρόσωπο θέλω να είμαι σε όλη μου τη ζωή!»

Ο Γιον Τοπολόγκ, σταματά για μια στιγμή και με κοιτάζει χαμογελώντας. Μοιάζει κι ο ίδιος γοητευμένος από την ηρωίδα του όταν την περιγράφει. Σα να βλέπει με τα μάτια της φαντασίας του τη σκηνή όπου δυο άμαξες συναντιούνται και η ζωή των ηρώων αλλάζει από τη μια στιγμή στην άλλη. Κι ύστερα λένε πως η ζωή δεν είναι μυθιστόρημα…

«Θα την ερωτευόμουν τη Μαρούκα, αλλά δεν θα την ήθελα για γυναίκα μου! Ήταν πολύ ζηλιάρα -κι εκείνος το ίδιο»

Τον ρωτώ πόσα από αυτά που γράφει είναι επινοημένα και πόσα βασίζονται σε πραγματικά στοιχεία και μου απαντά δια της πλαγίας οδού.

«Ο Μάριο Βάργκας Λιόσα έχει γράψει για την «αλήθεια των ψεμάτων», όπου αναλύει διάσημα μυθιστορήματα αγάπης που αρέσουν τόσο πολύ ώστε να καταλήγουν να γίνονται αλήθειες. Είναι ο δρόμος από την πραγματικότητα της ζωής, μέσα από τη φαντασία και φθάνει στο μυαλό και στην ψυχή του αναγνώστη.»

Μια άγνωστη Ρουμανία

Θα περίμενε κανείς, μετά από τόσα χρόνια που οι Έλληνες συνδέθηκαν άρρηκτα με την ιστορία της Ρουμανίας, να μας είναι εξαιρετικά οικεία η γειτονική χώρα.

Κι όμως –τουλάχιστον προσωπικά– όσο διάβαζα, ανακάλυπτα την πλήρη άγνοιά μου τουλάχιστον σε ό,τι αφορά στον χώρο της λογοτεχνίας και της μουσικής.

Πόσοι από εμάς γνωρίζουν τον Μιχαήλ Εμινέσκου, τον εθνικό ποιητή της Ρουμανίας; Πόσοι έχουν ακούσει τη Ρουμανική ραψωδία του Ενέσκου; Με το μυθιστόρημα του Γιον Τοπολόγκ ανακαλύπτεις την τέχνη, τα παρασκήνια και την ιστορική εξέλιξη αυτής της χώρας.

«Πιστεύω πράγματι ότι το μυθιστόρημά μου θα βοηθήσει στην ανακάλυψη της ιστορίας της χώρας μου και από τους Έλληνες αναγνώστες. Προσωπικά έχω διαβάσει αρκετούς Έλληνες συγγραφείς και γνωρίζω αρκετά για τη χώρα σας , αλλά όχι Ελληνικά!» (γέλια)

Όσο για το μέλλον της γραφής στην εποχή του διαδικτύου εκφράζει την αισιοδοξία του: «Ο γραπτός λόγος θα μείνει. Είναι μέσα στην ύπαρξη των ανθρώπων. Οι λέξεις έχουν εμφυτευθεί στην ψυχή μας. Ο λόγος ο γραπτός δεν θα πεθάνει ποτέ!»

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΙΟΝ ΠΟΠΕΣΚΟΥ ΤΟΠΟΛΟΓΚ

Ο Γιον Ποπέσκου Τοπολόγκ (Ion Popescu Topolog) γεννήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 1933, στο Μπερισλαβέστι της κομητείας Βάλτσεα. Άρχισε να δημοσιεύει λογοτεχνικά άρθρα από την περίοδο των φοιτητικών του χρόνων. Υπήρξε γραμματέας Μουσικών Σπουδών στο Μουσικό Θέατρο, καθηγητής και διευθυντής στο Εθνικό Κολέγιο του Μπρασόβ.

Το 1998, έγινε ιδρυτικό μέλος και διευθυντής των εκδόσεων και του περιοδικού «Dealul Melcilor». Υπήρξε δημοτικός σύμβουλος, πρόεδρος της Επιτροπής Πολιτισμού, Παιδείας, Θρησκευμάτων, Επιστημών και Αθλητισμού του Τοπικού Συμβουλίου του Δήμου Μπρασόβ και μέλος Συμβουλίου Κομητείας.

Πέρα από τα μυθιστορήματά του έχει μεταφράσει και επιμεληθεί δεκάδες τίτλους. Ανάμεσα τους ξεχωρίζει η επιμέλεια της μετάφρασης της «Οδύσσειας» στη ρουμανική γλώσσα.

* Ευχαριστώ την κυρία Άντζελα Μπράτσου που μετέφραζε με τόσο άψογο τρόπο. Η φωτογραφία είναι του Στράτου Προύσαλη.

Ένας Κροάτης ποιητής στη Λάρισα

eleftheria

Ο ποιητής Νίκος Εγγονόπουλος σ’ ένα ποίημά του αναρωτιέται τι γυρεύει ένας Υδραίος στη Λάρισα. Θα μπορούσε κάλλιστα να αναρωτηθεί σήμερα τι γυρεύει ένας βραβευμένος νέος Κροάτης ποιητής στη Λάρισα. Ο… περί ου ο λόγος Γκόραν Τσολακχότζιτς βρίσκεται στη Λάρισα στο πλαίσιο του λογοτεχνικού προγράμματος κυκλικών διαμονών «Το καταφύγιο του Οδυσσέα» και χθες το βράδυ βρέθηκε στο Γαλλικό Ινστιτούτο Λάρισας σε μια συνάντηση γνωριμίας με το λαρισαϊκό κοινό.

Την εκδήλωση άνοιξε ο επικεφαλής του λογοτεχνικού περιοδικού «Θράκα» Θάνος Γώγος που μίλησε για το λογοτεχνικό πρόγραμμα «Το καταφύγιο του Οδυσσέα» και για τον Κροάτη ποιητή ενώ ανάμεσα σε άλλα τόνισε ότι «Ο επίσημος καλεσμένος μας τώρα, ο Γκόραν Τσολακχότζιτς γεννήθηκε το 1990 στο Ζάγκρεπ της Κροατίας. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακών τίτλων αγγλικής και ρουμανικής γλώσσας και λογοτεχνίας. Ο Γκόραν δουλεύει ως μεταφραστής και το έργο του περιλαμβάνει μεταφράσεις ποιημάτων και πεζών από και προς τα ρουμανικά και από τα αγγλικά. Γράφει πεζά και ποιήματα και του έχουν απονεμηθεί τρία βραβεία για το έργο του, το οποίο έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Επίσης συμμετέχει στην πλατφόρμα Versopolis και έχει εκδώσει 2 βιβλία ποίησης: Στο τέλος ο κήπος (2015), οι θεριστές προ των πυλών (2018)». Εν συνεχεία η κ. Μπέττυ Μαγρίζου παίρνοντας τον λόγο ανέφερε ότι «Ο Θάνος Γώγος σε μια συνέντευξή του δήλωσε πως η ποίηση είναι πρώτα απ’ όλα η γλώσσα. Είναι η προσπάθεια να χωρέσεις τα συναισθήματα στη γλώσσα και όχι το αντίθετο. Η ποίηση είναι τέχνη. Είναι μια δουλειά τεχνίτη. Και πως το ταλέντο και η δουλειά συμμετέχουν πενήντα-πενήντα στη δημιουργία. Το ταλέντο δεν διδάσκεται. Η δουλειά όμως πάνω στο γραπτό και οι συνθήκες που δημιουργείς για να γράψεις είναι πράγματα στα οποία μπορεί ο άνθρωπος να επέμβει για να διορθωθεί. Κι αυτό με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη. 
...Πόσοι αλήθεια γνωρίζουμε πως ένας Έλληνας ο Δημήτριος Δημητρίου (1811-1872) ήταν ένας από τους θεμελιωτές της κροατικής λογοτεχνίας; Μιας λογοτεχνίας πολύ σημαντικής που έχει περάσει τα σύνορα της χώρας. Ο Δημητρίου ήταν ένας ελληνοκροάτης ποιητής, δραματουργός, διηγηματογράφος και κριτικός λογοτεχνίας, χαρακτηρισμένος ως ένας από τους πλέον μορφωμένους ανθρώπους της εποχής του». Ακολούθως ο συγγραφέας Βαγγέλης Κολώνας μίλησε για τα χαρακτηριστικά της ποίησης του Γκόραν Τσολακχότζιτς. Εν συνεχεία η Μπέττυ Μαγρίζου και ο Βαγγέλης Κολώνας απήγγειλαν ποίηση του Κροάτη ποιητή σε μετάφραση της Ισμήνης Ραντούλοβιτς και ο λογοτέχνης Δημήτρης Στατήρης έκανε κάποια ερωτήματα περί λογοτεχνίας στον Γκόραν Τσολακχότζιτς.

Ένα ποίημα

tkinter
Πες μου, αν σε πιάσω μία ημέρα 
και φιλήσω το πέλμα του ποδιού σου 
δεν θα κουτσαίνεις λίγο μετά 
Με το φόβο ότι θα συντρίψεις το φιλί μου;

Nichita Stanescu

Το αίμα μου

tkinter.org

Το αίμα μου
Ουρλιάζει σαν ερωτευμένος λύκος
Βεβαρυμένο με 
Το τρέμουλο των Ουρανών
Η καρδιά ψάχνει για ένα πιο ευγενικό ζώο απ' ό,τι ήμουν
Η αγέλη του θανάτου με θέλει

Rhea Cristina

Στον Συμεών τον Θεοδόχο

agiazoni
Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς (Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος)





Ὅταν ὁ χειμώνας συνάντησε τὴν ἄνοιξη

ὁ πρεσβύτης Συμεὼν εὐτύχησε:

Συνάντησε τὸν Ἕναν, τὸν πολυαναμενόμενο,

Αὐτὸν γιὰ τὸν ὁποῖον οἱ προφῆτες προφήτευσαν,

Τὴν Κιβωτὸ ὅλων τῶν οὐρανίων θησαυρῶν,

Τὸν εἶδαν τὰ μάτια τοῦ Συμεών, ὡς βρέφος ἀρτιγέννητο.

Ὁ Συμεὼν τότε προφήτευσε καὶ εἶπε:

«Νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλον σου, Δέσποτα· 

Ἰδοὺ Αὐτὸς κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν».

Ἔτσι μίλησε τὸ πνεῦμα-

ἡ προφητεία τοῦ δίκαιου πρεσβύτη ἐκπληρώθηκε:

Ὁ Ἰησοῦς ἔγινε τὸ μέτρο καὶ ὁ κανόνας, 

ἡ πηγὴ τῆς εὐτυχίας, τῆς εἰρήνης καὶ τῆς χαρᾶς,

ἀλλὰ καὶ σημεῖον ἀντιλεγόμενον: ὁ στόχος

ἀντιπαλοτήτων καὶ φιλονικιῶν.

Ἄλλον ἄνθρωπο ἀνιστᾶ καὶ ἄλλον ἀνατρέπει Ἐκεῖνος.

Τὸν Παράδεισο καὶ τὸν Ἅδη Ἐκεῖνος ἀνοίγει στοὺς ἀνθρώπους.

Ἄς ἐπιλέξει ὁ καθένας ὅ,τι λέει ἡ καρδιά του.

Στὸν Παράδεισο μὲ τὸν Χριστό!

Αὐτὴ εἶναι ἡ ἐπιθυμία τῆς καρδιᾶς μας.

Mulhid Vahdeti,ο μυστηριώδης ποιητής της Βοσνίας

bektashiorder
Ο Mulhid Vahdeti άρχισε να αναγνωρίζεται για την ικανότητά του να εκφράζει με τη μορφή της ποίησης τις ίδιες διδασκαλίες που κόστισαν τα κεφάλια πολλών Βόσνιων . Τα ποιητικά ψευδώνυμα ( mahlas ) ήταν αρκετά συνηθισμένα μεταξύ των Οθωμανών ποιητών της εποχής, αλλά και για τους Βόσνιους έχει  πολύ σημαντική έννοια. Το όνομα Vahdeti καθιστά σαφές τον ενθουσιασμό του για την έννοια της  vahdet-i vucud  - ενότητα της ύπαρξης. Επιπλέον, το όνομα Mulhid (αιρετικός) μπορεί να του έχει δοθεί από τους εχθρούς του στις τάξεις του  ulema  ή μπορεί να έχει υιοθετηθεί πρόθυμα ως σήμα της ανοικτής διαφωνίας.



Ο Mulhid Vahdeti (του οποίου το όνομα ήταν πιθανότατα Ahmet) γεννήθηκε στη μικρή βοσνιακή  πόλη της Dobrun, όπου πέρασε μια σημαντική περίοδο της ζωής του. Απέκτησε ένα βαθύ πάθος για την  ποίησης  και την περσική γλώσσα στα νιάτα του, η οποία ενθάρρυνε την πνευματική προδιάθεση του και, πιο  σημαντικό, τον άνοιξε για τον κόσμο του Fazlullah Astarabadi(σημ.Ιρανός μυστικός).Ο Vahdeti πέρασε πολύ χρόνο ταξιδεύοντας, από  τη Βοσνία στην Κωνσταντινούπολη και παραπέρα, αλλά είναι άγνωστος ο λόγος που το έκανε. Κατά πάσα πιθανότητα οι ακλόνητες  Hurufi(σημ.Σουφικό κίνημα που ξεκίνησε στο Αζερμπαϊτζάν) πεποιθήσεις έκαναν πολλούς εχθρούς, μια πραγματικότητα που θα εμπόδιζε την εγκατάστασή του σε ένα μέρος για πολύ καιρό.



Παρά την επιβίωση της ποίησής του, λίγα είναι σαφή για τη ζωή του Mulhid Vahdeti . Οι ημερομηνίες γέννησης και του  θανάτου είναι απροσδιόριστες, παρόλο που ξέρουμε ότι ήταν ακόμα ζωντανός το 1603 μ.Χ., μια ημερομηνία που εύκολα  τον τοποθετεί στην περίοδο των εξεγέρσεων του Hamzevi στη Βοσνία. Είναι επίσης ασαφές ως προς το με ποιο συγκεκριμένο  tarikat(σημ.τάγμα Σούφι)ήταν συνδεδεμένος ο   Mulhid Vahdeti , αν ήταν με κανένα. Εκτός από ένα ποίημα που εξυμνεί το μεγάλο μυστικιστική δάσκαλο Ρουμί  (απεβ.1270 μ.Χ.), το οποίο έχει οδηγήσει μια σειρά από μελετητές στο συμπέρασμα ότι ήταν κάποιου είδους Μεβλεβί ,ο Vahdeti  δεν παρουσιάζει καμία περαιτέρω αναφορά σε άλλους Σούφι  şeyhs(σημ.σεϊχης,γέροντας)  ή  tarikats , ακόμη και σε Hamza Bali. Ακόμα κι έτσι, η ριζοσπαστική του κατανόηση των  vahdet-i vucud  και οι συνεχείς αναφορές στον Fazlullah, μεταξύ άλλων,  συμπερασματικά σηματοδοτεί τις  κλίσεις προς τους  Hurufi, γεγονός που έχει οδηγήσει τους άλλους να θεωρούν ότι ήταν ένας Μπεκτάσι.



Ένα πιο σχετικό ερώτημα που τίθεται εδώ μπορεί να είναι το εξής: πότε και πώς ο Vahdeti προσηλώθηκε  στην  κίνηση Hurufi; Είναι πιθανό ότι το έκανε κατά τη διάρκεια ενός από τα πολλά ταξίδια του σε όλη την αυτοκρατορία,  κάτι που , αν ισχύει, ανοίγει μια μυριάδα δυνατοτήτων όσον αφορά με ποιο tarikat συνδεόταν . Επιπλέον, είναι  πιθανό ότι ο Mulhid Vahdeti ήρθε σε επαφή με το υλικό των Hurufi ενώ ζούσε στη Βοσνία. Αν αυτό ισχύει,ο Vahdeti μπορούσε σχεδόν σίγουρα να συνδέεται με το κίνημα Hamzevi που ήταν δραστήριο  στην ανατολική Βοσνία κατά τη διάρκεια της ζωής του. Το 1573 μ.Χ. οι οθωμανικές αρχές οδήγησαν στο θάνατο αρκετούς ηγέτες  Hamzevi   στη Βοσνία, ακολουθούμενους  δέκα χρόνια αργότερα από μια αποτυχημένη εξέγερση στην ίδια περιοχή. Αν ο  Mulhid  Vahdeti πράγματι συνδεόταν  με τους Hamzevis, μπορεί να είχε εμπλακεί σε αυτήν την αποτυχημένη εξέγερση,  που τον ανάγκασε να φύγει Βοσνία, προκειμένου να ξεφύγει από τις  διώξεις από τις αρχές.