Η Καταδικασμένη Σπάθα

 

Γυμνή σπάθα γκριζομάτα

Καταμεσής του Γαλαξία πλάγιασε

Δές την πώς σπαρταρά

Στην αστερόσκονη

Μήπως διψάει για αίμα

Δές τηνα κάτι πήδους

Μήπως ζητάει να σφάξει

Την άπραγη σκιά της

Και τί αστραπές οι κόψεις της

Ολούθε αστράφτουν

Άραγε δίνει, σε κανέναν σήματα

Τήν προσπερνάνε λιτανείες άστρων

Γύρω της άδει χώρο αφήνουν

Καρδιάς περίγραμμα

Πού’ναι τό χιλιοδοξασμένο  χέρι

Πού κατακεί τήν πέταξε

Νά τήν ξανακρατήσει

Βάσκο Πόπα - Ποιήματα - εκδ. Κέδρος

Κυνηγοί ονείρων

 

Η παρατήρηση ενός από τους πιο ηλικιωμένους κυνηγούς ονείρων έχει διαφυλαχτεί και λέει: "Στο όνειρο νιώθουμε όπως το ψάρι στο νερό. Κατά καιρούς αναδυόμαστε από το όνειρο, ρίχνουμε μια ματιά στον κόσμο στην ακτή, αλλά ξανά βυθιζόμαστε βιαστικά και με απληστία, επειδή νιώθουμε καλά μόνο στα βάθη. Σ' αυτές τις σύντομες αναδύσεις μας στη στεριά, παρατηρούμε ένα παράξενο πλάσμα, πιο οκνηρό από μας, συνηθισμένο να αναπνέει με διαφορετικό τρόπο από μας και κολλημένο με όλο του το βάρος στη στεριά του, αλλά επίσης στερημένο από τις ηδονές μέσα στις οποίες εμείς ζούμε όπως στο ίδιο μας το σώμα. Γιατί εδώ κάτω η ηδονή και το σώμα είναι αξεχώριστα και είναι ένα και το αυτό. Αυτό το πλάσμα έξω, αυτό είμαστε επίσης εμείς, αλλά εμείς σε ένα εκατομμύριο χρόνια και ανάμεσα σε μας και αυτό, πέρα από τα χρόνια υπάρχει και η φοβερή ατυχία που γκρεμίστηκε πάνω σ' αυτό το πλάσμα έξω,, αφού διαχώρισε το σώμα από την ηδονή..."

Μίλοραντ Πάβιτς, Το Λεξικό των Χαζάρων, Γυναικείο Αντίτυπο, εκδ. Ηρόδοτος

Το σκήπτρο

Τότε ο Διομήδειος Σάββατος για πρώτη φορά αποφάσισε να πει κι εκείνος τα δικά του:

- Εγώ ξέρω, άρχισε εκείνος, ότι σ' όποιον ανήκει το ποτήρι, σ' αυτόν ανήκει και το "Πάτερ Ημών". Όμως δεν βρήκες το σωστό δρόμο Τώρα η γλώσσα σηκώνεται εναντίον της γλώσσας και σ' αυτόν τον τελευταίο καιρό του πολέμου εμείς θέλουμε να χτίζουμε σε ακατάλληλη ώρα. Η ειρήνη κερδίζεται, ενώ κανείς ακόμα δεν έχει κερδίσει ούτε έναν πόλεμο. Καλό είναι οι μικροί λαοί, σαν κι εμάς, να ξέρουν να μεταχειρίζονται το σκήπτρο που είναι από πάνω τους, οποιουδήποτε κι αν είναι το σκήπτρο. Εκεί βρίσκεται η σοφία, και ο πατριωτισμός στην ειρήνη μετράει πιο πολύ από τον πατριωτισμό στον πόλεμο· ενώ εσύ, μέχρι χτες, ώσπου όλα άρχισαν να φλέγονται και το αίμα μέσα σου να γίνεται κλάμα, δεν ήξερε τι να κάνεις με το μίσος και με την αγάπη σου...

Μίλοραντ Πάβιτς, Η Εσωτερική Πλευρά του Ανέμου, εκδ. Εστία

Ο Παρείσακτος - Βάσκο Πόπα

 

Ένας κόμπος αίμα στην κόχη του ουρανού

Μήπως ξαναρχίνισαν τ΄ άστρα

Να διαιρούν το γλαυκό να φαγώνονται

Ή να φιλιούνται

Στη στρογγυλή τράπεζα του ήλιου

Λόγος δε γίνεται γι' αυτό

Σπάζουν μονάχα το πυρόψωμο

Από χέρι σε χέρι φωτοπότηρα περνάν

Κι άστρα νεκρά τους ίδιους τους αρμούς τους τραγανίζουν

Τι γυρεύει ο κόμπος αίμα στου ουρανού την κόχη

Στην τυφλή τούτη κόχη του ουρανού

Ποιήματα, εκδ. Κέδρος

Ο θάνατος των παιδιών

 

Ο θάνατος των παιδιών είναι πάντα πρότυπο για τους θανάτους των γονιών. Η μάνα γεννάει για να δώσει ζωή στο παιδί της, το παιδί πεθαίνει για να δώσει μια μορφή στο θάνατο του πατέρα του. Όταν ο γιος πεθαίνει πριν τον πατέρα, ο πατρικός θάνατος είναι χήρος, θα σακατευτεί, θα μείνει χωρίς πρότυπο. Γι' αυτό εμείς οι δαίμονες πεθαίνουμε έυκολα., επειδή δεν έχουμε απογόνους. Και κανένα πρότυπο θανάτου δεν υπάρχει για μας. Έτσι και οι άνθρωποι που δεν έχουν παιδιά πεθαίνουν εύκολα, γιατί η συνολική τους δραστηριότητα στην αιωνιότητα σημαίνει μόνο έναν και μοναδικό θάνατο και μάλιστα σε μια στιγμή.

Μίλοραντ Πάβιτς, Το Λεξικό των Χαζάρων, εκδ. Ηρόδοτος

Iskra Peneva (Serbia)

 

Σύ, ποὺ ἔδωσες τὸ Νόμο στὸν κόσμο καὶ στὸν ἄνθρωπο,

 

https://agiazoni.gr/%e1%bd%95%ce%bc%ce%bd%ce%bf%cf%82-%ce%b3%ce%b9%e1%bd%b0-%cf%84%e1%bd%b4%ce%bd-%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%b9%cf%84%ce%bf%ce%bc%e1%bd%b4-%cf%84%ce%bf%e1%bf%a6-%ce%b8%ce%b5%ce%bf%e1%bf%a6-%ce%ba%ce%b1/

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Σύ, ποὺ ἔδωσες τὸ Νόμο στὸν κόσμο καὶ στὸν ἄνθρωπο,

Σύ, ὁ Νομοθέτης, ἔθεσες Ἑαυτὸν ὑπὸ τὸ Νόμο·

ἄλλοι συμμορφώθηκαν λόγω ἐπιβολῆς, Σὺ ἑκουσίως, γι’ αὐτὸ τὴν ὀγδόη ἡμέρα περιετμήθης τῇ σαρκί.

Ἐκπληρώνοντας τὸ Νόμο, Σὺ

τὸν ἀντικατέστησες μ’ ἕνα νέο Νόμο:

ἡ περιτομὴ τῆς σάρκας ἀντικαταστάθηκε μὲ μία πνευματικὴ περιτομή,

ὥστε νὰ κόψουμε ἀπὸ μέσα μας τὰ ἀκάθαρτα πάθη καὶ ν’ ἀτενίσουμε πρὸς Ἐσένα μὲ πνεῦμα ἁγνό·

μὲ τὸ πνεῦμα ἐκκόπτουμε καὶ χαλιναγωγοῦμε τὸ θέλημα τῆς σάρκας

καὶ διὰ τοῦ πνεύματος ἐκπληρώνουμε τὸ θέλημά Σου,

Σωτήρα τοῦ κόσμου.

Οἱ ἅγιοι διδάχθηκαν τὴν πνευματικὴ αὐτὴ  περιτομὴ καὶ ἄφησαν σ’ ἐμᾶς τὸ φλογερὸ παράδειγμά τους.

Ὁ θεσπέσιος Βασίλειος, σὰν ἀκτίνα φωτός, μία τέτοια περιτομὴ διδάσκει εἰς γενεᾶς γενεῶν.

Δόξα στὸν Βασίλειο, ποὺ μεγάλως Σὲ ὑπηρέτησε.

Ἦταν μέγας κατὰ τὸ ὅτι ταπείνωσε καὶ ἀπαρνήθηκε ἑαυτὸν ἐνώπιόν Σου:

Γι’ αὐτὸ ἔγινε μέγας καὶ παραμένει «ὁ Μέγας».

Πέτερ Χάντκε : μια βράβευση με νόημα

 

του Βασίλη Στοϊλόπουλου 

Η βράβευση του Αυστριακού συγγραφέα Πέτερ Χάντκε με το φετινό νόμπελ λογοτεχνίας (από κοινού με την Όλγκα Τοκάρτσουκ) αποτελεί, όπως αποφάνθηκε και η γερμανική εφημερίδα die Zeit, μια «θαρραλέα» γι’ αυτό και μη αναμενόμενη απόφαση, αλλά και μια ηχηρή σφαλιάρα στην πολιτική ορθότητα!
Ο λόγος δεν είναι η λογοτεχνική προσφορά του Χάντκε, η οποία δεν αμφισβητείται, αλλά η προ πολλών ετών «πολιτική» του συμπεριφορά που κάνει ακόμα και σήμερα όλο σχεδόν το διεθνές μέινστριμ και πολλές ενώσεις λογοτεχνών, όπως η αμερικανική PEN, να «ξιφουλκούν» εναντίον της βράβευσής του. Η αιτία ; Μέσα στην παγγερμανική αντισερβική υστερία στη δεκαετία του ΄90, ο Χάντκε ήταν ο μόνος γερμανόφωνος διανοούμενος που στήριξε τόσο ξεκάθαρα τον «σφαγέα» Μιλόσεβιτς, κατήγγειλε απερίφραστα τους νατοϊκούς βομβαρδισμούς, έγραψε βιβλία («Δικαίωση για τη Σερβία») κι επισκέπτονταν συχνά την δοκιμαζόμενη Σερβία. Και το «χειρότερο» απ’ όλα, το 2006 εκφώνησε τον εξόδιο λόγο στη κηδεία του Μιλόσεβιτς.
Αυτό, το αυτονόητο, που ξεχνούν όλοι οι πολυπληθείς επικριτές του Χάντκε (υπάρχουν και πολλοί υποστηριχτές του) είναι όμως ότι οι πολιτικές συμπεριφορές δεν κρίνουν βραβεία λογοτεχνίας. Γι’ αυτές υπάρχουν τα βραβεία ειρήνης. Και ασφαλώς για τους ίδιους θιασώτες της πολιτικής ορθότητας ακόμα πιο σκληρό χτύπημα πρέπει να θεωρηθεί η μη βράβευση με το νόμπελ ειρήνης της πολυδιαφημιζόμενης ακτιβίστριας γα το κλίμα Γκρέτα Τούνμπεργκ που το έχασε, όπως γράφει η γερμανική die Welt, από έναν άσημο «Αφρικανό ειρηνιστή».
Πάντως, το σημαντικό έργο του Χάντκε, δεν περνά απαρατήρητο μόνο και μόνο για τη συμβολή του ως σεναριογράφου στο αριστούργημα του Βιμ Βέντερς «Τα Φτερά του Έρωτα» („Der Himmel über Berlin“).

Μίλοραντ Πάβιτς: έµαθα πως να γράφω από τους Σέρβους και τους Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας

thalesandfriends.org

ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΒΙΣΤΩΝΙΤΗΣ

Ο Μίλοραντ Πάβιτς είναι ο διασηµότερος, όπως άλλωστε και ο ευρηµατικότερος,
σύγχρονος σέρβος συγγραφέας. Το βιβλίο του που είχε τεράστια απήχηση σε όλον
τον κόσµο (και στη χώρα µας) είναι το Λεξικό των Χαζάρων, το οποίο γνωρίζει
συνεχείς επανεκδόσεις, έχει µεταφερθεί µε µεγάλη επιτυχία και στο θέατρο και
εξακολουθεί να θεωρείται το σηµαντικότερο έργο του. Αξιοποιώντας την παράδοση
των βυζαντινών χρονικών, των σερβικών µύθων και θρύλων, όπως και των
δηµοτικών τραγουδιών της χώρας του, τα µεταµορφώνει ακολουθώντας την
παράδοση του µαγικού ρεαλισµού σε µια γοητευτική εκδοχή του σύγχρονου κόσµου.
Η ποίηση ως ουσιαστικό συστατικό της συλλογικής µνήµης ενσωµατώνεται στην
πρόζα για να δώσει την εικόνα ενός εκστατικού και ονειρικού σύµπαντος που
ανασύρεται µέσα από αυτό που για τον Πάβιτς αποτελεί συστατικό της δηµιουργίας:
τη συλλογική µνήµη. Τα ελληνικά βιβλία του κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Εστία και Καστανιώτη. Τη συνέντευξη που
ακολουθεί την παραχώρησε αποκλειστικά στο «Βήµα».

- Πότε σας ήρθε για πρώτη φορά η ιδέα να γράψετε ένα βιβλίο σαν το Λεξικό των
Χαζάρων;

«Εχω ζήσει σε δύο αιώνες, τον 20ό και τον 21ο. Μέσα στους αιώνες αυτούς έχω
γράψει δύο µυθιστορήµατα που µου αρέσουν περισσότερο από όλα τα υπόλοιπα: τον
20ό το Λεξικό των Χαζάρων και τον 21ο το Δεύτερο σώµα. [Το τελευταίο
κυκλοφόρησε πρόσφατα στη Ρωσία και µέσα στον εφετινό Ιανουάριο πούλησε
15.000 αντίτυπα.] Το Λεξικό αναφέρεται στην αναζήτησή µου της τριπρόσωπης
αλήθειας της ζωής που άρχισε στα νιάτα µου, το 1952. Το Δεύτερο σώµα είναι η
αναζήτησή µου της αλήθειας µετά θάνατον, γιατί ο Χριστός είχε - και µας
υποσχέθηκε - ένα δεύτερο µετά θάνατον σώµα. Και τα δύο βιβλία τα συνέλαβα ως
θρησκευτικά µυθιστορήµατα».

- Είπατε κάποτε ότι έχετε προσπαθήσει να σβήσετε ή ακόµη και να εξαφανίσετε
την αρχή και το τέλος των µυθιστορηµάτων σας. Ποιο ήταν το κίνητρο πίσω από
αυτή την ιδέα;

«Προσπαθώντας να σβήσω την αρχή και το τέλος στα µυθιστορήµατα, στα διηγήµατα
και στα θεατρικά µου έργα είχα πλήρη συνείδηση του ότι πρέπει να
διαφοροποιήσουµε τη ζωή από τη λογοτεχνία. Η ζωή έχει αρχή και τέλος, το
µυθιστόρηµα δεν πρέπει να έχει. Προσπάθησα να προσφέρω σε λογική τιµή στον
αναγνώστη ένα εικονικό σπίτι όπου θα µπορούσε να ζήσει για ένα µήνα. Τέλος, στα
δοκίµιά µου Το µυθιστόρηµα ως κατάσταση υπάρχει κάποιος που µιλάει για τη µη
γραµµική αφήγηση».

- Πόσο σηµαντική είναι η τεχνική για σας; Πώς αναπτύσσετε τη φόρµα των
βιβλίων σας; Η ιδέα για τη φόρµα σάς έρχεται προτού καταλήξετε στο τι
ακριβώς θέλετε να πείτε στο βιβλίο που σχεδιάζετε να γράψετε;

«Οι συγγραφείς που είναι πιο έξυπνοι από τα βιβλία τους βρίσκονται εκτός του
metier. Πρέπει κανείς να αφήνει το βιβλίο να ζει και να σκέπτεται, να αισθάνεται και
να φαντάζεται από µόνο του. Δεν γνωρίζω ποτέ το τέλος των βιβλίων µου, όµως αυτά
το ξέρουν εξαρχής».

- Προτού στραφείτε στην πεζογραφία γράψατε αρκετά ποιήµατα που σας
καθιέρωσαν ως έναν από τους διακεκριµένους ποιητές της µεταπολεµικής
Γιουγκοσλαβίας. Τι σας έκανε να στραφείτε στην πεζογραφία; Γράφετε ακόµη
ποιήµατα;

«Εχω την εντύπωση ότι οι διαφορές ανάµεσα στα είδη είναι τεχνητές. Ετσι, κάποια
στιγµή ενσωµάτωσα την ποιητική µου αίσθηση στην πρόζα µου. Με αυτόν τον τρόπο
τα µυθιστορήµατα, τα διηγήµατα και τα διαδραστικά θεατρικά µου έργα µοιάζουν
καλύτερα».

- Είναι εµφανές ότι σχεδόν σε όλα σας τα βιβλία προσπαθείτε να εισαγάγετε στη
λογοτεχνία τη µη γραµµική αφήγηση προκειµένου να καταστήσετε τον
αναγνώστη πιο ενεργό συµµέτοχο από ό,τι ισχύει συνήθως. Πότε σας πέρασε από
τον νου ότι µπορείτε να γράψετε ένα καλύτερο βιβλίο αν εγκαταλείψετε τις
παραδοσιακές τεχνικές της αφήγησης;

«Ο σκοπός µου δεν ήταν να εγκαταλείψω τις παραδοσιακές τεχνικές της αφήγησης.
Αυτό που πάντα έχω κατά νου είναι να αποφύγω τις παραδοσιακές τεχνικές της
ανάγνωσης. Ας δούµε τα οµηρικά έπη ή τα σερβικά δηµοτικά τραγούδια προτού
πάρουν γραπτή µορφή, ας δούµε τη Βίβλο - όλα είναι µη γραµµικές αφηγήσεις. Πώς
θα υποδεχτούµε την αφήγηση - αυτό το ζητούµενο».

- Ανήκετε στους λίγους σύγχρονους συγγραφείς που χρησιµοποιούν
αντισυµβατικές τεχνικές, όπως λ.χ. συνδυάζοντας τη µορφή του µυθιστορήµατος
µε τη δοµή του σταυρόλεξου ή χρησιµοποιώντας τη σειρά των εικόνων στην
τράπουλα ταρό για να ορίσετε τη σειρά των κεφαλαίων. Πώς λειτουργούν όλα αυτά στη γραφή σας ή ακόµη και στη φαντασία σας;

«Αυτά µε βοήθησαν στην έρευνά µου για έναν νέο τρόπο αφηγηµατικής ανάγνωσης.
Αν παρατηρήσετε, οι παραπάνω τρόποι και όλοι οι άλλοι που χρησιµοποίησα
προϋποθέτουν έναν διαφορετικό τρόπο ανάγνωσης στη ζωή µας. Αλλά το ζήτηµα
είναι ότι πιο µπροστά δεν είχαν εφαρµοστεί στη λογοτεχνία. Ενα λεξικό, µια
τράπουλα ταρό, έναν αστρολογικό οδηγό κτλ. δεν τα χρησιµοποιείτε όπως
χρησιµοποιείτε ένα βιβλίο για να το διαβάσετε. Αυτή την αντίληψη της ανάγνωσης
την εφάρµοσα στη λογοτεχνική γραφή. Αυτό ήταν όλο».

- Για ποιο λόγο διαλέξατε τη χαµένη φυλή των Χαζάρων ως βασικό θέµα του
διάσηµου µυθιστορήµατός σας;

«Επειδή η µοίρα των µικρών λαών που έχουν εξαφανιστεί προκαλεί εντονότερη
εντύπωση και έχει µεγαλύτερη ιδιαιτερότητα από άλλα πράγµατα. Αυτό δεν το ήξερα
γράφοντας το Λεξικό µου, αλλά αργότερα διαπίστωσα ότι ακόµη και σε µεγάλα έθνη,
όπως η Γαλλία, είπαν "Για δείτε: τις λέξεις Khazars και Quasars τις προφέρουµε το
ίδιο!"».

- Πώς επηρεαστήκατε από τον Μπόρχες; Κάποτε σας αποκάλεσαν «Μπόρχες των
Βαλκανίων». Εσείς τι λέτε;

«Ο Μπόρχες ήταν ο πιο ταλαντούχος αναγνώστης του προηγούµενου αιώνα. Αλλά το
πώς να γράφω µια πρόταση το έµαθα από τους σέρβους και τους έλληνες Πατέρες της
Εκκλησίας, όπως ο Ιωάννης ο Χρυσόστοµος, ο Δαµασκηνός και ο Μέγας Βασίλειος».

- Για όλους µας η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας ήταν ένα σοκ. Τι επιπτώσεις είχε
στους πολίτες της και ιδιαίτερα στους Σέρβους; Πιστεύετε ότι υπάρχει επιδίωξη
για ανασύσταση της Οµοσπονδίας στο µέλλον;

«Για µένα δεν υπάρχει τέτοιο ζητούµενο».

- Ποιο είναι σήµερα το πολιτικό και πολιτιστικό κλίµα στη Σερβία;

«Ενας θεατρικός κριτικός έγραψε πρόσφατα: "Την ιστορία του σηµερινού σερβικού
θεάτρου θα τη θυµόµαστε ως περίοδο στην οποία δεν παίζονται έργα του Πάβιτς".
Πρέπει όµως να σας πω ότι έχουµε καλές κινηµατογραφικές ταινίες (του Σιγιάν
Ντραγκόγεβιτς, του Κουστουρίτσα) και κακή κινηµατογραφική βιοµηχανία. Εχουµε
καλή λογοτεχνία (ιδιαίτερα από τις γυναίκες, που τη διαβάζω µε µεγάλη
ευχαρίστηση: από την Ισιδώρα Μπιγέλιτσα, τη Νέντα Τοντόροβιτς, τη Γιασµίνα
Μιχάιλοβιτς και άλλες), αλλά ταυτοχρόνως έχουµε κακές σχέσεις µε τον υπόλοιπο
κόσµο. Και τα λοιπά».

- Γράφετε κάποιο νέο βιβλίο; Αν ναι, θα θέλατε να µας πείτε περί τίνος
πρόκειται;

«Γράφω ένα είδος µικρού βιβλίου µε διηγήµατα από όλον τον κόσµο. Σε αυτό θα
συµπεριλάβω σύγχρονους συγγραφείς από την Ελλάδα ως την Ιαπωνία, µε τα
βιογραφικά και βιβλιογραφικά τους σηµειώµατα. Φυσικά όλα αυτά, όπως και τα
διηγήµατα, θα τα επινοήσω».

Το ΒΗΜΑ, 25/02/2007 

Η ανθρώπινη ζωή

Η ανθρώπινη ζωή είναι μια παράξενη κούρσα:το τέρμα δεν είναι στο τέλος,αλλά στη μέση του δρόμου.Τρέχεις,και μπορεί από πολύ καιρό πριν να έχεις περάσει το τέρμα,όμως δεν το ξέρεις.Ούτε καταλαβαίνεις πότε,και ποτέ δεν πρόκειται να το καταλάβεις.Γι'αυτό και τρέχεις ακόμα.

Μίλοραντ Πάβιτς,Η εσωτερική πλευρά του ανέμου,εκδ.Εστία

Αποδημητικά πουλιά

poetryverse
Μέσα στη  νύχτα και την υγρασία 
οι αγριόχηνες πάνε νότια
κλαίγοντας με επώδυνη δόξα.

Νιώθω σαν να γράφω
μια σκοτεινή ιστορία: 
Παρασύρονται 
στα δύο λευκά φτερά τους,
 δεν ξέρω πού, 
δεν ξέρω τι 
από της ψυχής μου τα αγαπημένα πράγματα.

Desanka Maksimovic
            

Κρυφτό

famouspoetsandpoems
Κάποιος κρύβεται από κάποιον άλλο 
κρύβεται κάτω από τη γλώσσα του 
Ο άλλος τον ψάχνει κάτω από τη γη 

Κρύβεται στο μέτωπό του 
Ο άλλος τον ψάχνει στον ουρανό 

Κρύβεται μέσα στη λήθη του 
Ο άλλος τον ψάχνει στο γρασίδι 

Ψάχνει γι 'αυτόν ψάχνει 
δεν υπάρχει μέρος που να μην ψάχνει 
Και ψάχνοντας χάνει τον εαυτό του

Vasko Popa

Στον Συμεών τον Θεοδόχο

agiazoni
Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς (Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος)





Ὅταν ὁ χειμώνας συνάντησε τὴν ἄνοιξη

ὁ πρεσβύτης Συμεὼν εὐτύχησε:

Συνάντησε τὸν Ἕναν, τὸν πολυαναμενόμενο,

Αὐτὸν γιὰ τὸν ὁποῖον οἱ προφῆτες προφήτευσαν,

Τὴν Κιβωτὸ ὅλων τῶν οὐρανίων θησαυρῶν,

Τὸν εἶδαν τὰ μάτια τοῦ Συμεών, ὡς βρέφος ἀρτιγέννητο.

Ὁ Συμεὼν τότε προφήτευσε καὶ εἶπε:

«Νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλον σου, Δέσποτα· 

Ἰδοὺ Αὐτὸς κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν».

Ἔτσι μίλησε τὸ πνεῦμα-

ἡ προφητεία τοῦ δίκαιου πρεσβύτη ἐκπληρώθηκε:

Ὁ Ἰησοῦς ἔγινε τὸ μέτρο καὶ ὁ κανόνας, 

ἡ πηγὴ τῆς εὐτυχίας, τῆς εἰρήνης καὶ τῆς χαρᾶς,

ἀλλὰ καὶ σημεῖον ἀντιλεγόμενον: ὁ στόχος

ἀντιπαλοτήτων καὶ φιλονικιῶν.

Ἄλλον ἄνθρωπο ἀνιστᾶ καὶ ἄλλον ἀνατρέπει Ἐκεῖνος.

Τὸν Παράδεισο καὶ τὸν Ἅδη Ἐκεῖνος ἀνοίγει στοὺς ἀνθρώπους.

Ἄς ἐπιλέξει ὁ καθένας ὅ,τι λέει ἡ καρδιά του.

Στὸν Παράδεισο μὲ τὸν Χριστό!

Αὐτὴ εἶναι ἡ ἐπιθυμία τῆς καρδιᾶς μας.

Το τριαντάφυλλο

Μια ζωή αυτού του τριαντάφυλλου είναι στα τριαντάφυλλα που υπήρχαν πριν από αυτό,η δεύτερη είναι αυτό το ίδιο,η τρίτη είναι στα τριαντάφυλλα που θα υπάρχουν μετά από αυτό.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς,Λόγοι πάνω από μια μυρμηγκοφωλιά,εκδ.Χρόες

Έρημος

"Η γνώση είναι φως",λένε οι αυθάδης γνώστες,χωρίς χαρά και χάρη.Όμως,ιδού,η Σαχάρα έχει πιο πολύ φως κι είναι πάντα φλογερή.

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς,Στοχασμοί περί καλού και κακού,εκδ.Εν πλω

Ύφανση,χτίσιμο-ξήλωμα ,γκρέμισμα

Εάν την ημέρα υφαίνεις,ενώ τη νύχτα ξηλώνεις,ποτέ δεν θα τελειώσεις την ύφανση.
Εάν την ημέρα χτίζεις,ενώ τη νύχτα γκρεμίζεις,ποτέ δεν θα τελειώσεις το χτίσιμο.
Εάν λοιπόν,προσεύχεσαι στο Θεό,ενώ πράττεις εκείνο που είναι κακό απέναντι στο Θεό,ποτέ δε θα μπορέσει η ψυχή σου να τελειώσει ούτε την ύφανση,ούτε το χτίσιμο.

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς,Στοχασμοί περί καλού και κακού,εκδ. Εν Πλω