Μετά από καιρό οι άνεμοι δεν με έστειλαν ούτε σε πόλη ούτε σε χωριό. Ούτε σε θάλασσα ούτε και σε κάποιο ψηλό βουνό. Με έστειλαν σε ένα όνειρο. Μα εκείνο δεν ήταν από τα συνηθισμένα όνειρα που γίνονται πράγματα παλαβά. Ούτε κι από τα άλλα που όλο έρωτες ανθίζουν. Αυτό εδώ ήταν γκρίζο και μονότονο. Κάποιοι αριθμοί έτρεχαν εδώ κι εκεί καμιά φορά αλλά κι αυτοί με τάξη και σειρά. Κωδικοί και καταστάσεις κυκλοφορούσαν με βήματα προσεκτικά και εγκρίσεις δίνονταν από γραφεία με αόρατους υπαλλήλους. Κοίταξα ολόγυρα να βρω τον ονειρευτή που έβλεπε τέτοια πράγματα στον ύπνο του. Τον βρήκα να κάθεται σκυφτός πάνω από ένα γραφείο, συμπληρώνοντας αιτήσεις. Φορούσε κοντομάνικο πουκάμισο άσπρο με μπλε ρίγες κάθετες και γκρίζο παντελόνι με μουσταρδί ζώνη. Όταν έφτασα μπροστά του σήκωσε το κεφάλι του. "Μπορώ να σας εξυπηρετήσω;" με ρώτησε σχεδόν αδιάφορα. "Ποιος στην ευχή είσαι; Τι είδους άνθρωπος βλέπει τέτοια όνειρα;" ρώτησα με τη σειρά μου. Χαμογέλασε πλατιά. Έβγαλε τα γυαλιά του - ξέχασα να αναφέρω πως φορούσε και γυαλιά- σκούπισε με ένα μαντήλι τον ιδρώτα από το μέτωπό του και μου είπε: "Και οι ακροβάτες κάπως πρέπει να χαλαρώνουμε...". Πολλά πράγματα περίεργα έχω δει στα ταξίδια μου. Τούτο όμως, ομολογώ με έκανε να φρίξω...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου