Υπάρχει εκείνο το τραγούδι που λέει για τα παιδιά του Ωκεανού. Που ήρθαν ένα βράδυ σκοτεινό καθώς τα κύματα χτυπούσαν με δύναμη τα βράχια της ακτής. Κι εκείνοι βγήκαν από το νερό και στάθηκαν στα δυο τους πόδια. Και προχωρήσαν στη στεριά, σαν άλλου κόσμου πειρατές, ώσπου ένα μέρος να βρουν να χτίσουν τα σπιτικά τους. Και βρήκαν το μέρος που φτιάξανε τον οικισμό τους και βρήκανε και γυναίκες από της στεριάς το είδος. Κάνανε μ' αυτές παιδιά και χτίσανε τις γενιές τους. Και κάποτε, ύστερα από χρόνια πολλά, πάρα πολλά, στη θάλασσα γυρίσαν. Κι αφήσανε τα παιδιά τους, που τους έμοιαζαν λιγάκι με κληρονομιά μεγάλη. Χρυσάφι και λίθους ακριβούς κι άλλα μεγάλα πλούτη. Και μια μεγάλη εκκλησιά να βρίσκουν τον θεό τους. Λένε πως εκείνος λέπια έχει στο κορμί και οι άγιοι πλοκάμια. Αμφίβιες είναι οι αγίες τους, κάβουρες οι προφήτες. Και τ' άγαλμα του μεγάλου τους θεού, τον άνθρωπο πως σκιάζει. Όποτε η πανσέληνος καθρεφτίζεται στα αλμυρά νερά, τους ύμνους τους λένε όλοι μαζί στη γλώσσα τη δικιά τους. Και είναι παιδιά αρσενικά μαζί τους και κορίτσια, που κρατούν γενιές ολόκληρες και μοιάζουνε ψαρίσια. Ζούνε εύκολα στη στεριά, τη θάλασσα κι ας λαχταράνε, και τρεις φορές το χρόνο τους έχουν δει, στα κύματα να βουτάνε. Και λένε κάποιοι που κατάφεραν, να δουν το γυρισμό τους, να 'ρχονται γεμάτοι θησαυρούς από τον κόσμο τον δικό τους. Μα πρόσεξε επισκέπτη τολμηρέ κι εσύ περαστικέ, μη και σε δουν να παραφυλάς και σε κυνηγήσουν. Γιατί θα σε πιάσουν σίγουρα, έχουν χαθεί τόσοι, και θα καταλήξεις μια σπονδή στον υδάτινο θεό τους...Τούτο ήταν το τραγούδι μου, απόψε που σας είπα. Αν πράγματι σας άρεσε, αφήστε μου μια δεκάρα.
