Κουτσουλιά

 

Πουλί πάνω στο κλαδί

κελάηδημα γλυκό·

Αγαλλίαση ψυχής,

ακούω μαγεμένος.

Ώσπου η κουτσουλιά του

στο κούτελο με βρίσκει

Ανακοίνωση

 

Βρείτε μου ένα ύψωμα

πάνω του να σκαρφαλώσω

πως βλακας είν' ο κόσμος μας

εκεί να διατρανώσω!

Βουβοί ήχοι

Στη σιγαλιά της νύχτας άγγελοι τραγουδούν

ενώ τ' αστέρια βουβά πέφτουν και χάνονται

Άστρα

Πόσο άδειος θα έμενε ο νυχτερινός ουρανός

αν άστρα δεν τον γέμιζαν τα βλέμματα των εραστών

Μ. Αλέξανδρος και Διογένης

 

Απ' του Αλεξάνδρου τ' ανδραγαθήματα

δε θα κρατούσα ούτε ένα

μα απ' του Διογένη τα γαβγίσματα

δε θα 'χανα κανένα

 

Αντίο

 

Μη ψάχνεις στις αναμνήσεις να με βρεις

πόσο καιρό θα 'μενα εκεί θαρρείς;

Μοιρολογίστρα

 

Πάνω από τα μνήματα έκλαιγε και χτυπιόταν

αν ήξερε πως σύντομα μέσα σ' ένα θα 'μπαινε

αντί να μοιρολογά σε μπυραρία θα χωνόταν...

Δεσμά

Βίο ελεύθερο

οι άνθρωποι ζητούν

μα τις ευθύνες του

ν' αντέξουν δε μπορούν

οπότε μοναχοί

τα δεσμά τους περνούν

Μου λένε...

 

Μου λένε πως οι στίχοι μου δεν έχουν κάποιο βάθος

και διακρίνουν έλλειμα σε τεχνική και πάθος

μα όταν γράφω δε σκέφτομαι κανενός τη γνώμη

αλλά τις λέξεις που κρύβουνε της ψυχής τη ρώμη

Μοιρολόι

Φορέσαμε τα μαύρα και κλάψαμε τους νεκρούς

μα πως να φτάσουν οι θρήνοι μας σε τάφο υγρό

Θάλασσα υποκρισίας

Τα δάκρυα πλημμύρισαν ξανά το κόσμο όλο

μα όση η θάλασσα τόση κι η υποκρισία

Καταιγίδα

 

Σαν τα σύννεφα μαζεύονται με βροντές και κεραυνούς

κάτω απ' το ψηλότερο δέντρο περιμένω να με βρουν

Ψεύτης

 

Μη σε μαγεύει του Απρίλη το δροσερό αεράκι

ακόμα και στα τελευταία του, ψεύτης μήνας είναι

Κυριακή των Βαϊων

Δίπλα δίπλα στέκονται

το "ωσαννά" με το "σταυρωθήτω"

Η ευκολία να παραπλανήσεις τον όχλο

Διάρκεια

 

Η καταιγίδα που οργίζεται

λιγότερο αντέχει 

από τη σιγανή βροχούλα

Αξία

 

Δε ζήτησα το κόσμο να μου δώσεις

παρά μόνο την αγάπη σου 

αυτή έχει πραγματική αξία

Η δυσκολία

 

Είν' εύκολο να βρεις το Θεό 

στο ναό 

μα δύσκολο μαζί σου 

στον κόσμο να Τον φέρεις

Αίμα

 

Τίμα το σπαθί που σε ελευθέρωσε

μα μη ξεχνάς

πως κι αυτό αίμα ανθρώπων έχυσε

Η κηδεία των αστεριών

 

Θάφτηκαν τα αστέρια σε μια νύχτα μέσα·

τα τραγούδια τους έγιναν φαντάσματα

που θα στοιχειώνουν για πάντα την ηχώ του παρόντος

Επιτύμβιον

Σε τούτη τη γη

μόνο σκιές απόμειναν

με πόνο να ρωτούν 

ποιοι τους έκλεψαν το φως