Σε είδα να κλαις.
Στιγμή αδυναμίας;
Όχι.
Θρίαμβος μυστικός!
Δείγμα της δύναμης
στο φως που λαμπυρίζει.
Κάνοντας τη τρέλα ποίηση
Σε είδα να κλαις.
Στιγμή αδυναμίας;
Όχι.
Θρίαμβος μυστικός!
Δείγμα της δύναμης
στο φως που λαμπυρίζει.
Και ένας νέος είπε, Μίλησέ μας για τη Φιλία. Κι ἐκεῖνος ἀποκρίθηκε λέγοντας: Ὁ φίλος σας εἶναι ἡ ἐκπλήρωση τῶν ἀναγκῶν σας. Εἶναι τὸ χωράφι σας ποὺ ἐσεῖς σπέρνετε μὲ ἀγάπη καὶ θερίζετε μ’ εὐγνωμοσύνη. Καὶ εἶναι τὸ τραπέζι σας καὶ τὸ παραγώνι σας. Γιατὶ πηγαίνετε στὸ φίλο μὲ τὴν πείνα σας, καὶ τὸν ἀναζητᾶτε γιὰ τὴ γαλήνη σας.
Ὅταν ὁ φίλος σας ἐκφράζει τὶς σκέψεις του, δὲ φοβᾶστε τὸ ὄχι στὴ δική σας σκέψη, οὔτε ἀποσιωπᾶτε τὸ ναί. Καὶ ὅταν ἐκεῖνος εἶναι σιωπηλός, ἡ καρδιά σας δὲν παύει γιὰ ν’ ἀκούσει τὴν καρδιά του· Γιατὶ στὴ φιλία, ὅλες οἱ σκέψεις, ὅλες οἱ ἐπιθυμίες, ὅλες οἱ προσδοκίες γεννιοῦνται καὶ μοιράζονται χωρὶς λέξεις, μὲ χαρὰ ποὺ εἶναι ἄφωνη. Ὅταν χωρίζεσαι ἀπὸ τὸ φίλο σου, δὲ λυπᾶσαι· Γιατὶ αὐτὸ ποὺ ἀγαπᾶς πιὸ πολὺ σ’ αὐτὸν μπορεῖ νὰ εἶναι πιὸ φανερὸ στὴν ἀπουσία του, ὅπως ὁ ὀρειβάτης βλέπει πιὸ καθαρὰ τὸ βουνὸ ἀπὸ τὴν πεδιάδα. Καὶ μὴ βάζετε κανένα σκοπὸ στὴ φιλία ἐκτὸς ἀπὸ τὸ βάθαιμα τοῦ πνεύματος.
Γιατὶ ἡ ἀγάπη ποὺ γυρεύει κάτι ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἀποκάλυψη τοῦ δικοῦ της μυστηρίου δὲν εἶναι ἀγάπη παρὰ ἕνα δίχτυ ποὺ ρίχνεται στὴ θάλασσα καὶ μόνο τὸ ἀνώφελο θὰ πιάσει.
Καὶ δίνετε τὸ καλύτερο ἑαυτό σας στὸ φίλο σας. Ἀφοῦ θὰ γνωρίσει τὴν ἄμπωτη τοῦ κύματού σας, δῶστε του νὰ γνωρίσει καὶ τὴν παλίρροιά του. Εἶναι ὁ φίλος σας κάτι ποὺ θά ’πρεπε νὰ γυρεύετε ὅταν ἔχετε ὧρες ποὺ θέλετε νὰ σκοτώσετε; Καλύτερα νὰ γυρεύετε τὸ φίλο σας πάντα ὅταν ἔχετε ὧρες νὰ ζήσετε. Γιατὶ ἔργο τοῦ φίλου εἶναι νὰ ἐκπληρώσει τὶς ἀνάγκες σας, ἀλλὰ ὄχι νὰ γεμίσει τὸ κενό σας. Καὶ μέσα στὴ γλύκα τῆς φιλίας κάνετε νὰ ὑπάρχει γέλιο, καὶ μοίρασμα χαρᾶς. Γιατὶ στὶς δροσοστάλες τῶν μικρῶν πραγμάτων ἡ καρδιά βρίσκει τὴν καινούργια αὐγή της καὶ ξανανιώνει.
Χαλίλ Γκιμπράν, Ο Προφήτης/Ο Κήπος του Προφήτη, εκδ. Μπουκουμάνης
Ανασαίνω τη βροχή,
περπατώ τους ανέμους.
Αναζητώ το άπειρο
γυρεύοντας το πεπερασμένο
Είμαι πνοή, είμαι χώμα
Σκύβω στη λιμνούλα
ν' αγγίξω το φεγγάρι
Δακρύζω και γεννώ
έναν ωκεανό
Ο χρόνος μου αντίστροφα μετρά
και ταυτόχρονα αυξάνει
- με πρόοδο
αφηρημένα γεωμετρική
Γεμάτη αποτυχίες
η τροπαιοθήκη μου
Θρυμματίζω τη
βιτρίνα,
αδειάζω τα ράφια.
Τώρα μπορώ
να τα ξαναγεμίσω
με νέα λάθη.
Τους αχανείς
του σύμπαντος διαδρόμους
και τους παράδοξους
του ονείρου κόσμους
διάβηκα δίχως ποτέ
τη πορεία μου να χάσω.
Μα η πυξίδα μου
σαν τρελή γυρνά
όταν βυθίζομαι
στα κόκκινα μαλλιά σου
Να ήμουν σύννεφο,
ο άνεμος στον ουρανό
να με ταξιδεύει.
Από τη Δύση στην Ανατολή
κι απ' τον Βορρά στο Νότο.
Τα δάκρυά μου να γίνονται βροχή
βροντή να 'ναι ο θυμός μου
κι όταν γελώ και χαίρομαι,
να διαλύομαι
-σαν σκόνη, σαν ατμός-
του ήλιου οι ακτίνες
να γίνονταν το φως μου.
Τούτη η κρήνη
αθάνατο νερό
λένε πως βγάζει...
Σφραγίστε τη και
θάψτε τη
μη και διαιωνιστεί
του ανθρώπου η κακία...
https://www.poetryfoundation.org/poems/45115/art-thou-pale-for-weariness
Art thou pale for weariness
Of climbing heaven and gazing on the earth,
Wandering companionless
Among the stars that have a different birth,
And ever changing, like a joyless eye
That finds no object worth its constancy?
«Μήπως χλόμιασες από την εξάντληση
που τον ουρανό ανεβαίνεις και τη γη θωρείς,
μονάχη σου τριγυρνώντας δίχως ταίρι
μες στ’ άστρα που ’χουν άλλη καταγωγή,
παντοτινά αλλάζοντας, σαν μάτι δίχως αγαλλίαση
που δεν βρίσκει τίποτα αντάξιο της πίστης του;»
-Percy Bysshe Shelley