Succubus

 

"Πες μου την αλήθεια, έχω γεράσει;" με ρώτησε και τα μάτια της έλαμψαν σαν της αγριόγατας. Πράγματι, τα χρόνια είχαν περάσει και είχαν αφήσει κάποια σημάδια, μα όλη εκείνη η ομορφιά και η γοητεία που θυμόμουν από παλιά υπήρχε ατόφια. Ίσως και κάπως εξευγενισμένη. Την κοίταξα και χαμογέλασα. "Πώς να γεράσει η αστραπή; Ποια ηλικία μπορεί να έχει η φωτιά;" της απάντησα. Γέλασε δυνατά και άρχισε να στροβιλίζεται. Το κατακόκκινο φόρεμά της, τα πύρινα μαλλιά, το σώμα της ολόκληρο, μετατράπηκαν σε μια φωτιά που έμοιαζε να φτάνει μέχρι τον ουρανό. "Λοιπόν; Θα έρθεις μαζί μου;" ακούστηκε η φωνή της μέσα από αυτόν τον πύρινο κυκλώνα. Έμεινα αμίλητος. "Πάντα ίδια η απάντηση, ε;" ξαναμίλησε. "Ξέρεις, πως αυτός που διηγείται την ιστορία δεν φεύγει ποτέ με την όμορφη κοπέλα. Όχι στα δικά μου βιβλία τουλάχιστον", της είπα. Το γέλιο της ακούστηκε σχεδόν παιδικό. "Είσαι ο μόνος που με αρνήθηκε και τον άφησα ατιμώρητο. Ας είναι! Γράψε την ιστορία ενός succubus με καλή καρδιά! " είπε καθώς η φωτιά έσβηνε κι εκείνη χανόταν στις σκιές της νύχτας. Γύρισα προς την αντίθετη κατεύθυνση και πήρα τον δρόμο μου...

*Ένας σουκούμπους (πλ. σουκούμπι) είναι ένας γυναικείος δαίμονας που περιγραφόταν στην ευρωπαϊκή λαογραφία να εμφανίζεται στα όνειρα των ανδρών για να τους αποπλανήσει.

John Sykes - Is this love?

 

Danger Danger - Don't Walk Away

 

Γκράαλ

 

Κοιτάζω απόψε πάλι τον ουρανό. Λιγοστά αστέρια μπορούν να φανούν καθώς τα φώτα της πόλης κρύβουν του ουρανού τα σώματα. Σκέφτομαι πως ό,τι εκεί ψηλά βρίσκεται, ορατό ή αόρατο, υπάρχει κι εδώ κάτω. Κλείνω τα μάτια και προσπαθώ να δω το πρόσωπό σου. Μου είναι πιο εύκολο με κλειστά τα μάτια να το δω. Αν τα έχω ανοιχτά τα θολώνουν δάκρυα που θέλουν να κυλήσουν. Πράγματι, το χαμόγελό σου σύντομα αχνοφαίνεται μέχρι που τελικά λάμπει στο νυχτερινό στερέωμα. Τα μάτια σου εμφανίζονται κι αυτά, δυο σφαίρες ουράνιου φωτός. Απλώνω τα χέρια μου μα δε φτάνω να σε αγγίξω. Ανοίγω τα μάτια και βλέπω ό,τι και πριν. Κάποια λιγοστά αστέρια. Κοιτάζω δεξιά κι αριστερά μου, μήπως και κατέβηκες και πήρες θέση δίπλα μου. Μάταια. Είμαι μόνος μου. Σαν εκείνους τους ιππότες που γύρευαν το Ιερό Δισκοπότηρο κα γυρνούσαν άπραγοι στο κάστρο τους, έτσι κι εγώ σέρνω τα πόδια μου και μπαίνω μέσα. Όταν συγκεντρώσω ξανά δύναμη και θάρρος, να ξεκινήσω μια νέα εκστρατεία για να σε βρω. 

Το βιβλίο

 

Υπάρχει ένα βιβλίο, σε μέρος άγνωστο πια, που λέγεται ότι περιέχει τη γνώση όλη του ουρανού, της γης μα και της κόλασης. Κανείς δεν μπορεί όμως με ακρίβεια να πει τι γράφει μέσα μα ούτε και τις σελίδες του να περιγράψει, αφού όσοι το διάβασαν χάθηκαν από τον κόσμο των ανθρώπων. Άλλοι  στους ουρανούς ανέβηκαν και έγιναν σαν άγγελοι, άλλοι με τα όρη, τα δέντρα και τα νερά της γης έγιναν ένα και τώρα εκεί κατοικούν και άλλους τους κατάπιε του Άδη η σκοτεινή φωτιά. Κάποιοι υποστηρίζουν πως το βιβλίο τούτο διαβάστηκε δυνατά και δημόσια πριν ξεσπάσει ο Μεγάλος Κατακλυσμός. Άλλοι πάλι λένε πως το έγραψε ο Εωσφόρος ο ίδιος τον πρώτο καιρό που έπεσε από τον Παράδεισο. Τέλος υπάρχουν κι εκείνοι που ορκίζονται πως το έγραψαν πλάσματα σοφά που από άλλους κόσμους γεννήθηκαν και ταξίδεψαν ως τον δικό μας και λατρεύτηκαν σαν θεότητες. Ποιος να ξέρει αν κρύβεται κάποια αλήθεια πίσω από τους θρύλους τούτους; Το μόνο σίγουρο είναι ότι το βιβλίο φυλάσσεται μακριά από τα όρια του κόσμου τούτου και τελευταίος το είδε ένας από τους λιγοστούς αλχημιστές που είχαν απομείνει στον κόσμο, στον ύπνο του. Προσπάθησε να το ανοίξει και να το ξεφυλλίσει μα ένας γρύπας το άρπαξε με τα νύχια του και πέταξε μαζί μ' αυτό στα ενδότερα του κόσμου των ονείρων. Κάποτε το είδα κι εγώ να το κρατά στα χέρια του ένας τρελός περιπατητής αοράτων μονοπατιών πριν χαθεί κι αυτός ο άμοιρος για πάντα. Αν τύχει και δείτε το βιβλίο τούτο, με το χοντρό εξώφυλλο που στάζει αίμα και αστέρια, να μην επιχειρήσετε να το ανοίξετε. Μπορεί να γίνετε ουράνιοι, μπορεί της γης στοιχειά μα μπορεί και στης Κόλασης τις φωτιές να παγιδευτείτε...

Europe - Stormwind

 

To στοιχειό

 

Υπάρχει, στις ορεινές περιοχές της Ναυπάκτου, ένα παράξενο στοιχειό. Αυτό, καθώς λένε, πολλές μορφές παίρνει. Άλλοτε γίνεται άνεμος και άλλοτε άγριο γατί. Πολλές φορές σα σφαίρα μαύρου φωτός τριγυρνά στα δάση και στα μονοπάτια και άλλοτε με τη μορφή γυναίκας μελαμψής κάνει την εμφάνισή του. Κάποιοι έχουν αναφέρει ακόμα, πως καμιά φορά σαν ερπετό μεγάλο πλησιάζει τους βοσκούς που κοιμούνται κοντά στα κοπάδια τους στο ύπαιθρο και τους κλέβει το γάλα της ημέρας ή κάποιο μικρό πρόβατο ή κατσίκι. Λένε επίσης πως αν βρει κανείς το μέρος που φωλιάζει τη μέρα(καθώς αυτό μονάχα νύχτα τριγυρίζει) και περιμένει να κοιμηθεί, μπορεί να κλέψει τον θησαυρό που φυλάει κοντά του. Μα αν ξυπνήσει το στοιχειό και τον κλέφτη καταλάβει, θα τον επισκεφτεί το βράδυ σπίτι του, με όποια μορφή διαλέξει, φέρνοντας μαζί του συμφορές και θανατικό. Κάποτε το είδα σε ένα μονοπάτι, λίγο έξω από το χωριό μου, να περπατά με τη μορφή της γυναίκας και πολλές συμφορές με βρήκανε τα επόμενα χρόνια!

Conception - Roll the Fire

 

Μια νεράιδα της πόλης

 

Υπάρχει μια νεράιδα(αν και πολλοί διαφωνούν και λένε πως είναι είδος ολάκερο και όχι μονάχα μία) που δε μοιάζει με τις άλλες. Αυτή, μπορεί κανείς να τη βρει κυρίως σε αστικά μέρη. Σε καφετέριες, σε  διαδρόμους πανεπιστημίων, σε λογιστήρια, σε ξενοδοχεία, σε πλατείες, σε γραφεία, σε σούπερ μάρκετ και εμπορικά μαγαζιά. Εκεί είτε κάνει πως εργάζεται είτε κόβει βόλτες δήθεν ανέμελη. Τα μαλλιά της αλλάζουν χρώμα ανάλογα με τη ματιά εκείνου που την παρατηρεί και τα μάτια της πάντα μοιάζουν να εκπέμπουν ένα φως. Το χαμόγελό της λένε πως ηρεμεί και τον πιο αγχωμένο άνθρωπο και η φωνή της χαροποιεί ακόμα και εκείνον που έχει πέσει στη πιο βαθιά στενοχώρια. Κι αυτή όμως, όπως όλες οι νεράιδες κουβαλά ένα μαντήλι που όποιος καταφέρει να το πάρει, τον παντρεύεται και μένει μαζί του. Τελευταία φορά μου είπαν πως πριν από κάμποσα χρόνια κάποιος κατάφερε να της κλέψει το μαντήλι και πως από τότε ζει μαζί του και έκανε και παιδιά. Διατήρησε όμως όλα εκείνα τα στοιχεία που την έκαναν να ξεχωρίζει από τις άλλες νεράιδες. Μπορώ να επιβεβαιώσω την εξέλιξη τούτη αφού την είδα αρκετές φορές τα τελευταία χρόνια. Αλλιώς πώς θα διηγούμουν την ιστορία της; 

Αναρχισμός και η ιδέα του Ιησού στον William Blake

https://theanarchistlibrary.org/library/chris-hobson-anarchism-and-william-blake-s-idea-of-jesus

Chris Hobson

Ο Άγγλος ποιητής και ζωγράφος William Blake (1757–1827) άφησε πίσω του ένα σώμα έργων εκπληκτικής ομορφιάς: εικαστικά δημιουργήματα που κόβουν την ανάσα και ποίηση συγκλονιστική, αν και ενίοτε δυσνόητη. Μεγάλο μέρος του έργου του πραγματεύεται τη θρησκεία, ενώ ένα άλλο σημαντικό μέρος του συνδέεται με τους επαναστατικούς αγώνες της εποχής του: την Αμερικανική και τη Γαλλική Επανάσταση, το βρετανικό ριζοσπαστικό κίνημα της δεκαετίας του 1790 και, αργότερα, το αναπτυσσόμενο εργατικό και συνταγματικό κίνημα της Βρετανίας κατά τα έτη 1810–1820.

Στα σημαντικότερα ποιητικά έργα του Μπλέικ, τα οποία αποτελούν ταυτόχρονα και σπουδαία εικαστικά δημιουργήματα, καθώς περιλαμβάνουν δικές του εικονογραφήσεις, συγκαταλέγονται τα ποιήματα που συγκεντρώθηκαν στις Άσματα Αθωότητας και Εμπειρίας (1789–1794), σύντομα αφηγηματικά έργα όπως Το Βιβλίο του Ουριζέν, Η Αμερική: Μια Προφητεία και Η Ευρώπη: Μια Προφητεία, όλα γραμμένα κατά τη δεκαετία του 1790, καθώς και τρία εκτενή και σύνθετα αφηγηματικά ποιήματα: Οι Τέσσερις Ζώες (1797–1807), Μίλτον (1804–1818) και Ιερουσαλήμ (1804–1820).

Το παρόν άρθρο πραγματεύεται την αντίληψη του Μπλέικ για τον Ιησού και τη σχέση της με τον επαναστατικό αναρχισμό.

Τι δουλειά έχει, θα μπορούσε να αναρωτηθεί ένας δύσπιστος αναγνώστης, ένα άρθρο για τον Ιησού σε ένα «Περιοδικό Αναρχισμού και Ελευθεριακού Σοσιαλισμού»;

Symphony X - Pharaoh

 

To σφυρί

 

Τη συνάντησε όταν και οι δύο ήταν σε μικρή ηλικία. Μου έχει πει την ιστορία χιλιάδες φορές. Εκείνη φορούσε κάτι πολύ χοντρά γυαλιά που θα μπορούσαν να χρησιμέψουν άνετα σαν πάτοι μπουκαλιών στα οποία θα έβαζες μέσα κάποιο οξύ. Είχε ακόμα σιδεράκια στα δόντια, τέτοια που την έκαναν να μοιάζει περισσότερο με ρομποτάκι παρά με άνθρωπο. Τα μαλλιά της ήταν σχετικά κοντά και το σώμα της λεπτό. Πετούσε το ένα της αυτί το οποίο συνήθως το κάλυπτε ρίχνοντας τα μαλλιά της πάνω του. Του φάνηκε το πιο όμορφο κορίτσι του κόσμου. Ξεκίνησε ένας έρωτας που κράτησε χρόνια.  Προσπάθησε να της γράψει ποιήματα, να τη μαγέψει με κάθε τρόπο, μα απέτυχε οικτρά. Κάθε φορά προσπαθούσε και περισσότερο και κάθε φορά αποτύγχανε μεγαλοπρεπώς. Άκουγα την ιστορία του, όχι επειδή με ενδιέφερε αλλά επειδή κερνούσε τα ποτά που πίναμε όσο μου μιλούσε. Συνέχισε εξιστορώντας μου διάφορα επεισόδια από τις προσπάθειές του, την αλλαγή στην εμφάνισή της και κάτι άλλες ασυναρτησίες για τις οποίες ευθυνόταν μάλλον το ποτό. Κάποια στιγμή και αφού είχε τελειώσει τη διήγησή του, έβαλε το χέρι στην εσωτερική τσέπη του σακακιού του, έβγαλε ένα τεράστιο σφυρί και με αυτό κοπάνησε το κεφάλι του! "Τώρα νιώθω κάπως καλύτερα", μου είπε. "Ευχαριστώ που με άκουσες". Πλήρωσε τον λογαριασμό, με χαιρέτησε και έφυγε από το μπαρ. Δε θα συνηθίσω ποτέ τα ρημάδια τα καρτούν και τις παλαβομάρες τους...

Anubis Gate - Snowbound

 

Μονόκερος

 

O Μονόκερος είναι σίγουρα το πιο περίεργο πλάσμα των θρύλων. Και το πιο άτυχο. Ιδιαιτέρως αγαπητός από τα παραμύθια, έπεσε κάποια στιγμή στα χέρια των επιστημόνων που βάλθηκαν να αποδείξουν ότι η ύπαρξη του βασίστηκε σε κάποιο υπαρκτό ζώο. Και οι θεωρίες πήραν κι έδωσαν! Και πού κατέληξαν; Σε ένα ελάφι. Ένα πλάσμα με κάτι κέρατα σαν κλαδιά δέντρου έβλεπαν οι άνθρωποι και το είπαν μονόκερο, δηλαδή αυτός με ένα κέρατο. Πολύ λογικό μου φαίνεται! Από την άλλη, το όνομά του παραπέμπει στον ρινόκερο. Και άντε τώρα να είσαι ένα τόσο όμορφο ιπποειδές και όταν ακούν το όνομά σου, συνειρμικά να σκέφτονται ένα παχύδερμο θηρίο. Άσε που κάποιοι διεστραμμένοι, σαν και του λόγου μου, μπορεί να βρουν τον ρινόκερο πιο όμορφο. Και τέλος πάντων, αυτό το κέρατο στο κούτελο τι λόγο ύπαρξης έχει; Δεν αμύνεται με δαύτο, δεν πετάει ακτίνες λέιζερ, δεν διώχνει καν τις αλογόμυγες! Υπάρχει βέβαια και μια εκδοχή του θρύλου που λέει ότι οι μονόκεροι με το κέρατο αυτό, μπορούσαν να περνούν από τον δικό μας κόσμο σε μαγικά βασίλεια. Αλλά εγώ δεν τις πιστεύω αυτές τις ανοησίες και όταν γυρίσω πίσω από τη νεραϊδοχώρα στην οποία με παράτησε ο μονόκερος με τον οποίο ταξίδεψα τελευταία, θα του το πω κατάμουτρα. Ναι, οι μονόκεροι μιλάνε. Λένε και ωραίες αστείες ιστορίες! Όχι κρυάδες σαν τη δική μου που μόλις διαβάσατε!

Τὸ ἴδιο ρούχο καὶ μαλλὶ φοράει ἡ ζωή μου

 

Τὸ ἴδιο ρούχο καὶ μαλλὶ φοράει ἡ ζωή μου,

ὅπως ὅλοι οἱ παλιακοὶ καὶ τελευτοῦντες τσάροι.

Στὴ δύναμή τους ὑστερῶ κι ἔχω μονάχα στόμα,

μὰ ὅλα μου τὰ βασίλεια ποὺ σιωπηλὰ ἐγείρω,

στὸ ἡγεμονικὸ τοῦ νοῦ μέσα μου συμμαζεύω,

στὸ βάθος, στὸ ὑπόβαθρο κι ὁ νοῦς μου ὁ Γοσποδάρος.

Τὸ νόημα τῆς προσευχῆς γιὰ τοὺς τσάρους σημαίνει:

οἰκοδομὴ κι ἀνέγερση στ' ἀπόλυτά τους ὅρια,

ὥστε ἡ φρίκη ν' ἀρχινᾶ νὰ μοιάζει μεγαλεῖο

τῆς χάριτος καὶ ὀμορφιᾶς – κάθε γονυκλισία

κι ἐμπιστοσύνης γνέψιμο (ὥστε κανένας ἄλλος

νὰ μὴν τὸ ἐξετάσει) ἐγκώμια ν' ἀνυψώσουνε

μ' ἐπίχρυσους, πολύχρωμους, πολλοὺς γαλάζιους

τρούλλους.

Τί ἄλλο εἶν' οἱ ἐκκλησιές, μὰ τί τὰ μοναστήρια

στὴν ἔγερση, ἀνύψωση καὶ οἰκοδόμησή τους

ἀπὸ ἅρπες ποὺ ἁπλώνουνε τὰ ἠχηρά τους τέλια,

μέσ' ἀπ' αὐτὰ ποὺ ἁρπίζουνε χέρια μισοσωσμένων,

ποὺ φέρονται ἐνώπιον ρηγάδων καὶ παρθένων!

Rainer Maria Rilke - Το Βιβλίο των Ωρών - εκδ. Αρμός

μτφ Αθανάσιος Δημ. Οικονόμου