Περπατώ -για άλλη μια φορά
περπατώ.
Σκιά ρίχνουν του αγγέλου τα φτερά
καθώς περνώ μπροστά
από του ήρωα
το άγαλμα που θρηνεί.
Σκοινί του έδωσαν να κρεμαστεί
ή σφαίρα ν' αυτοκτονήσει,
τούτο ήταν το βραβείο του
της πατρίδας του η τιμή.
Τώρα κλαίει, τώρα κλαίει
για εκείνα που χάρισε
για δύο μέτρα γης
και την καλοπέραση εκείνων
που στα σαλόνια τους ήταν
πάντα ασφαλείς.
Κι εγώ περπατώ
δίχως να χαιρετίσω προσπερνώ...
Οράματα και όνειρα γίναν σκόνη
που τη σκορπά
το χτύπημα των φτερών του αγγέλου.
Έλα αργά – Εδέμ!
Χείλη αμάθητα σε Σένα –
Δειλά – γεύονται τα Γιασεμιά σου –
Όπως η λιπόθυμη Μέλισσα –
Που φτάνοντας αργά στο άνθος της,
Γύρω απ' την κάμαρά του βουίζει –
Μετρά τα νέκταρ του –
Εισέρχεται – και χάνεται μέσα στα Βάλσαμα.
Emily Dickinson
Σε δάσος τάφων περπατώ
μα νιώθω ευτυχισμένος
Αν και χάλια μαύρα κουβαλώ
...τουλάχιστον...
δεν είμ' εγώ θαμμένος
Καθώς αναλογιζόμουν σιωπηλά,
Επιστρέφοντας στα ποιήματά μου, εξετάζοντας, προσμένοντας επί μακρόν,
Ένα Φάντασμα ορθώθηκε μπροστά μου, με βλέμμα καχύποπτο,
Τρομερό σε ομορφιά, ηλικία και δύναμη,
Το πνεύμα των ποιητών των αρχαίων τόπων,
Στρέφοντας πάνω μου τα μάτια του σαν φλόγες,
Με το δάχτυλο να δείχνει πολλά αθάνατα τραγούδια,
Και φωνή απειλητική: Τι τραγουδάς εσύ; είπε·
Δεν γνωρίζεις πως ένα είναι το θέμα για τους αιώνιους αοιδούς;
Και αυτό είναι το θέμα του Πολέμου, η τύχη των μαχών,
Η σμίλευση τέλειων στρατιωτών;
Έστω, λοιπόν, απάντησα,
Κι εγώ, υπερόπτη Ίσκιε, κι εγώ τον πόλεμο τραγουδώ — έναν πόλεμο μακρύτερο και σπουδαιότερο από κάθε άλλον,
Που διεξάγεται στο βιβλίο μου με τύχη μεταβλητή — με φυγή, προέλαση και υποχώρηση — με τη Νίκη αναβληθείσα και αμφίρροπη,
(Κι όμως, θαρρώ, βέβαιη, ή σχεδόν βέβαιη, στο τέλος,) — Με πεδίο μάχης τον κόσμο·
Για τη ζωή και τον θάνατο — για το Σώμα και για την αιώνια Ψυχή,
Ιδού! έρχομαι κι εγώ, ψάλλοντας τον ψαλμό των μαχών,
Εγώ, πάνω απ' όλα, εξυμνώ τους γενναίους στρατιώτες.
Τρελός αλχημιστής,
στο διάβολο
δοσμένη η ψυχή μου
Πάνω από αβύσσους
πέρα από λίμνες φωτιάς
Τα μάτια μου
πάνω σου καρφωμένα
«Κανίβαλοι; Ποιος δεν είναι κανίβαλος; Σας λέω πως θα είναι πιο υποφερτά τα πράγματα για τον κάτοικο των νησιών Φίτζι, που πάστωσε έναν ισχνό ιεραπόστολο στο κελάρι του για έναν επερχόμενο λιμό· θα είναι πιο υποφερτά γι’ αυτόν τον προνοητικό κάτοικο των Φίτζι, σας λέω, την ημέρα της Κρίσεως, παρά για σένα, πολιτισμένε και φωτισμένε γκουρμέ, που καρφώνεις χήνες στο έδαφος και τρέφεσαι με τα πρησμένα συκώτια τους στο pate de foie gras σου.»
– Herman Melville's Moby Dick: or The Whale
Όμορφη χώρα!
Θάνατο μυρίζει
ο λαμπερός της ήλιος
Θειάφι οι χρυσαφένιες
αμμουδιές
Περήφανα τα βουνά της
αναμνηστικά σφαγών
Γεμάτοι οι κάμποι
δηλητηριώδη φρούτα
Τα λουλούδια ολάνθιστα
οσμές σήψης αναδίδουν
Εδώ ο νεκρός δικαιώνεται,
εδώ κανείς δεν πεθαίνει
μόνο σαπίζει βασανιστικά.
Δεν υπάρχει η λύτρωση της ανάστασης εδώ
ούτε καν η λήθη της μόνιμης ταφής.
Ο έρωτας γιορτάζει!
Σοκολατάκια
και προφυλακτικά
σε προσφορά!
Λουλούδια κομμένα
στέλνονται
σε λάθος διευθύνσεις
Προκλητικά εσώρουχα
και σκεύη ηδονής
Γκροτέσκοι καθρεφτισμοί
αισθημάτων νεκροφιλικών.
Αρουραίος
ο αλγόριθμος
και οι οθόνες
ψύλλοι
Ποιος θα θεραπεύσει
την πανώλη που εξαπλώνεται
με τα δεδομένα;
