Ο ελέφαντας στη παραλία

 

Περπατούσα στη παραλία εκείνο το ζεστό απόγευμα όταν είδα πολύ κόσμο συγκεντρωμένο σε ένα σημείο. Σχεδόν όλο το χωριό είχε μαζευτεί εκεί. Καθώς πλησίασα είδα πως όλοι τους κοιτούσαν προς τη θάλασσα. Έστρεψε το βλέμμα μου και τι να δω! Ένας ελέφαντας μόλις είχε τελειώσει το μπάνιο του και έβγαινε στη παραλία. Πήγε εκεί που είχε αφήσει τη πετσέτα του, την πήρε και σκουπίστηκε. Τότε, αντιλαμβανόμενος πως όλοι αυτοί οι άνθρωποι τον κοιτούσαν(είχα ήδη πάει μπροστά μπροστά) με κοίταξε και με ρώτησε ενοχλημένος: "Τι κοιτάνε όλοι αυτοί; Δεν έχουν ξαναδεί ελέφαντα να κάνει μπάνιο στη θάλασσα;". Ένιωσα λίγο αμήχανος. Μετά από μια παύση δευτερολέπτων του απάντησα: "Δε φοράς μαγιό αδελφέ. Η παραλία των γυμνιστών είναι από την άλλη μεριά του κόλπου". Ο ελέφαντας κοκκίνησε ελαφρώς, ζήτησε συγγνώμη για το λάθος του, φόρεσε βιαστικά τη βερμούδα του και έφυγε με γρήγορο βήμα κάπως ντροπιασμένος. 

Tony Iommi - Stormwatcher

 

Τραγωδία(μία παράλογη ιστορία)

 

Δε χρειάστηκε να περάσει πολλή ώρα μέχρι να καταλάβω ότι κάτι δεν πήγαινε καλά αυτό το πρωί. Ο καιρός ήταν καθαρά φθινοπωρινός και δεν πρόδιδε το πρόβλημα. Οι δρόμοι, όπως πάντα, ήταν γεμάτοι πιγκουίνους που πήγαιναν στις δουλειές τους ή για τα ψώνια τους. Όμως οι φώκιες...οι φώκιες σαν να είχαν εξαφανιστεί. Δεν υπήρχε πουθενά ούτε μία για δείγμα. Ούτε στον φούρνο, ούτε στο γυμναστήριο... πουθενά... μόνο οι πιγκουίνοι υπήρχαν, οι οποίοι συνέχιζαν την καθημερινότητά τους σαν να μην έτρεχε τίποτα. Θεέ μου... ξύπνησα σε έναν κόσμο που στις πόλεις βλέπεις μόνο πιγκουίνους και οι φώκιες έχουν εξαφανιστεί! Τι τραγωδία!

WASP - The Idol

 

Επικήδειος

 

Το ουίσκι στο ποτήρι μου υγρό κεχριμπάρι. Μια πίστα χορού για να χορεύει η νεράιδα που κάθε μπουκάλι μέσα του κρύβει. Κάθε γουλιά, μου ξυπνά και μια ανάμνηση από το παρελθόν. Κάθε λίγο που πίνω βλέπω κι ένα όραμα μελλοντικό. Κηδεύω τα όνειρά μου που έμειναν όνειρα και με στόμφο απαγγέλω τον επικήδειό τους. Η νεράιδα γελά σαν μικρό παιδί και μου κλείνει το μάτι. Είσαι δίπλα μου μα είσαι από το χθες ή έρχεσαι από το αύριο; Και το τώρα; Τι γίνεται σήμερα, μου λες; Ακούω το τραίνο να σφυρίζει κι εσύ είσαι μέσα. Δε θα σε ξαναδώ. Δε θα ξανασυναντηθούμε. Όχι όπως τότε. Όχι όπως τώρα. Όχι όπως αύριο. Ο ξωτικός χορός τελειώνει με το ουίσκι. Άδειασε το μπουκάλι. Έμεινε κενό. Κι εσύ έφυγες. Θα ήθελα να σου γράψω ένα ποίημα μα δε ξέρω πως να το κάνω. Πετάω το μπουκάλι και πηγαίνω για ύπνο. Κλείνω το φως, όπως έκλεισε κι εκείνο το κεφάλαιο. Θυμάσαι; Ούτε κι εγώ. Αντίο. 

Το Μεγαλείο του Θεού

 

https://gerardmanleyhopkins.com/poem/gods-grandeur/

Ο κόσμος είναι φορτισμένος με το μεγαλείο του Θεού.

Θα ξεσπάσει σε φλόγα, σαν λάμψη από φύλλο που το ταράζει ο άνεμος·

συγκεντρώνεται σε μεγαλείο, σαν το λάδι που αναβλύζει

όταν συνθλίβεται. Γιατί λοιπόν οι άνθρωποι τώρα δεν λογαριάζουν τη ράβδο Του;

Γενιές πάτησαν, πάτησαν, πάτησαν·

κι όλα είναι καμένα από το εμπόριο· θολωμένα, λερωμένα από τον μόχθο·

και φορούν το σημάδι του ανθρώπου και μοιράζονται τη μυρωδιά του ανθρώπου: η γη

είναι τώρα γυμνή, κι ούτε το πόδι μπορεί να την αισθανθεί, καθώς είναι παπουτσωμένο.

Κι όμως, παρ’ όλα αυτά, η φύση ποτέ δεν εξαντλείται·

βαθιά μέσα στα πράγματα ζει η πολυτιμότερη φρεσκάδα·

κι ακόμη κι όταν τα τελευταία φώτα έσβησαν στη μαύρη Δύση,

ω, το πρωί, στην καστανή άκρη της Ανατολής, αναβλύζει —

γιατί το Άγιο Πνεύμα πάνω από τον σκυμμένο

κόσμο κλίνει το στήθος Του θερμό και, αχ! τα φωτεινά Του φτερά.

Gerard Manley Hopkins

Metallica - Wherever I May Roam

 

Δίκαιο ή κρίμα;

 

Είχε καθίσει στο θρόνο του και δεν σηκωνόταν ποτέ. Λέγανε πως τον έπαιρνε μαζί του όπου κι αν πήγαινε. Τόσο σημαντικός ήταν για αυτόν. Δε σηκωνόταν για κανέναν λόγο. Πάνω εκεί τον μετέφεραν, εκεί έτρωγε, εκεί κοιμόταν. Κι όταν μια αράχνη - ένα είδος σπάνιο που κανείς δεν είχε ξαναδεί- άρχισε να υφαίνει τον ιστό της και να τον τυλίγει μαζί με το θρόνο ούτε και τότε ξεκούνησε. Μα κάποια στιγμή θέλησε να ελευθερωθεί και φώναξε στους στρατιώτες του να κόψουν τον ιστό. Μάταια όμως. Τα μαχαίρια, τα σπαθιά και τα τσεκούρια τους αλλά και όποιο άλλο εργαλείο χρησιμοποιούσαν, δεν μπορούσαν να κόψουν τον ιστό. Λένε όσοι ήταν μάρτυρες του περιστατικού και όσων ακολούθησαν πως το νήμα ήταν σκληρότερο κι από ατσάλι. Η αράχνη άρχισε να τον δαγκώνει και να τον δηλητηριάζει. Να τη σκοτώσει κανείς δε μπορούσε αφού δεν περνούσαν οι λάμες από το δίχτυ της. Τελικά το δηλητήριο έκανε τη δουλειά του και η αράχνη έφυγε χωρίς κανείς να τη πάρει χαμπάρι κάποια στιγμή. Εκείνος έμεινε ένα κουφάρι δεμένο πάνω σε θρόνο πολύτιμο. Κρίμα, θα έλεγαν κάποιοι. Κάποιοι άλλοι θα έλεγαν, δίκαιο. Εγώ λέω απλά την ιστορία.

Ιστοί αράχνης

 

Είναι μια χώρα χωρίς νύχτα και μέρα

χωρίς ζέστη και κρύο, βροχή και αέρα

χωρίς λόφους, κοιλάδες· μια πεδιάδα

απλώνεται άπειρα μίλια μακριά.

Ένα λυκόφως γκρίζο στον πνιγηρό αιθέρα.

Ούτε φεγγάρια ούτε εποχές, πέρα

μακριά ούτε άμπωτη ούτε ποτάμια στα βουνά

ούτε βλάστηση ούτε ξέρα, ποτέ, πουθενά.

Ούτε κύμα στη θάλασσα ούτε αμμουδιά

ούτε φτεροκόπημα να ταράξει το νερό. Δεν

πάλλεται ζωή σ' όλη την άσπλαχνη γη,

 σ' όλη την άσπλαχνη θάλασσα, ίχνος χρόνου μηδέν.

Κανένα σπίτι ασφαλές, κανένας οικείος τόπος,

καμιά ελπίδα, φόβος κανείς. Για πάντα.

Christina Rossetti - Οι εκδόσεις των φίλων

Uncle Acid and the Deadbeats - Death's Door

 

Μέσα στο όνειρό σου

Ονειρεύτηκα πως βρέθηκα στο όνειρό σου. Άκουγα τι σκεφτόσουν και έβλεπα όσα ονειρευόσουν. Ποιο μονοπάτι με έστειλε εκεί και πώς άνοιξε η θύρα δε γνωρίζω. Μα γνωρίζω πως εκείνη την ώρα ήμασταν ένα και το αυτό. Ονειρευόσουν εμένα. Πριν με δημιουργήσεις και πριν δημιουργηθώ. Με έντυσες με τη νύχτα σου και με όπλισες με την ημέρα σου. Τον ήλιο σου μου κρέμασες σαν φυλαχτό και το φεγγάρι σου μου πέρασες δαχτυλίδι. Τραγούδησες το τραγούδι μου και με φίλησες με το φιλί μου. Ξύπνησα και κοίταξα γύρω μου. Ήμουν άραγε ακόμα στο όνειρό σου ή μήπως ξύπνησα στο δικό μου;

Μέρα Φθινοπωρινή

https://www.poetryfoundation.org/poetrymagazine/poems/50937/day-in-autumn

Μετά τη σοδειά του καλοκαιριού, Κύριε, είναι ώρα

να μακρύνεις τη σκιά σου πάνω στα ηλιακά ρολόγια

και στα λιβάδια να αφήσεις τους άγριους ανέμους να λυσσομανούν.

Κι όσο για τους τελευταίους καρπούς, παρακίνησέ τους να στρογγυλέψουν.

Στρέψε πάνω τους δυο μέρες πιο ζεστό φως,

για να τους οδηγήσει χρυσαφένιους ως την ωρίμασή τους,

και στύψε τις τελευταίες σταγόνες γλυκύτητας μέσα στο κρασί.

Όποιος τώρα είναι άστεγος, δε θα χτίσει καταφύγιο·

κι όποιος ζει μόνος, έτσι θα ζήσει επ’ αόριστον,

ξυπνώντας για να διαβάσει λίγο, να γράψει μακροσκελείς επιστολές,

και, στις λεωφόρους της πόλης,

να περιπλανιέται άτακτα, όταν τα άγρια φύλλα αρχίζουν να σκορπίζονται.

Ράινερ Μαρία Ρίλκε 

1000mods - Into The Spell

 

Το σπουργίτι είπε:

 

Ένα σπουργίτι κάθισε στο κάγκελο του μπαλκονιού μου. "Ξέρεις", μου είπε, "οι περισσότεροι άνθρωποι είναι εντελώς τυφλοί. Θαρρούν πως μόνο όσα βλέπουν και αγγίζουν και υπάρχουν πραγματικά. Μα η ακοή τους τους προειδοποιεί συχνά. Ακούνε αυτά που δε φαίνονται και δεν αγγίζουν. Βιάζονται όμως να απορρίψουν ό,τι ακούνε ως παραίσθηση ή ως κάποιου είδους παιχνίδι της ακοής τους. Κι έτσι χάνουν την ευκαιρία να δουν πέρα από τα όρια που έθεσαν στον κόσμο οι ίδιοι. Ο κόσμος όμως έχει τα δικά του όρια. Και ο ορατός και ο αόρατος. Κι όλοι τούτοι οι εθελουσίως τυφλοί περπατούν σαν ζωντανοί νεκροί ανάμεσα στα απερίγραπτα και ακατανόητα που τους περιβάλλουν. Για αυτό δε μπόρεσαν οι άνθρωποι ποτέ τους να πετάξουν, παρά μόνο με αυτά τα θορυβώδη τέρατα που έφτιαξαν, ώστε τους ήχους που θα άκουγαν εκεί ψηλά να εμποδίσουν". Αυτά είπε το σπουργίτι, πήρε ένα ψίχουλο από το τσουρέκι που έτρωγα για πρωινό και πέταξε μαζί με τα άλλα σπουργίτια τιτιβίζοντας χαρούμενο. Δεν προσπάθησα να αφουγκραστώ μήπως και ακούσω τίποτα από αυτά που περιέγραψε. Όχι για να μην απογοητευτώ αν δεν ακούσω τίποτα αλλά για να μη τρομάξω στη περίπτωση εκείνη που κάτι φτάσει στα αυτιά μου. 

H ακοή

 

Η ψυχή μου μου έδωσε μια καλή συμβουλή και με δίδαξε ν' ακούω φωνές που δεν προφέρονται από γλώσσες,  που δεν βγαίνουν από λαρύγγια. Πριν με διδάξει η ψυχή μου, τ' αυτιά μου ήταν κουρασμένα και πονούσαν, κι αντιλαμβανόμουν μόνο την οχλοβοή και την παραφωνία. Τώρα ρουφώ τη σιωπή κι αφουγκράζομαι τη βαθύτητά της που ψάλλει άσματα των αιώνων, απαγγέλοντας δοξασίες στα ουράνια, αναγγέλλοντας τα μυστήρια του Αοράτου.

Kahlil Gibran - Το Όραμα - εκδ. PRiNTA