Η Σφίγγα

 

Η Σφίγγα. Πρώτον, αγαπητέ αναγνώστη, άσε τα φαιδρά λογοπαίγνια με το "σφίγγεται", το "σφίξιμο" και άλλα παρεμφερή. Δεύτερον, άλλο η Σφίγγα της αρχαιότητας και άλλο η σφήκα το έντομο. Καμία σχέση. Τρίτον και φαρμακερό, άλλη η Σφίγγα των Ελλήνων, με τα αινίγματα και άλλη των Αιγυπτίων που φύλαγε τους τάφους των Φαραώ. Εδώ θα ασχοληθούμε με την πρώτη. Η οποία εκτός του ότι ήταν ένα τέρας και μισό, μάλλον τρία τέρατα αφού ήταν λιοντάρι, αετός και άνθρωπος, είχε και την κακή συνήθεια να παίζει με το φαγητό της. Δε φτάνει που τους έτρωγε τους ανθρώπους, τους έβαζε και αινίγματα προηγουμένως! Δηλαδή, ένας άνθρωπος εκεί που περπατούσε έβλεπε μπροστά του αυτό το θηρίο, το οποίο του έλεγε: "αν βρεις τη λύση της σπαζοκεφαλιάς που θα σου βάλω, πέρνα. Αλλιώς θα σε κάνω κεφτεδάκια... και δεν το εννοώ με τη βορειοελλαδίτικη προφορά!"...Ε, τι πιθανότητες υπήρχαν να δουλέψει το μυαλό του καθαρά; Τελικά βρέθηκε εκείνος που το έλυσε το αίνιγμα, η Σφίγγα παραιτήθηκε, έγινε καθηγήτρια σε λύκειο, παντρεύτηκε, έκανε πολλά παιδιά και γέμισε η οικουμένη με δασκάλους, καθηγητές και σταυρόλεξα. Να θυμάσαι λοιπόν, περαστικέ αναγνώστη, κάθε δάσκαλος και καθηγητής που είχες, μπορούσε να σε είχε φάει αλλά δεν το έκανε. Να τους ευγνωμονείς γι'αυτό...

Dio - Killing the Dragon

 

Λάθος

 

Διαβάζουμε τον κόσμο λανθασμένα και λέμε πως μας απατά. 

Ρ. Ταγκόρ - Τα παραστρατημενα πουλιά - εκδ. Ηριδανός 

Μετεωρίτες

 

Εκείνη η μέρα που όλοι έτρεμαν είχε έρθει. Είχαν εβδομάδες ολόκληρες που τα κανάλια και οι ιστοσελίδες προειδοποιούσαν για την επερχόμενη καταστροφή. Ένα σμήνος μετεωριτών, πολύ μεγάλων για να καούν στην ατμόσφαιρα, θα έπεφτε σε όλη τη Γη. Δεν υπήρχε μέρος ασφαλές για να καταφύγει κάποιος. Ανά πάσα στιγμή ένας μετεωρίτης θα μπορούσε να πέσει στο κεφάλι οποιουδήποτε. Όλοι είχαν μείνει κλεισμένοι στα σπίτια τους. Άλλοι προσεύχονταν, άλλοι υπολόγιζαν την πορεία των μετεωριτών, άλλοι κρύβονταν ελπίζοντας πως ή δε θα πέσει πάνω τους κανένας διαστημικός βράχος ή πως θα αντέξει η οροφή του σπιτιού τους, άλλοι βρίσκονταν σε υπόγεια με είδη πρώτης ανάγκης αρκετά για να κρατήσουν μήνες και άλλοι ζούσαν σαν να είναι αυτές οι τελευταίες στιγμές της ζωής τους. 

Σηκώθηκα και κοίταξα από το παράθυρο. Πόσο έρημη φαινόταν η πόλη. Ούτε γάτα δε κυκλοφορούσε έξω. Ντύθηκα και ετοιμάστηκα για έναν περίπατο. Τι πιο ωραίο από μια βόλτα σε μια άδεια από ανθρώπους πόλη! Σε πέντε λεπτά ήμουν στην εξώπορτα. Δεν πρόλαβα να κάνω μισό βήμα όταν ο γείτονας μου φώναξε: "Μα είσαι τρελός; Πού πας; Δεν άκουσες πως σήμερα θα βρέξει μετεωρίτες;"...Γύρισα και κοίταξα προς το μέρος του. Του χαμογέλασα και τον ευχαρίστησα για την υπενθύμιση. Μπήκα στο σπίτι ξανά, πήρα μια ομπρέλα και βγήκα πάλι έξω. "Τώρα είμαι εντάξει!" του είπα καθώς με κοίταζε με ορθάνοιχτα από την έκπληξη μάτια. Ξεκίνησα τη βόλτα μου. Ξαφνικά ο ουρανός φωτίστηκε καθώς ο πρώτος μετεωρίτης έφτανε στα μέρη μας. "Αχ!", σκέφτηκα, "πραγματικά πολύ ωραία η σημερινή μέρα για μια βόλτα!"

Ένα χαστούκι στή δημόσια καλαισθησία

 

Στους αναγνώστες τοῦ Νέου μας Πρώτου ’Αναπάντεχου.

Ἐμεῖς καί μόνο ἐμεῖς εἴμαστε τό πρόσωπο τῶν καιρῶν μας. Μ’ ἐμᾶς τό βούκινο τοῦ χρόνου ἠχεῖ μέσα στήν τέχνη τῆς λέξης.

Τό παρελθόν εἶναι κλειστό. Ἡ ’Ακαδημία καί ὁ Πούσκιν εἶναι λιγότερο κατανοητοί ἀπ’ τά ἱερογλυφικά.

Πετάξτε τόν Πούσκιν, τόν Ντοστογιέφσκυ, τόν Τολστόι, κ.λπ., κ.λπ., ἀπό τό ἀτμόπλοιο τοῦ Μοντέρνου.

Ἐκεῖνος πού δέν ξεχνᾶ τήν πρώτη του ἀγάπη δέν θά ἀναγνωρίσει τήν τελευταία του.

Ποιός, καλόπιστα, θά ἔστρεφε τήν τελευταία του ἀγάπη κατά τή μεριά τῆς ἀρωματισμένης λαγνείας ἑνός Μπαλμόντ; Ἤ μήπως εἶναι αὐτή ἡ ἀντανάκλαση τῆς σημερινῆς ρωμαλέας ψυχῆς;

Ποιός, ἄτολμα, θά φοβόταν νά σκίσει τή χάρτινη ἀρματωσιά ἀπό τό μαῦρο σμόκιν τοῦ πολεμιστῆ Μπριούσωφ; Ἤ μήπως ἡ αὐγή ἑνός ἄγνωστου κάλλους φέγγει ἀπό ἐκεῖ;

Νίψατε τά χέρια πού ἄγγιξαν τή βδελυρή γλίτσα τῶν βιβλίων πού γράφτηκαν ἀπό τούς ἀναρίθμητους Λεονίντ ’Αντρέγιεφ.

Ὅλοι αὐτοί οἱ Μαξίμ Γκόρκυ, οἱ Κουπρίν, οἱ Μπλόκ, οἱ Σολογκούμπ, οἱ Ρεμιζώφ, οἱ ’Αβαρτσένκο, οἱ Τσόρνυ, οἱ Κουζμίν, οἱ Μπούνιν, κ.λπ., χρειάζονται μόνο μιά ντάτσα στήν ἀκροποταμιά. Τέτοια εἶναι ἡ ἀνταμοιβή πού προσφέρει ἡ μοίρα στούς ραφτάδες.

’Από τούς οὐρανοξύστες μας ψηλά παρατηροῦμε τήν ἀσημαντότητά τους!....

Διατάσσουμε νά γίνουν σεβαστά τά δικαιώματα τῶν ποιητῶν:

Νά διευρύνουμε τό φάσμα τοῦ λεξιλογίου τῶν ποιητῶν μέ αὐθαίρετες καί παράγωγες λέξεις (λεξιπλασία).

Νά νιώσουμε ἕνα ἀνυπέρβλητο μῖσος γιά τή γλῶσσα πού ὑπῆρξε πρίν ἀπό ἐμᾶς.

Νά πετάξουμε μέ φρίκη ἀπό τά περήφανα μέτωπα τῶν ποιητῶν τό Στεφάνι φτηνῆς δόξας πού ’Εσεῖς κατασκευάσατε ἀπό διακόπτες λουτρῶν.

Νά σταθοῦμε στό βράχο τῆς λέξης «ἐμεῖς» μέσα σέ μιά θάλασσα ἀποδοκιμασίας καί κατακραυγῆς.

Κι ἄν πρός τό παρόν τά ἀπαίσια ἴχνη τῆς δικῆς Σας «κοινῆς λογικῆς» καί «καλαισθησίας» εἶναι ἀκόμα ὁρατά μέσα στίς φράσεις μας, αὐτές οἱ ἴδιες φράσεις γιά πρώτη φορά ἀστράφτουν μέ τόν Κεραυνό ἐν αἰθρίᾳ τοῦ Νέου ’Ερχόμενου Κάλλους πού γεννᾶ ἡ Αὐτάρκης Λέξη.

Βελιμίρ Χλέμπνικωφ - Ζάουμ - εκδ. Βιβλιοπωλείο της Εστίας

Reverend Bizarre - The Devil Rides Out

 

Δίλημμα

 

Τα τζιν, είναι πλάσματα φτιαγμένα από φωτιά, κατά την ισλαμική μυθολογία, τα οποία μπορούν να σου πραγματοποιήσουν τρεις ευχές αλλά μπορούν και να σε κάνουν κομματάκια και να σε φάνε. Αναλόγως τα κέφια τους και τη διάθεσή τους. Όχι ακριβώς δαίμονες ούτε άγγελοι. Και τώρα, εκεί που προχωράς αγαπητέ αναγνώστη, σε κάποια παραλία, βρίσκεις ένα λυχνάρι που μέσα του ζει ένα τζιν. Το πνεύμα, όχι το παντελόνι. Ένα παντελόνι δεν μπορεί να χωρέσει σε ένα λυχνάρι. Ενώ ένα πνεύμα χωρά παντού. Ακόμα και στη τσέπη του τζιν παντελονιού. Ρωτάω λοιπόν, τώρα που γνωρίζεις για τα τζιν και την εναλλαγή των διαθέσεών τους, αν βρεις το λυχνάρι, απελευθερώνεις το πνεύμα που ζει μέσα του; Μπορεί να πραγματοποιηθούν τρεις ευχές σου, μπορεί και να καταλήξεις ντονέρ ή κεμπάπ...

Η θάλασσα

 

Πες πώς γίνεται σε μια σταγόνα μικρή, σ' εμένα,

Να χύνεται όλη η θάλασσα, όλος ο Θεός;

Άγγελος Σιλέσιος - Χερουβικός Οδοιπόρος - εκδ. Περισπωμένη

Spiritus Mortis - Holiday in the Cemetary

 

Η εκτόξευση

 

Έπινα ήσυχα τον καφέ μου στην καφετέρια. Πολύς κόσμος βρισκόταν στο μαγαζί εκείνη την ώρα. Όλοι έπιναν ή έτρωγαν κάτι και περίμεναν. Περίμεναν με αδημονία. Η μουσική που έπαιζε από τα ηχεία σταμάτησε. Ο ιδιοκτήτης της καφετέριας, ο οποίος ήταν εκεί από τις πολύ πρωινές ώρες, άνοιξε την τηλεόραση και  δυνάμωσε τη φωνή. "Μα γιατί ανοίγεις την τηλεόραση; Αφού είμαστε σε προνομιακή θέση εδώ. Θα δούμε την εκτόξευση απευθείας!" είπε ένας από τους θαμώνες. "Ε, αλλιώς είναι να ακούς και τη μετάδοση" απάντησε ο ιδιοκτήτης. Ήπια μια γουλιά ακόμα και κοίταξα τους ανθρώπους γύρω μου. Πρώτη φορά μετά από καιρό είδα τόσους ανθρώπους να περιμένουν το ίδιο πράγμα. Βέβαια ήταν σημαντικό γεγονός. Τους έκανε να ξεχάσουν τη δύσκολη καθημερινότητά τους. Οι διαφημίσεις τελείωσαν, η ζωντανή σύνδεση έγινε, οι σχολιαστές του καναλιού συναγωνίζονταν σε βλακεία και ο ρεπόρτερ που βρισκόταν στο σημείο έλεγε απίστευτες ανοησίες μέχρι που..."Όλα έτοιμα!" φώναξε και όλοι ησύχασαν. Άρχισε η αντίστροφη μέτρηση 10. 9, 8, 7, ...3,2,1...εκτόξευση! Ο τόπος φωτίστηκε, τα τζάμια και τα τραπέζια έτρεμαν και ο καφές μου χύθηκε. Ένα μουγκρητό έδωσε το σύνθημα του θαύματος! Κοίταξα την τηλεόραση. Στα παράθυρα έβλεπες τα πρόσωπα των ενοίκων, άλλα κατατρομαγμένα και άλλα ενθουσιασμένα. Κάποιοι χαιρετούσαν προς τις κάμερες στο έδαφος. Σιγά σιγά χάθηκαν στον ουρανό. Ο κόσμος ξέσπασε σε χειροκροτήματα. Ήταν η πρώτη επιτυχημένη εκτόξευση πολυκατοικίας. Σύντομα, αν όλα πήγαιναν βάσει σχεδίου, θα έμπαινε σε τροχιά γύρω από τη Γη. Οι άνθρωποι είναι ικανοί να ζήσουν παντού!

Η Μπάνσι

 

Κανείς δε φαίνεται να 'χει αντικρίσει ποτέ του τούτη τη νεράιδα. Δεν πρόκειται τόσο για μορφή, όσο για μια πένθιμη κραυγή που στοιχειώνει τις ιρλανδέζικες νύχτες και (σύμφωνα με το Δαιμονολογία και μαγεία του σερ Ουόλτερ Σκοτ) την ορεινή Σκοτία. Κάτω απ' τα παραθύρια του σπιτιού που επισκέπτεται, προλέγει τον θάνατο κάποιου από την οικογένεια,. Υποστηρίζεται ότι πρόκειται για αμιγές κέλτικο δημιούργημα, χωρίς δηλαδή λατινικές, σαξονικές ή δανικές επιμειξίες. Η Μπάνσι έχει ακουστεί επίσης και στην Ουαλία και στη Βρεττάνη. Ο θρήνος της ονομάζεται keening. 

Χόρχε Λουίς Μπόρχες, Το βιβλίο των φανταστικών όντων, εκδ. Πατάκη

Count Raven - Inam Naudemina

 

Κίνηση

 

Τι παράξενος δαίμονας η παραμονή! Σε δελεάζει να μείνεις, να ριζώσεις, να γίνει κομμάτι του τόπου. Και οι άλλοι τόποι; Εκείνοι που περιμένουν τα βήματά σου να φιλοξενήσουν; Όλοι οι άνθρωποι που θα γνωρίσεις, θα κάνεις φίλους ή εχθρούς ή που θα περάσουν και αδιάφοροι; Τα αρώματα που γεμίζουν τον αέρα σε άλλα μέρη; Ποιος μπορεί να πει πως σε ένα μέρος πρέπει να παραμείνεις, σαν δέντρο που περιμένει να το κόψει ο ξυλοκόπος ή ο κεραυνός να το κατακάψει; Οι πεδιάδες σε καλούν να τις τρέξεις, τα βουνά να τα ανέβεις και οι θάλασσες να τις πλεύσεις. Στήσε το σπιτικό σου σήμερα εδώ και αύριο ετοιμάσου να το μαζέψεις και πάλι να το  στήσεις σε άγνωστο τόπο. Γιατί εκείνος που μένει ακίνητος είτε υποτάχθηκε είτε υπέταξε. Και δε ξέρω ποιο από τα δύο είναι πιο κακό...

Wheel - Wheel

 

O τρόμος

 

Των δρόμων το αίμα είχε παγώσει! Ιδρωκοπούσαν τα κτίρια! Έτρεμαν τα πάρκα, αναστέναζαν οι πλατείες! Σκορπούσε τον τρόμο απ' όπου περνούσε. Με ένα και μόνο βλέμμα μπορούσε να σπείρει τον θάνατο ολόγυρα. Κανείς δεν τολμούσε να αντισταθεί και όλοι έτρεχαν να βρουν κάποια -έστω πρόχειρη- κρυψώνα. Κάποιος έκλεψε ένα αυτοκίνητο αλλά στον πανικό του πάνω και στη βιαστική προσπάθεια να ξεφύγει πήγε και τρακάρισε πάνω σε μια κολώνα. Και εκεί που ο πανικός έμοιαζε να απλώνει παντού το βασίλειό του...όλα ηρέμησαν. Όλα έγιναν όπως πριν. Επιτέλους ήπιε την πρώτη γουλιά καφέ της ημέρας...