Χωρίς ήρωες

 

Το τέρας εμφανίστηκε ξαφνικά μια μέρα στο δάσος που περιέβαλε το χωριό. Κάποιοι είπαν πως έμοιαζε με μεγάλο λύκο και κάποιοι με αρκούδα που όμοιά της δεν είχαν ξαναδεί. Άλλοι πάλι, επέμεναν πως είχε δέρμα ερπετού και έμοιαζε με κροκόδειλο. Για τον λόγο της εμφάνισής του, πάλι δεν συμφωνούσαν. Ίσως ήταν τιμωρία θεϊκή ίσως ανθρώπινη κατάρα. Ίσως πάλι κάποιο της φύσης λάθος ή παιχνίδι άσχημο της τύχης. Ο γέροντας του χωριού συμβούλεψε να το αφήσουν ήσυχο και να αποφεύγουν το δάσος, εκεί που το τέρας είχε εμφανιστεί. Τον είπαν δειλό και τον απομόνωσαν. Οι νέοι του χωριού οργάνωσαν μια ομάδα για να το κυνηγήσουν. Το βράδι έγινε γλέντι προς τιμή των των γενναίων και το επόμενο πρωί έφυγαν να σκοτώσουν το θηρίο. Μα δεν έχω κατορθώματα να σας διηγηθώ και πράξεις θαυμαστές. Δε γύρισε πίσω ούτε ένας. Το χωριό βυθίστηκε στο πένθος και με τον καιρό ερήμωσε. Μόνος εκείνος ο γέροντας έμεινε πίσω. Δεν άντεχαν να τον βλέπουν κι έτσι δεν τον πήραν μαζί τους. Η ιστορία τελειώνει έτσι, άδοξα και θλιβερά. Όπως πολλές από τις ιστορίες που ακούμε καθημερινά.

The Mission - Wasteland

 

Το τραγούδι των παιδιών του ωκεανού

 

Υπάρχει εκείνο το τραγούδι που λέει για τα παιδιά του Ωκεανού. Που ήρθαν ένα βράδυ σκοτεινό καθώς τα κύματα χτυπούσαν με δύναμη τα βράχια της ακτής. Κι εκείνοι βγήκαν από το νερό και στάθηκαν στα δυο τους πόδια. Και προχωρήσαν στη στεριά, σαν άλλου κόσμου πειρατές, ώσπου ένα μέρος να βρουν να χτίσουν τα σπιτικά τους. Και βρήκαν το μέρος που φτιάξανε τον οικισμό τους και βρήκανε και γυναίκες από της στεριάς το είδος. Κάνανε μ' αυτές παιδιά και χτίσανε τις γενιές τους. Και κάποτε, ύστερα από χρόνια πολλά, πάρα πολλά, στη θάλασσα γυρίσαν. Κι αφήσανε τα παιδιά τους, που τους έμοιαζαν λιγάκι με κληρονομιά μεγάλη. Χρυσάφι και λίθους ακριβούς κι άλλα μεγάλα πλούτη. Και μια μεγάλη εκκλησιά να βρίσκουν τον θεό τους. Λένε πως εκείνος λέπια έχει στο κορμί και οι άγιοι πλοκάμια. Αμφίβιες είναι οι αγίες τους, κάβουρες οι προφήτες. Και τ' άγαλμα του μεγάλου τους θεού, τον άνθρωπο πως σκιάζει. Όποτε η πανσέληνος καθρεφτίζεται στα αλμυρά νερά, τους ύμνους τους λένε όλοι μαζί στη γλώσσα τη δικιά τους. Και είναι παιδιά αρσενικά μαζί τους και κορίτσια, που κρατούν γενιές ολόκληρες και μοιάζουνε ψαρίσια. Ζούνε εύκολα στη στεριά, τη θάλασσα κι ας λαχταράνε, και τρεις φορές το χρόνο τους έχουν δει, στα κύματα να βουτάνε. Και λένε κάποιοι που κατάφεραν, να δουν το γυρισμό τους, να 'ρχονται γεμάτοι θησαυρούς από τον κόσμο τον δικό τους. Μα πρόσεξε επισκέπτη τολμηρέ κι εσύ περαστικέ, μη και σε δουν να παραφυλάς και σε κυνηγήσουν. Γιατί θα σε πιάσουν σίγουρα, έχουν χαθεί τόσοι, και θα καταλήξεις μια σπονδή στον υδάτινο θεό τους...Τούτο ήταν το τραγούδι μου, απόψε που σας είπα. Αν πράγματι σας άρεσε, αφήστε μου μια δεκάρα.

Mastodon - In The Ruins

 

Σούβλα!

 

Αχ το κατσικάκι

στη σούβλα πώς γυρίζει

κάνει τη κοιλίτσα μου

γλυκά να γουργουρίζει. 

Πώς κόβεται σαν βούτυρο

σαν είναι καλοψημένο

το βλέπω σε λαδόκολλα

να είναι σερβιρισμένο

Λάμπει το πιρούνι μου

αστράφτει το μαχαίρι

είναι όμως άχρηστα

τ' αρπάζω με το χέρι

Το λίπος τώρα που κύλα

γεμίζει γεύση το στόμα

φράζει τις αρτηρίες μου

σαν του νεροχύτη πώμα!

Στην παραλία

 

Η παραλία ήταν γεμάτη από το πρωί εκείνη τη μέρα. Είχε όλα τα ενοχλητικά φαινόμενα που ονομάζουμε καλοκαιρινή διασκέδαση. Δυνατή μουσική από το μπαρ, παιδιά να φωνάζουν, ρακέτες και μπάλες σε πλήρη δραστηριότητα, κατοικίδια σκυλιά που τα είχαν κουβαλήσει οι ιδιοκτήτες τους ως εκεί. Φυσικά πλανόδιοι πωλητές είχαν πιάσει δουλειά από το πρωί όπως και ο ναυαγοσώστης ο οποίος έκανε τη βάρδιά του. Όλα έμοιαζαν φυσιολογικά μέχρι που έπαψαν να είναι. Το πρώτο ανησυχητικό στοιχείο ήταν η σιωπή. Κόντευε απόγευμα όταν η μουσική σταμάτησε. Όπως και οι υπόλοιποι ήχοι. Μονομιάς. Σαν να κλείστηκε κάποιος διακόπτης. Νεκρική σιγή. Ούτε γλάροι δεν ακούγονταν πουθενά. Συνήθως τέτοια ώρα έκαναν κάμποση φασαρία. Κάποιοι προσπάθησαν να φτάσουν ως εκεί για να δουν τι είχε συμβεί. Είδαν τους ανθρώπους ακίνητους, σιωπηλούς, αποσβολωμένους να κοιτούν προς τη θάλασσα. Τα σκυλιά τους κουλουριασμένα και μάλλον φοβισμένα να κλαψουρίζουν προς την ίδια κατεύθυνση. Εκεί υπήρχε μια περίεργη ομίχλη που καθώς αποτραβιόταν στα βαθιά έμοιαζε να "κατοικείται" από αστραπές. Όταν κατέφτασαν τα περιπολικά και τα ασθενοφόρα, οι λουόμενοι είχαν αρχίσει σιγά σιγά να συνέρχονται και η φύση να επανέρχεται στο κανονικό της. Στις καταθέσεις τους έδωσαν πολλές και διαφορετικές απαντήσεις. Άλλοι είπαν ότι είδαν ένα μεγάλο ιστιοφόρο, άλλοι ένα σκάφος το οποίο αναδύθηκε από τα νερά και εξαφανίστηκε στον ουρανό. Μερικοί υποστήριζαν ότι κάποιο πλάσμα σαν τεράστιος καρχαρίας κολυμπούσε κοντά στην ακτή ενώ υπήρχαν και κάποιοι που  ορκίζονταν ότι είδαν πλοκάμια. Υπήρξαν και καταθέσεις για ανθρωπόμορφα πλάσματα που έρχονταν από τα βάθη της θάλασσας. Οι αρχές ξεκίνησαν έρευνα για πιθανή διαρροή κάποιου χημικού στην περιοχή, όπως ήταν λογικό. Δε μάθαμε τίποτα για την έρευνα αυτή. Κάποτε, περνώντας από εκείνο το μέρος, ρώτησα μια παράξενη τύπισσα, η οποία μένει σε κάτι σαν καλύβα κοντά στη θάλασσα και φτιάχνει κοσμήματα από κοχύλια, αν ήξερε κάτι παραπάνω για εκείνο το περιστατικό. Αν είχε δει κάτι. Με κοίταξε και χαμογέλασε. Μου έδωσε ένα κρεμαστό από κοχύλια. "Ο Ναυτίλος" μου είπε και γέλασε δυνατά. Φεύγοντας μου φώναξε: "Μη ψάχνεις παραμύθια στη θάλασσα Παραμυθά! Μείνε στη στεριά. Η θάλασσα είναι απρόβλεπτη!". Φόρεσα το κρεμαστό και πήγα στο μπαρ. Μια μπύρα ήταν ό,τι έπρεπε με τόση ζέστη! Όλα αυτά έγιναν σε μια παραλία, όχι και πολύ μακριά από εκείνη που πιθανόν βρεθήκατε ή βρίσκεστε τώρα, που διαβάζετε την ιστορία μου...

Ed Wynne - Starseeds

 

Αυτή που περπατά ανάμεσα στα άστρα

 

Κατέβηκε από τα αστέρια όπως κατεβαίνουμε εγώ κι εσείς μια απλή σκάλα. Κάθε της κίνηση ανέδυε μια δύναμη που όμοιά της ίσως να μην υπήρχε σε όλο το σύμπαν. Μια απλή της χειρονομία μπορούσε να οδηγήσει πλήθη ολόκληρα στην παράνοια. Ένας ψίθυρός της μπορούσε να αλλάξει την τροχιά ενός πλανήτη. Ένα τίναγμα των μαλλιών της μπορούσε να σβήσει το φως ενός μακρινού ήλιου. Η μορφή της ήταν εκείνη μια πολύ όμορφης γυναίκας. Μα δεν ήταν η πραγματική της. Απλά αυτή είχε επιλέξει για να κινηθεί ανάμεσά μας. Κοιτούσα τον έναστρο ουρανό την ώρα που κατέφτασε. Πάντα μου άρεσε να κοιτάζω τα αστέρια. Μου δινόταν η αίσθηση ότι θα μπορούσα να ανέβω εκεί πάνω και να περπατήσω ανάμεσά τους. Δεν περίμενα όμως να δω ένα πλάσμα που πράγματι το έκανε αυτό. Λένε ιστορίες πανάρχαιες που έχουν φτάσει ως της μέρες μας πως κάποτε με έναν αναστεναγμό της, διέλυσε ένα ολόκληρο ηλιακό σύστημα. Τρομακτικά τα πλάσματα που κρύβονται στην απεραντοσύνη του σύμπαντος! Στάθηκε μπροστά μου χαμογελώντας. Ένα χαμόγελο μαγευτικό που έκρυβε όμως όλη τη παγωνιά του διαστήματος. "Να θεωρείς τυχερό τον εαυτό σου που με είδες και θα ζήσεις για να διηγηθείς αυτή τη συνάντηση" μου είπε ψυχρά. Σκέφτηκα κάμποσες αστείες ατάκες για να απαντήσω αλλά προτίμησα τη σιωπή. Κάποιες φορές είναι η καλύτερη απάντηση. Και σώζει από περαιτέρω δυσάρεστες συνέπειες. "Ήρθα να περπατήσω ανάμεσα στους ανθρώπους, να πάρω μια γεύση από τη ζωή σας", συνέχισε. Δεν έμεινα σιωπηλός αυτή τη φορά. "Η μορφή σου μπορεί να είναι ανθρώπινη μα οι δυνάμεις σου σε κάνουν κάτι άλλο. Φοβάμαι πως δε θα καταλάβεις την τραγωδία και την ομορφιά της ανθρώπινης ζωής έτσι. Και σαν παρατηρητή, μάλλον θα σε απογοητεύσουμε". Με κοίταξε με βλέμμα πιο πολύ σκεπτικό παρά απορημένο. "Ας είναι. Ακόμα κι αν δεν καταλάβω θα είναι ένα ευχάριστο διάλειμμα από την πλήξη του σύμπαντος" απάντησε. "Μόνη σου είσαι εκεί πάνω; Δεν υπάρχουν άλλα πλάσματα σαν κι εσένα;" ρώτησα με την περιέργεια να παίρνει τον έλεγχο των λόγων μου. "Ζητάς να μάθεις πράγματα που δεν πρέπει θνητέ. Ας μείνουν τα παραμύθια σου λιγότερα. Ο πλανήτης σου, σου προσφέρει αρκετή έμπνευση άλλωστε" μου είπε και χάθηκε στους δρόμους της πόλης. Τι να σήμαινε άραγε αυτό που είπε; Υπάρχουν κι άλλοι σαν κι αυτή; Και τότε γιατί η πλήξη; Και πώς σπάει η πλήξη ενός τέτοιου πλάσματος; Ερωτήσεις που θα μείνουν χωρίς απάντηση. Ένα είναι σίγουρο. Εκείνη τη νύχτα περπάτησε ανάμεσά μας ένα πλάσμα που κάποιοι θα παρομοίαζαν με θεότητα...

Starcastle - Lady of the Lake

 

Το djinn

 

Στην Αθήνα πια κυκλοφορούν πολλοί άνθρωποι αραβικής καταγωγής. Άλλοι είναι μετανάστες και άλλοι τουρίστες. Οι περισσότεροι περνάνε απαρατήρητοι. Ειδικά όταν το μάτι σου δεν είναι συνηθισμένο να διακρίνει ανάμεσα στο λεπτό κενό μεταξύ φωτός και σκιάς. Στην περιοχή που μεγάλωσα είχαμε πάντα αραβικό στοιχείο. Από τον πόλεμο του Λιβάνου ακόμα και μετά από τους πρώτους βομβαρδισμούς στο Ιράκ. Έτσι μπόρεσα να καταλάβω εκείνον τον περίεργο τύπο. Φαινόταν σαν ένας απλός Άραβας. Αν πρόσεχες όμως, έβλεπες κάτι παράξενο στις κινήσεις του. Κάτι ανεπαίσθητα μη ανθρώπινο. Κάτι εντελώς αλλόκοσμο. Κάτι εκτός της ανθρώπινης φύσης. Άρχισα να τον παρατηρώ πιο προσεκτικά. Τότε αντιλήφθηκα και κάτι ακόμα. Πως σε κάθε του βήμα άφηνε πίσω του ελάχιστους κόκκους άμμου. Κάθε μέρα ακολουθούσε την ίδια διαδρομή. Έτσι δεν ήταν δύσκολο να τον περιμένω. Είχα κάτσει σε ένα πεζούλι και προσποιούμουν ότι διαβάζω ένα βιβλίο. Καθώς πέρασε μπροστά μου κοντοστάθηκε και μου είπε: "δεν προσποιείσαι και τόσο καλά". "Ούτε κι εσύ" του απάντησα. Έκατσε δίπλα μου. "Ξέρεις τι είμαι και τι μπορώ να κάνω;" ρώτησε. "Ένα πνεύμα της φωτιάς, εξόριστο σε τόπο μακρινό, που ούτε τρόμο προκαλεί ούτε καν το ενδιαφέρον των περισσότερων, αγαπητό μου djinn" του αποκρίθηκα. "Οι ελάχιστοι που θα σε καταλάβαιναν θα σε ρωτούσαν που είναι το λυχνάρι σου". "Δεν κατοικώ πια εκεί..." είπε με ένα θλιμμένο τόνο. "Μεταναστεύουν και τα πνεύματα λοιπόν; Και χάνουν τη δύναμή τους;" ρώτησα ξανά. Κοίταξε τον ουρανό κάπως σκεπτικός..."Όπως και οι άνθρωποι φίλε μου. Όπως και οι άνθρωποι..." Σηκώθηκε με χαιρέτησε ευγενικά και έκανε να φύγει. "Και τι περιμένεις να βρεις εδώ;" τον ρώτησα. Γύρισε και με κοίταξε και έμεινε σιωπηλός. Μετά από λίγο άνοιξε το στόμα του: "Ίσως μια νέα πατρίδα, ίσως τους παλιούς ανθρώπους του τόπου μου. Ό,τι και οι άνθρωποι, δηλαδή". Έφυγε με το συνηθισμένο βηματισμό του, αφήνοντα λίγη άμμο σε κάθε βήμα του. 

The Gathering - Eleanor

 

Ο τυμβωρύχος

 

Εξαφανίστηκε μια νύχτα. Όλα του τα πλούτη έμειναν πίσω. Και έμειναν στην οικία του μέχρι που εκείνη γκρεμίστηκε. Και παρέμειναν στα ερείπια μέχρι που το χώμα τα έθαψε βαθιά μέσα στη γη. Κανείς δε τόλμησε να απλώσει χέρι και να πάρει έστω και το μικρότερο από τα πολύτιμα αντικείμενα που είχε αποθηκεύσει τόσα χρόνια. Πώς έγινε τόσο πλούσιος κανείς δεν ήξερε με σιγουριά να πει. όλοι ήξεραν πως ήταν τυμβωρύχος. Για το λόγο αυτόν, όλοι τον απέφευγαν. Δεν ήθελαν και πολλές παρτίδες μαζί του. Ακόμα κι όταν μια μέρα, εντελώς ξαφνικά και μυστηριωδώς, άρχισε να ξοδεύει χρήματα πολλά και να αγοράζει πολύτιμα αντικείμενα, η καχυποψία δεν υποχώρησε. Ίσα ίσα. Με τον καιρό μάλιστα, όταν άρχισαν να φαίνονται τα πρώτα σημάδια της σκοτεινιάς, οι άνθρωποι τον απέκοψαν τελείως. Πρώτα η γυναίκα του άρχισε να παρουσιάζει συμπτώματα τρέλας, μέχρι που ένα ξημέρωμα τη βρήκαν κρεμασμένη στο δέντρο έξω από το σπίτι τους. Τα παιδιά του έχασαν το χρώμα τους, έγιναν κατάχλομα και τελικά πέθαναν και τα τρία. Ο ίδιος ακουγόταν να φωνάζει μέσα στα μεσάνυχτα και να προφέρει ονόματα ακαταλαβίστικα και ακατανόητα. Κάποιοι είπαν πως ήταν ονόματα που δεν θα έπρεπε ποτέ χείλη ανθρώπου να τα προφέρουν. Ώσπου κάποια βραδιά οι φωνές έπαψαν. Το σπίτι έμεινε άδειο και οι θησαυροί του ανέγγιχτοι. Πώς έγινε πλούσιος εκείνος ο τυμβωρύχος κανείς δε ξέρει. Μόνο κάποιος από το χωριό, ένας τύπος αλαφροϊσκιωτος και ονειροπαρμένος είπε πως τον είδε ένα βράδυ, αργά πολύ, να κουβαλά κάτι ανθρώπινα κόκκαλα ολόχρυσα. Αλλά ποιος πιστεύει τα λόγια ενός τρελού, ε;

Τα δύο προηγούμενα μέρη: https://poihsh-palh.blogspot.com/2026/08/blog-post_11.html

https://poihsh-palh.blogspot.com/2026/08/blog-post_14.html

Ένα απόγευμα στο μπαλκόνι

 

Το θυμάμαι σαν χτες. Καθίσαμε στο μπαλκόνι του διαμερίσματός της. Ο ήλιος έδυε και είχε ήδη πάρει το κοκκινωπό του χρώμα. Καθώς την έλουζαν οι αδύναμες πια ηλιακές ακτίνες δε μπορούσα παρά να θαυμάσω την αψεγάδιαστη ομορφιά της που ήταν ολοφάνερο πως πήγαζε από κάποια εσωτερική λάμψη. Συζητούσαμε για ένα σωρό αδιάφορα θέματα, παρ' όλα αυτά η συζήτησή μας διατηρούσε αμείωτο το ενδιαφέρον της. Κάποια στιγμή δυο χελιδόνια πέταξαν μπροστά μας και κινήθηκαν στο κενό ανάμεσα στα δύο ψηλά κτίρια που στέκονταν απέναντί μας. Τότε ήταν που κύλησαν ανάμεσα στις κουβέντες μας κάμποσοι σπόροι φακής. Τους κοιτούσαμε, στην αρχή αμήχανα να χοροπηδούν παιχνιδιάρικα ανάμεσα στις λέξεις και τις παύσεις μας. Ήταν τόσο διασκεδαστικά τα πηδηματάκια τους που τελικά καταλήξαμε να γελάμε και οι δύο. Ο ήλιος κόντευε να δύσει πια. Εκείνη σηκώθηκε, άνοιξε τα φτερά της σαν της καρδερίνας και πέταξε προς τη κατεύθυνση που είχαν πετάξει λίγο πριν τα χελιδόνια. Εγώ άφησα την ουρά μου να να ξετυλιχτεί και αφού τα χέρια μου και τα πόδια μου έγιναν σαν εκείνα του σαμιαμιδιού, κατέβηκα τον τοίχο της πολυκατοικίας ακολουθώντας μερικούς από εκείνους τους αστείους σπόρους φακής. Κι έτσι, η ιστορία αυτή τελειώνει με δυο διαφορετικές κατευθύνσεις, δυο δρόμους που οδηγούσαν αλλού. 

At Vance - Heaven

 

Πώς έγιναν χρυσά τα οστά του αλχημιστή

 

Έψαξε να βρει τα υλικά με μεγάλη προσοχή. Όπως είχε κάνει χιλιάδες φορές στο παρελθόν. Διάβασε τα αρχαία χειρόγραφα με τις οδηγίες με τη δέουσα σοβαρότητα. Ακολούθησε κάθε βήμα με ακρίβεια. Έφτιαξε το μίγμα. Ενώ ετοιμαζόταν να το δοκιμάσει πάνω σε ένα κομμάτι μόλυβδο, κάτι άκουσε από την άλλη πλευρά του εργαστηρίου. Του φάνηκε απίστευτο και ακατανόητο αλλά ήταν ο ήχος ενός φλάουτου! Η μελωδία που έπαιζε έγινε πιο έντονη, πιο δυνατή. Δεν ακολουθούσε καμία γνωστή κλίμακα. Ήταν ένα τραγούδι που έμοιαζε να γράφτηκε σε κάποιον άλλον κόσμο! Και τότε άρχισαν να ακούγονται και στίχοι. Ακατάληπτοι, με φθόγγους που ανθρώπινο αυτί δεν είχε ξανακούσει. Ούτε και το δικό του κι ας είχε βρει μουσικά κομμάτια γραμμένα σε χρόνια πριν την καταπόντιση της Ατλαντίδας. Άρχισαν να ματώνουν τα αυτιά του. Μα δεν πονούσε. Κοίταξε προς το μέρος που ερχόταν ο ήχος. Εκεί είχε αρχίσει να αχνοφαίνεται μια παράδοξη μορφή ντυμένη με κίτρινο μανδύα. Ένα γέλιο γεννήθηκε μέσα του. Πηγαίο, αστείρευτο, έρρεε πραγματικά. Δεν το έλεγχε. Δεν μπορούσε να το σταματήσει. Ένιωσε να τον κυριεύει. Κατάλαβε πως αυτό ήταν εκείνο που οι άνθρωποι ονομάζουν τρέλα. Μα γιατί τώρα; Γiατί έτσι; Η τελευταία σκέψη του ήταν να ψάξει τα χειρόγραφά του. Μα δεν πρόλαβε. Δεν μπόρεσε. Έπιασε τη φιάλη με το μίγμα που είχε παρασκευάσει και γελώντας ήπιε το περιεχόμενο. Μετά κάθισε στην καρέκλα του. Το γέλιο άρχισε να κοπάζει και η μουσική να χάνεται. Ύστερα από κάμποση ώρα σταμάτησαν όλα...Χρόνια μετά βρήκαν τα κόκκαλά του. Μόνο αυτά είχαν μείνει. Και ήταν ολόχρυσα...Για καιρό έμειναν άθικτα ώσπου κάποιος τυμβωρύχος τα έκλεψε. Αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία....