Έπινα ήσυχα τον καφέ μου στην καφετέρια. Πολύς κόσμος βρισκόταν στο μαγαζί εκείνη την ώρα. Όλοι έπιναν ή έτρωγαν κάτι και περίμεναν. Περίμεναν με αδημονία. Η μουσική που έπαιζε από τα ηχεία σταμάτησε. Ο ιδιοκτήτης της καφετέριας, ο οποίος ήταν εκεί από τις πολύ πρωινές ώρες, άνοιξε την τηλεόραση και δυνάμωσε τη φωνή. "Μα γιατί ανοίγεις την τηλεόραση; Αφού είμαστε σε προνομιακή θέση εδώ. Θα δούμε την εκτόξευση απευθείας!" είπε ένας από τους θαμώνες. "Ε, αλλιώς είναι να ακούς και τη μετάδοση" απάντησε ο ιδιοκτήτης. Ήπια μια γουλιά ακόμα και κοίταξα τους ανθρώπους γύρω μου. Πρώτη φορά μετά από καιρό είδα τόσους ανθρώπους να περιμένουν το ίδιο πράγμα. Βέβαια ήταν σημαντικό γεγονός. Τους έκανε να ξεχάσουν τη δύσκολη καθημερινότητά τους. Οι διαφημίσεις τελείωσαν, η ζωντανή σύνδεση έγινε, οι σχολιαστές του καναλιού συναγωνίζονταν σε βλακεία και ο ρεπόρτερ που βρισκόταν στο σημείο έλεγε απίστευτες ανοησίες μέχρι που..."Όλα έτοιμα!" φώναξε και όλοι ησύχασαν. Άρχισε η αντίστροφη μέτρηση 10. 9, 8, 7, ...3,2,1...εκτόξευση! Ο τόπος φωτίστηκε, τα τζάμια και τα τραπέζια έτρεμαν και ο καφές μου χύθηκε. Ένα μουγκρητό έδωσε το σύνθημα του θαύματος! Κοίταξα την τηλεόραση. Στα παράθυρα έβλεπες τα πρόσωπα των ενοίκων, άλλα κατατρομαγμένα και άλλα ενθουσιασμένα. Κάποιοι χαιρετούσαν προς τις κάμερες στο έδαφος. Σιγά σιγά χάθηκαν στον ουρανό. Ο κόσμος ξέσπασε σε χειροκροτήματα. Ήταν η πρώτη επιτυχημένη εκτόξευση πολυκατοικίας. Σύντομα, αν όλα πήγαιναν βάσει σχεδίου, θα έμπαινε σε τροχιά γύρω από τη Γη. Οι άνθρωποι είναι ικανοί να ζήσουν παντού!
