Μια νεράιδα της πόλης

 

Υπάρχει μια νεράιδα(αν και πολλοί διαφωνούν και λένε πως είναι είδος ολάκερο και όχι μονάχα μία) που δε μοιάζει με τις άλλες. Αυτή, μπορεί κανείς να τη βρει κυρίως σε αστικά μέρη. Σε καφετέριες, σε  διαδρόμους πανεπιστημίων, σε λογιστήρια, σε ξενοδοχεία, σε πλατείες, σε γραφεία, σε σούπερ μάρκετ και εμπορικά μαγαζιά. Εκεί είτε κάνει πως εργάζεται είτε κόβει βόλτες δήθεν ανέμελη. Τα μαλλιά της αλλάζουν χρώμα ανάλογα με τη ματιά εκείνου που την παρατηρεί και τα μάτια της πάντα μοιάζουν να εκπέμπουν ένα φως. Το χαμόγελό της λένε πως ηρεμεί και τον πιο αγχωμένο άνθρωπο και η φωνή της χαροποιεί ακόμα και εκείνον που έχει πέσει στη πιο βαθιά στενοχώρια. Κι αυτή όμως, όπως όλες οι νεράιδες κουβαλά ένα μαντήλι που όποιος καταφέρει να το πάρει, τον παντρεύεται και μένει μαζί του. Τελευταία φορά μου είπαν πως πριν από κάμποσα χρόνια κάποιος κατάφερε να της κλέψει το μαντήλι και πως από τότε ζει μαζί του και έκανε και παιδιά. Διατήρησε όμως όλα εκείνα τα στοιχεία που την έκαναν να ξεχωρίζει από τις άλλες νεράιδες. Μπορώ να επιβεβαιώσω την εξέλιξη τούτη αφού την είδα αρκετές φορές τα τελευταία χρόνια. Αλλιώς πώς θα διηγούμουν την ιστορία της; 

Αναρχισμός και η ιδέα του Ιησού στον William Blake

https://theanarchistlibrary.org/library/chris-hobson-anarchism-and-william-blake-s-idea-of-jesus

Chris Hobson

Ο Άγγλος ποιητής και ζωγράφος William Blake (1757–1827) άφησε πίσω του ένα σώμα έργων εκπληκτικής ομορφιάς: εικαστικά δημιουργήματα που κόβουν την ανάσα και ποίηση συγκλονιστική, αν και ενίοτε δυσνόητη. Μεγάλο μέρος του έργου του πραγματεύεται τη θρησκεία, ενώ ένα άλλο σημαντικό μέρος του συνδέεται με τους επαναστατικούς αγώνες της εποχής του: την Αμερικανική και τη Γαλλική Επανάσταση, το βρετανικό ριζοσπαστικό κίνημα της δεκαετίας του 1790 και, αργότερα, το αναπτυσσόμενο εργατικό και συνταγματικό κίνημα της Βρετανίας κατά τα έτη 1810–1820.

Στα σημαντικότερα ποιητικά έργα του Μπλέικ, τα οποία αποτελούν ταυτόχρονα και σπουδαία εικαστικά δημιουργήματα, καθώς περιλαμβάνουν δικές του εικονογραφήσεις, συγκαταλέγονται τα ποιήματα που συγκεντρώθηκαν στις Άσματα Αθωότητας και Εμπειρίας (1789–1794), σύντομα αφηγηματικά έργα όπως Το Βιβλίο του Ουριζέν, Η Αμερική: Μια Προφητεία και Η Ευρώπη: Μια Προφητεία, όλα γραμμένα κατά τη δεκαετία του 1790, καθώς και τρία εκτενή και σύνθετα αφηγηματικά ποιήματα: Οι Τέσσερις Ζώες (1797–1807), Μίλτον (1804–1818) και Ιερουσαλήμ (1804–1820).

Το παρόν άρθρο πραγματεύεται την αντίληψη του Μπλέικ για τον Ιησού και τη σχέση της με τον επαναστατικό αναρχισμό.

Τι δουλειά έχει, θα μπορούσε να αναρωτηθεί ένας δύσπιστος αναγνώστης, ένα άρθρο για τον Ιησού σε ένα «Περιοδικό Αναρχισμού και Ελευθεριακού Σοσιαλισμού»;

Symphony X - Pharaoh

 

To σφυρί

 

Τη συνάντησε όταν και οι δύο ήταν σε μικρή ηλικία. Μου έχει πει την ιστορία χιλιάδες φορές. Εκείνη φορούσε κάτι πολύ χοντρά γυαλιά που θα μπορούσαν να χρησιμέψουν άνετα σαν πάτοι μπουκαλιών στα οποία θα έβαζες μέσα κάποιο οξύ. Είχε ακόμα σιδεράκια στα δόντια, τέτοια που την έκαναν να μοιάζει περισσότερο με ρομποτάκι παρά με άνθρωπο. Τα μαλλιά της ήταν σχετικά κοντά και το σώμα της λεπτό. Πετούσε το ένα της αυτί το οποίο συνήθως το κάλυπτε ρίχνοντας τα μαλλιά της πάνω του. Του φάνηκε το πιο όμορφο κορίτσι του κόσμου. Ξεκίνησε ένας έρωτας που κράτησε χρόνια.  Προσπάθησε να της γράψει ποιήματα, να τη μαγέψει με κάθε τρόπο, μα απέτυχε οικτρά. Κάθε φορά προσπαθούσε και περισσότερο και κάθε φορά αποτύγχανε μεγαλοπρεπώς. Άκουγα την ιστορία του, όχι επειδή με ενδιέφερε αλλά επειδή κερνούσε τα ποτά που πίναμε όσο μου μιλούσε. Συνέχισε εξιστορώντας μου διάφορα επεισόδια από τις προσπάθειές του, την αλλαγή στην εμφάνισή της και κάτι άλλες ασυναρτησίες για τις οποίες ευθυνόταν μάλλον το ποτό. Κάποια στιγμή και αφού είχε τελειώσει τη διήγησή του, έβαλε το χέρι στην εσωτερική τσέπη του σακακιού του, έβγαλε ένα τεράστιο σφυρί και με αυτό κοπάνησε το κεφάλι του! "Τώρα νιώθω κάπως καλύτερα", μου είπε. "Ευχαριστώ που με άκουσες". Πλήρωσε τον λογαριασμό, με χαιρέτησε και έφυγε από το μπαρ. Δε θα συνηθίσω ποτέ τα ρημάδια τα καρτούν και τις παλαβομάρες τους...

Anubis Gate - Snowbound

 

Μονόκερος

 

O Μονόκερος είναι σίγουρα το πιο περίεργο πλάσμα των θρύλων. Και το πιο άτυχο. Ιδιαιτέρως αγαπητός από τα παραμύθια, έπεσε κάποια στιγμή στα χέρια των επιστημόνων που βάλθηκαν να αποδείξουν ότι η ύπαρξη του βασίστηκε σε κάποιο υπαρκτό ζώο. Και οι θεωρίες πήραν κι έδωσαν! Και πού κατέληξαν; Σε ένα ελάφι. Ένα πλάσμα με κάτι κέρατα σαν κλαδιά δέντρου έβλεπαν οι άνθρωποι και το είπαν μονόκερο, δηλαδή αυτός με ένα κέρατο. Πολύ λογικό μου φαίνεται! Από την άλλη, το όνομά του παραπέμπει στον ρινόκερο. Και άντε τώρα να είσαι ένα τόσο όμορφο ιπποειδές και όταν ακούν το όνομά σου, συνειρμικά να σκέφτονται ένα παχύδερμο θηρίο. Άσε που κάποιοι διεστραμμένοι, σαν και του λόγου μου, μπορεί να βρουν τον ρινόκερο πιο όμορφο. Και τέλος πάντων, αυτό το κέρατο στο κούτελο τι λόγο ύπαρξης έχει; Δεν αμύνεται με δαύτο, δεν πετάει ακτίνες λέιζερ, δεν διώχνει καν τις αλογόμυγες! Υπάρχει βέβαια και μια εκδοχή του θρύλου που λέει ότι οι μονόκεροι με το κέρατο αυτό, μπορούσαν να περνούν από τον δικό μας κόσμο σε μαγικά βασίλεια. Αλλά εγώ δεν τις πιστεύω αυτές τις ανοησίες και όταν γυρίσω πίσω από τη νεραϊδοχώρα στην οποία με παράτησε ο μονόκερος με τον οποίο ταξίδεψα τελευταία, θα του το πω κατάμουτρα. Ναι, οι μονόκεροι μιλάνε. Λένε και ωραίες αστείες ιστορίες! Όχι κρυάδες σαν τη δική μου που μόλις διαβάσατε!

Τὸ ἴδιο ρούχο καὶ μαλλὶ φοράει ἡ ζωή μου

 

Τὸ ἴδιο ρούχο καὶ μαλλὶ φοράει ἡ ζωή μου,

ὅπως ὅλοι οἱ παλιακοὶ καὶ τελευτοῦντες τσάροι.

Στὴ δύναμή τους ὑστερῶ κι ἔχω μονάχα στόμα,

μὰ ὅλα μου τὰ βασίλεια ποὺ σιωπηλὰ ἐγείρω,

στὸ ἡγεμονικὸ τοῦ νοῦ μέσα μου συμμαζεύω,

στὸ βάθος, στὸ ὑπόβαθρο κι ὁ νοῦς μου ὁ Γοσποδάρος.

Τὸ νόημα τῆς προσευχῆς γιὰ τοὺς τσάρους σημαίνει:

οἰκοδομὴ κι ἀνέγερση στ' ἀπόλυτά τους ὅρια,

ὥστε ἡ φρίκη ν' ἀρχινᾶ νὰ μοιάζει μεγαλεῖο

τῆς χάριτος καὶ ὀμορφιᾶς – κάθε γονυκλισία

κι ἐμπιστοσύνης γνέψιμο (ὥστε κανένας ἄλλος

νὰ μὴν τὸ ἐξετάσει) ἐγκώμια ν' ἀνυψώσουνε

μ' ἐπίχρυσους, πολύχρωμους, πολλοὺς γαλάζιους

τρούλλους.

Τί ἄλλο εἶν' οἱ ἐκκλησιές, μὰ τί τὰ μοναστήρια

στὴν ἔγερση, ἀνύψωση καὶ οἰκοδόμησή τους

ἀπὸ ἅρπες ποὺ ἁπλώνουνε τὰ ἠχηρά τους τέλια,

μέσ' ἀπ' αὐτὰ ποὺ ἁρπίζουνε χέρια μισοσωσμένων,

ποὺ φέρονται ἐνώπιον ρηγάδων καὶ παρθένων!

Rainer Maria Rilke - Το Βιβλίο των Ωρών - εκδ. Αρμός

μτφ Αθανάσιος Δημ. Οικονόμου

Paradise Lost - Your Hand in Mine

 

Η φλόγα

 

Θέλησε να κρατήσει τη φλόγα μόνο δική του. Έφτιαξε ένα κλουβί από τα καλύτερα υλικά που η αλχημεία μπορεί να παρασκευάσει και την έκλεισε μέσα. Σφράγισε το παράθυρο με αλάτι από τα βουνά της Ανατολής και κάθισε ευχαριστημένος. Μα η φλόγα έγινε πύρινο πουλί που έλιωσε με το ράμφος του την κλειδαριά του κλουβιού κι έφυγε σπάζοντας το τζάμι του παραθύρου. Δεν απογοητεύτηκε. Απέτυχε τούτη τη φορά αλλά την επόμενη; 

Χίλια κομμάτια γύρω μας ο κόσμος κι η ζωή!

 

Χίλια κομμάτια γύρω μας ο κόσμος κι η ζωή!

Θα πάω να βρω έναν Γερμανό Καθηγητή,

Ξέρουν οι τέτοιοι τη ζωή να συμμαζεύουν 

και σ' ένα Σύστημα σαφώς να μας την ερμηνεύουν·

βουλώνουν μ' όνειρα γλυκά και με χασμουρητά

Ερρίκος Χάινε - Λυρικό Ιντερμέδιο - εκδ. Παρισιάνου 

μτφ. Κώστας Κουτσουρέλης

Black Sabbath - Anno Mundi

 

Η Σφίγγα

 

Η Σφίγγα. Πρώτον, αγαπητέ αναγνώστη, άσε τα φαιδρά λογοπαίγνια με το "σφίγγεται", το "σφίξιμο" και άλλα παρεμφερή. Δεύτερον, άλλο η Σφίγγα της αρχαιότητας και άλλο η σφήκα το έντομο. Καμία σχέση. Τρίτον και φαρμακερό, άλλη η Σφίγγα των Ελλήνων, με τα αινίγματα και άλλη των Αιγυπτίων που φύλαγε τους τάφους των Φαραώ. Εδώ θα ασχοληθούμε με την πρώτη. Η οποία εκτός του ότι ήταν ένα τέρας και μισό, μάλλον τρία τέρατα αφού ήταν λιοντάρι, αετός και άνθρωπος, είχε και την κακή συνήθεια να παίζει με το φαγητό της. Δε φτάνει που τους έτρωγε τους ανθρώπους, τους έβαζε και αινίγματα προηγουμένως! Δηλαδή, ένας άνθρωπος εκεί που περπατούσε έβλεπε μπροστά του αυτό το θηρίο, το οποίο του έλεγε: "αν βρεις τη λύση της σπαζοκεφαλιάς που θα σου βάλω, πέρνα. Αλλιώς θα σε κάνω κεφτεδάκια... και δεν το εννοώ με τη βορειοελλαδίτικη προφορά!"...Ε, τι πιθανότητες υπήρχαν να δουλέψει το μυαλό του καθαρά; Τελικά βρέθηκε εκείνος που το έλυσε το αίνιγμα, η Σφίγγα παραιτήθηκε, έγινε καθηγήτρια σε λύκειο, παντρεύτηκε, έκανε πολλά παιδιά και γέμισε η οικουμένη με δασκάλους, καθηγητές και σταυρόλεξα. Να θυμάσαι λοιπόν, περαστικέ αναγνώστη, κάθε δάσκαλος και καθηγητής που είχες, μπορούσε να σε είχε φάει αλλά δεν το έκανε. Να τους ευγνωμονείς γι'αυτό...

Dio - Killing the Dragon

 

Λάθος

 

Διαβάζουμε τον κόσμο λανθασμένα και λέμε πως μας απατά. 

Ρ. Ταγκόρ - Τα παραστρατημενα πουλιά - εκδ. Ηριδανός 

Μετεωρίτες

 

Εκείνη η μέρα που όλοι έτρεμαν είχε έρθει. Είχαν εβδομάδες ολόκληρες που τα κανάλια και οι ιστοσελίδες προειδοποιούσαν για την επερχόμενη καταστροφή. Ένα σμήνος μετεωριτών, πολύ μεγάλων για να καούν στην ατμόσφαιρα, θα έπεφτε σε όλη τη Γη. Δεν υπήρχε μέρος ασφαλές για να καταφύγει κάποιος. Ανά πάσα στιγμή ένας μετεωρίτης θα μπορούσε να πέσει στο κεφάλι οποιουδήποτε. Όλοι είχαν μείνει κλεισμένοι στα σπίτια τους. Άλλοι προσεύχονταν, άλλοι υπολόγιζαν την πορεία των μετεωριτών, άλλοι κρύβονταν ελπίζοντας πως ή δε θα πέσει πάνω τους κανένας διαστημικός βράχος ή πως θα αντέξει η οροφή του σπιτιού τους, άλλοι βρίσκονταν σε υπόγεια με είδη πρώτης ανάγκης αρκετά για να κρατήσουν μήνες και άλλοι ζούσαν σαν να είναι αυτές οι τελευταίες στιγμές της ζωής τους. 

Σηκώθηκα και κοίταξα από το παράθυρο. Πόσο έρημη φαινόταν η πόλη. Ούτε γάτα δε κυκλοφορούσε έξω. Ντύθηκα και ετοιμάστηκα για έναν περίπατο. Τι πιο ωραίο από μια βόλτα σε μια άδεια από ανθρώπους πόλη! Σε πέντε λεπτά ήμουν στην εξώπορτα. Δεν πρόλαβα να κάνω μισό βήμα όταν ο γείτονας μου φώναξε: "Μα είσαι τρελός; Πού πας; Δεν άκουσες πως σήμερα θα βρέξει μετεωρίτες;"...Γύρισα και κοίταξα προς το μέρος του. Του χαμογέλασα και τον ευχαρίστησα για την υπενθύμιση. Μπήκα στο σπίτι ξανά, πήρα μια ομπρέλα και βγήκα πάλι έξω. "Τώρα είμαι εντάξει!" του είπα καθώς με κοίταζε με ορθάνοιχτα από την έκπληξη μάτια. Ξεκίνησα τη βόλτα μου. Ξαφνικά ο ουρανός φωτίστηκε καθώς ο πρώτος μετεωρίτης έφτανε στα μέρη μας. "Αχ!", σκέφτηκα, "πραγματικά πολύ ωραία η σημερινή μέρα για μια βόλτα!"