Στον κόσμο τούτο
δύο οι ευτυχείς:
οι μεθυσμένοι
κι οι τρελοί μονάχα!
Κάνοντας τη τρέλα ποίηση
Αναστενάζεις καθώς το χαροπούλι
τον θανατερό του ύμνο αναπέμπει
και κρυφά το καταριέσαι
προσπαθώντας τον θάνατο να ξορκίσεις
Μα κι εκείνο θαρρείς πως θέλει
τέτοιους πένθιμους ψαλμούς να ψέλνει;
Μήπως δε θα του ήταν ευχάριστο
για τη ζωή και την άνοιξη να τραγουδά
όπως τα κοτσύφια και οι καρδερίνες;
Ποιος , τότε, θα σου θύμιζε εκείνη την αλήθεια
που σε βασανίζει;
Ότι ο θάνατος τελικά
έρχεται για όλους.