https://detskie-skazki.com/en/georgian-fairy-tales/abesalom-and-eteri.html
Μια φορά κι έναν καιρό, εκεί που δεν υπήρχε τίποτα —ή ίσως και να υπήρχε— ζούσαν μαζί ένας φτωχός άντρας και η γυναίκα του. Τα γηρατειά πλησίαζαν, όμως παιδιά δεν είχαν. Θα είχαν μείνει άτεκνοι, αλλά η γυναίκα ικέτευσε τον άντρα της:
«Πήγαινε στη μάντισσα, να μας πει το ριζικό μας. Ίσως πει κάτι, ίσως μας συμβουλεύσει ή μας δώσει κάποιο γιατρικό».
Ο άντρας πήγε. Η μάντισσα του είπε το ριζικό, του έδωσε τρία μήλα και είπε:
«Αν η γυναίκα σου ζητήσει φαγητό, δώσε της δύο μήλα. Αν ζητήσει νερό, δώσε της το τρίτο, και θα αποκτήσετε παιδί».
Ο χωρικός έκανε ό,τι του ειπώθηκε. Η γυναίκα του γέννησε μια κόρη.
Την ονόμασαν Ετέρη.
Με κάθε μέρα που περνούσε, η Ετέρη γινόταν όλο και πιο όμορφη. Ήταν τόσο θελκτική, τόσο λαμπερή, που ακόμα και ο ήλιος που ανέτειλε δεν μπορούσε να συγκριθεί με την ομορφιά της.
Όμως η συμφορά τούς χτύπησε την πόρτα: η μητέρα της Ετέρης πέθανε, και ο πατέρας της έφερε στο σπίτι μια δεύτερη γυναίκα για να γίνει η κυρά του σπιτιού. Έπειτα πέθανε και ο πατέρας της, αφήνοντας την Ετέρη ορφανή κάτω από την κηδεμονία της κακιάς μητριάς. Η μητριά βασάνιζε το φτωχό κορίτσι, χωρίς να της δίνει καθόλου ησυχία.
Έστειλε την Ετέρη να βοσκήσει την αγελάδα, της έδωσε ένα αδράχτι, μια τούφα βαμβάκι και μια κόρα ψωμί, λέγοντας:
«Κοίταξε αυτό το ψωμί να σου κρατήσει μέχρι το βράδυ».
Μια μέρα, μετά από ένα μακρύ ημερολόγιο βασάνων, η Ετέρη, κουρασμένη και πεινασμένη, ανέβηκε το βράδυ σε ένα δέντρο, χώθηκε στα κλαδιά του και αποκοιμήθηκε.
Σε εκείνο το δάσος κυνηγούσε ο γιος του βασιλιά όλου του κόσμου, ο Αβεσσαλώμ. Είδε την Ετέρη πάνω στο δέντρο. Η ομορφιά της τον συγκλόνισε και την ερωτεύτηκε με την πρώτη ματιά. Ο Αβεσσαλώμ φώναξε στην Ετέρη:
«Έλα σε μένα, Ετέρη,
Γίνε δική μου.
Μαγεμένος από την ομορφιά σου —
θα σε κάνω γυναίκα μου».
«Όχι», απάντησε η Ετέρη, «τι σόι γυναίκα είμαι εγώ για σένα;
Εσύ είσαι σπουδαίος, κραταιός και δοξασμένος,
αιώνια τιμημένος από τους προγόνους σου.
Για μένα ούτε ο ήλιος δεν λάμπει,
ζω σαν ορφανή σε αυτόν τον κόσμο.
Για σένα δεν είμαι παρά ένα παιχνίδι,
δεν είμαι ταίρι για έναν πρίγκιπα.
Θα με αφήσεις σύντομα,
και η ζωή μου θα γίνει κατάρα».
Ο Αβεσσαλώμ ορκίστηκε ότι δεν θα την εγκατέλειπε ποτέ, δεν θα την πρόδιδε ποτέ:
«Ο Θεός στέλνει φως από τον ουρανό ψηλά.
Εδώ κάτω, ο Αβεσσαλώμ στέκει.
Αν σε προδώσω,
ας με ξεχάσει ο Θεός,
ας πέσει η πανοπλία μου από πάνω μου,
ας στερέψουν τα νερά στην έρημο,
ακόμα κι αν ήταν απέραντα σαν θάλασσα.
Ας χαθεί το φαγητό μου σε ένα ταξίδι επτά χρόνων».
Η Ετέρη πίστεψε στους όρκους του Αβεσσαλώμ και δέχτηκε να γίνει γυναίκα του. Ως σημάδι της πίστης του, ο Αβεσσαλώμ της έδωσε ένα μαχαίρι με μαύρη λαβή και την πήρε στο παλάτι του.
Ο Αβεσσαλώμ είχε έναν σύμβουλο που τον έλεγαν Μούρμαν. Ο Αβεσσαλώμ τον έστειλε με χαρμόσυνα νέα στην αδελφή του, τη Μαρέχ:
«Φέρνω στο σπίτι γυναίκα, τη χρυσομάλλα Ετέρη. Ετοίμασε τα γαμήλια ενδύματα».
Έφεραν την Ετέρη στο παλάτι και την έντυσαν με βασιλική φορεσιά. Ο Αβεσσαλώμ έγραψε γράμματα σε όλα τα βασίλεια, καλώντας τους πάντες στον γάμο του. Έστειλε τον Μούρμαν να παραδώσει τα γράμματα. Καθώς ο Μούρμαν ταξίδευε, κυριεύτηκε κι αυτός από έρωτα για την Ετέρη. Ονειρευόταν:
«Πού είναι ο άνθρωπος που θα φυτέψει το μίσος στην καρδιά του Αβεσσαλώμ για την Ετέρη, ώστε να μου τη δώσει;»
Καθώς ίππευε, τον συνάντησε ο διάβολος:
«Πού πας, Μούρμαν, και τι σκέφτεσαι τόσο βαθιά;»
Ο Μούρμαν του τα είπε όλα.
«Γιατί να πας μακριά;» είπε ο διάβολος. « Θα σου δώσω ένα φίλτρο που θα κάνει τον Αβεσσαλώμ να ξεαγαπήσει την Ετέρη και να σού τη δώσει. Μόνο υποσχέσου μου την ψυχή σου ως αντάλλαγμα».
«Αχ, δεν θα λυπόμουν ούτε την ψυχή μου αν η Ετέρη γινόταν δική μου», είπε ο Μούρμαν.
«Τότε γράψε στο χαρτί ότι δεν θα αθετήσεις τον λόγο σου, και η Ετέρη θα γίνει δική σου».
Ο Μούρμαν υπέγραψε το χαρτί και το έδωσε στον διάβολο.
Ο διάβολος πήρε το χαρτί και είπε:
«Μόλις ο Αβεσσαλώμ και η Ετέρη παντρευτούν, πάρε μια χούφτα κεχρί και ρίξ' το αθόρυβα πάνω στην Ετέρη. Μάθε τούτο: σκουλήκια θα την καλύψουν, και όσο κι αν την καθαρίζουν, δεν θα τα καταφέρουν, μέχρι να την αγγίξει το δικό σου χέρι».
Ο διάβολος επέστρεψε στο λημέρι του, και ο Μούρμαν, έχοντας πουλήσει την ψυχή του, πήγε σπίτι του. Ο Αβεσσαλώμ και η Ετέρη παντρεύτηκαν, και καθώς έβγαιναν από την εκκλησία, ο Μούρμαν έριξε μια χούφτα κεχρί πάνω στην Ετέρη.
Αμέσως, σκουλήκια κάλυψαν την Ετέρη. Προσπάθησαν να την καθαρίσουν, αλλά τα σκουλήκια μόνο πληθαίνανε. Ο Αβεσσαλώμ, βασανισμένος, οδήγησε την Ετέρη έξω και δήλωσε μπροστά σε όλο τον λαό:
«Τη Δευτέρα ενωθήκαμε,
την Τρίτη η ώρα του αποχωρισμού έφτασε.
Ας χαρούν τώρα και ας τραγουδήσουν
όσοι ζήλεψαν την ευτυχία μας.
Φεύγω αμέσως για κυνήγι.
Ποιος θα πάρει την Ετέρη από μένα;»
Το όνειρο του Μούρμαν έγινε πραγματικότητα. Γονάτισε μπροστά στον Αβεσσαλώμ και παρακάλεσε:
«Βασιλιά, είμαι πιστός σε σένα μέχρι θανάτου,
δώσε σε μένα τη φτωχή Ετέρη!»
Ο Αβεσσαλώμ έδωσε την Ετέρη στον Μούρμαν. Μόλις το χέρι του Μούρμαν άγγιξε την Ετέρη, εκείνη θεραπεύτηκε, και όλα τα σκουλήκια εξαφανίστηκαν σαν να μην είχαν υπάρξει ποτέ. Ο Μούρμαν την πήρε, και έγινε γυναίκα του.
Ο Αβεσσαλώμ αρρώστησε αφού έχασε την Ετέρη. Ο έρωτας γι' αυτήν έκαιγε μέσα του, βασανίζοντάς τον.
Μην μπορώντας να το αντέξει, ο Αβεσσαλώμ στράφηκε στον Μούρμαν με μια παράκληση:
«Πες μου, για χάρη του ήλιου,
πώς είναι η Ετέρη μου;»
Ο Μούρμαν απάντησε:
«Θέλεις να μάθεις, βασιλιά ισάξιε των ουρανών,
πώς ζει η Ετέρη μου;
Έχω χτίσει ένα κρυστάλλινο κάστρο,
οι πύργοι του φτάνουν στους ουρανούς.
Εκεί ζει η Ετέρη μου,
πιο όμορφη από θαυμαστούς κύκνους.
Εννέα στοργικές συνυφάδες
την προσέχουν όλες με αγάπη,
και η πεθερά της πλέκει
τα χρυσά της μαλλιά.
Εννέα κουνιάδοι στέκονται στην πύλη,
το βλέμμα τους σπινθηρίζει σαν διαμάντι,
και στη στέγη του κάστρου, ο πεθερός της
περήφανα φρουρεί το κάστρο».
Όταν ο Αβεσσαλώμ το άκουσε αυτό, ο έρωτάς του για την Ετέρη θέριεψε ακόμη περισσότερο. Αρρώστησε βαριά. Αποφασισμένος να απομακρύνει τον Μούρμαν και να διεκδικήσει πίσω την Ετέρη, τον κάλεσε και τον διέταξε:
«Πήγαινε και φέρε μου το νερό της αθανασίας. Ίσως με θεραπεύσει».
Ο Μούρμαν σκέφτηκε: «Το κακό κρέμεται πάνω από το κεφάλι μου». Ζήτησε διορία εννέα ημερών και έφυγε. Πήγε στην Ετέρη:
«Άφησέ με να ξεκουραστώ σήμερα
πάνω στο εκτυφλωτικό σου στήθος.
Αύριο με στέλνουν στο Αλγκέτι —
ένα μακρύ ταξίδι βρίσκεται μπροστά μου.
Πέτρες θα φράξουν το μονοπάτι μου,
ακόμα και τα λιοντάρια φοβούνται αυτόν τον δρόμο.
Μόνο βάσανα με περιμένουν,
ο κόπος μου θα πάει χαμένος —
στις εννέα θεραπευτικές πηγές
πρέπει να ξεκινήσω την αυγή
για να φέρω το ζωογόνο νερό».
Η Ετέρη είπε:
«Θα βγάλω τα μετάξια και τα σατέν μου,
θα καλυφθώ με ένα σάλι,
θα πάρω μια στάμνα μαζί μου,
και θα φέρω νερό από το ποτάμι.
Δεν θα μπω σε κανένα σπίτι γείτονα,
ούτε στο σπίτι του αδελφού σου.
Αν μπω, θα βγω σαν αδελφή.
Πίστεψε τον λόγο μου».
Ο Μούρμαν πέρασε τη νύχτα με την Ετέρη.
«Είθε αυτή η νύχτα να είναι μακρά,
είθε η αυγή να μην κοκκινίσει.
Αύριο το χάδι των αγαπημένων χειλιών
δεν θα ζεσταίνει πια την καρδιά μου».
Το πρωί, ο Μούρμαν ζήτησε από την αδελφή και τη μητέρα του:
«Να την προσέχετε, να την καλομαθαίνετε, ώστε ούτε αεράκι ούτε αχτίδα ήλιου να μην την αγγίζει».
Όμως ο Αβεσσαλώμ γινόταν όλο και χειρότερα. Πέθαινε, και δεν υπήρχε γιατρικό γι' αυτόν... Η αδελφή του, η Μαρέχ, βγήκε έξω κλαίγοντας και παρακαλώντας:
«Ο αδελφός μου πεθαίνει. Αν μπορεί κάποιος να βοηθήσει, βρείτε έναν τρόπο να τον σώσετε».
Της είπαν:
«Ίσως είναι ο έρωτάς του για την Ετέρη που τον σκοτώνει. Φέρε του το φτερό ενός κορακιού, καλοψημένο ψωμί, κόκκινο κρασί και το φτερό ενός περιστεριού — και θα δεις».
Η Μαρέχ τα έφερε όλα και τα απέθεσε στο κρεβάτι, δίπλα στον αδελφό της. Ο Αβεσσαλώμ γύρισε, πήρε το φτερό του περιστεριού και είπε:
«Όσο λευκό κι αν είσαι, φτερό του περιστεριού, η Ετέρη είναι ακόμα πιο λευκή». Πήρε το ψωμί και είπε: «Όσο καλό κι αν είσαι, η Ετέρη είναι ακόμα καλύτερη». Πήρε το κόκκινο κρασί και είπε: «Όσο κόκκινο κι αν είσαι, κρασί, τα μάγουλα της Ετέρης είναι πιο λαμπερά από σένα». Πήρε το φτερό του κορακιού και είπε: «Όσο μαύρο κι αν είσαι, φτερό του κορακιού, τα μάτια και τα φρύδια της Ετέρης είναι ακόμα πιο μαύρα».
Έπειτα είπε στην αδελφή του:
«Σήκω γρήγορα, Μαρέχ, αστέρι μου,
και τρέξε στην Ετέρη.
Αν σε ρωτήσει για μένα,
πες της τα πάντα μέσα από την καρδιά σου».
Η Μαρέχ πήγε στην Ετέρη. Όμως η Ετέρη γνώριζε ήδη για την ασθένεια του Αβεσσαλώμ. Ξέγελασε την πεθερά της, έφυγε από το σπίτι, μπήκε στον κήπο του Αβεσσαλώμ, κάθισε κάτω από μια λεύκα και έκλαψε. Μέσα στα δάκρυά της, η Ετέρη αποκοιμήθηκε στον κήπο του Αβεσσαλώμ. Η Μαρέχ έφτασε, είδε την Ετέρη να κοιμάται και της φώναξε:
«Σε έψαχνα από το πρωί μέχρι τη γεμάτη ομίχλη νύχτα,
κι όμως εσύ κοιμάσαι ήσυχα στον σκιερό κήπο.
Το χρυσό σου κούμπωμα έχει λυθεί,
το κρυστάλλινο, λευκό σου στήθος λάμπει,
και οι μαύρες σου μπούκλες είναι άτακτα σκορπισμένες,
σαν αφρός σε ένα κύμα που φουσκώνει».
Η Ετέρη δεν την άκουσε. Η Μαρέχ φώναξε ξανά:
«Ήρθα σε σένα, Ετέρη,
διώχνοντας τον γλυκό σου ύπνο.
Ξεπερνάς ακόμα και τα αστέρια
και το φεγγάρι με την ακτινοβόλα ομορφιά σου.
Η άνοιξη έχει ήδη φτάσει,
είθε τα ηλιοβασιλέματα να σβήσουν.
Σήκω, ακριβή μου Ετέρη,
θεράπευσε τον αδελφό μου γρήγορα.
Θα πάρω ένα φτυάρι στα χέρια μου
και θα καθαρίσω το μονοπάτι για σένα,
θα στρώσω θαυμαστό μάρμαρο
μέχρι το κατώφλι του παλατιού.
Θα σου χτίσω ένα κάστρο
από διαμάντια και τιρκουάζ,
θα ντύσω τις κάμαρες μέσα
με ξύλο έβενου.
Για να ανασαίνεις δροσιά,
λεύκες θα περιβάλλουν το κάστρο·
για να μην μαυρίσεις,
μετάξι θα καλύπτει τον θρόνο σου·
για να μην σκοντάψει το πόδι σου
σε πέτρα,
θα στρώσω την ευρύχωρη αυλή
με χρυσά χαλιά».
Η Ετέρη σηκώθηκε και είπε:
«Μόνο και μόνο για να θεραπεύσω τον αδελφό σου, πώς θα μπορούσα να μην πάω;»
Έφτασε. Ο Αβεσσαλώμ πέθαινε ήδη. Όμως, μόλις άκουσε τον ήχο των βημάτων της, σηκώθηκε και μίλησε:
«Ήρθες σε μένα, Ετέρη,
ας τραγουδήσουν οι θάλασσες και η στεριά.
Κοιτάζοντας μέσα στα άρρωστα μάτια μου,
εμφύσησες δύναμη στην ψυχή μου.
Ανάμεσα στις βλεφαρίδες μου, βλέπω —
ένας μαγικός κήπος ανθίζει,
και η καρδιά μου φλέγεται από ευγνωμοσύνη
για σένα, Ετέρη.
Ήρθες, αλλά εγώ, Ετέρη,
ήδη αποχωρίζομαι τη γη.
Ο Θεός με καλεί στον ουρανό,
στην αιώνια, γαλήνια σιωπή».
Η Μαρέχ πλησίασε για να παρηγορήσει τον αδελφό της:
«Αδελφέ, αν μπορείς να δεις,
κοίτα — η Ετέρη ήρθε».
Ο Αβεσσαλώμ είπε:
«Ας έρθει πιο κοντά».
Η Ετέρη είπε:
«Είναι ήδη στην πόρτα.
Ο δρόμος της είναι εύκολο να μετρηθεί»,
και μπήκε μέσα. Ο Αβεσσαλώμ γύρισε προς το μέρος της, την κοίταξε και πέθανε.
Η Ετέρη πλησίασε και γραπώθηκε πάνω στον Αβεσσαλώμ. Έπειτα στάθηκε όρθια, πήρε το μαχαίρι που της είχε δώσει και είπε:
«Το μαχαίρι του Αβεσσαλώμ
είναι στην τσέπη μου.
Το αποφάσισα εδώ και καιρό:
όταν έρθει η ώρα,
θα το τραβήξω,
τη λαβή προς τον φίλο μου,
την κόψη προς τον εαυτό μου.
Θα πεθάνω ήσυχα,
θα πεθάνω μαζί σου,
σκεπτόμενη εσένα.
Ας μας θάψουν
στην άκρη του δρόμου
κάτω από έναν τύμβο,
σκεπασμένους με φύλλα
και θαμμένους με χώμα,
μαζί, εσένα κι εμένα.
Ας ανθίσει ένα τριαντάφυλλο
πάνω από τον τάφο μας,
ανασαίνοντας το δροσερό αγέρι.
Ας τιτιβίζουν τα πουλιά
και ας μεγαλώνουν τα μικρά τους
πάνω από τον απλό τύμβο.
Ας κυλάει μια πηγή
αιώνια από τον τύμβο,
και από πάνω της, ένα χρυσό κύπελλο
ας λάμπει φωτεινά με χαρά.
Ας πίνει κάθε ταξιδιώτης
από εκείνο το κύπελλο
ιαματικό νερό,
κι ας μας αποχαιρετά
εδώ, ανάμεσα στα χωράφια!»
Κάρφωσε το μαχαίρι στο στήθος της και πέθανε.
Πράγματι, ο Αβεσσαλώμ και η Ετέρη τάφηκαν μαζί.
Αβεσσαλώμ και Ετέρη.
Ήταν φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλον.
Ο Μούρμαν επέστρεψε, βρήκε τον τάφο του Αβεσσαλώμ και της Ετέρης, τον έσκαψε και ξάπλωσε ανάμεσά τους.
Ένας αγκαθωτός θάμνος φύτρωσε στον τάφο του, ενώ τριαντάφυλλα και βιολέτες φύτρωσαν στους τάφους του Αβεσσαλώμ και της Ετέρης. Το τριαντάφυλλο και η βιολέτα απλώνονται το ένα προς το άλλο, λαχταρώντας να αγκαλιαστούν, αλλά ο αγκαθωτός θάμνος στέκεται ανάμεσά τους, κρατώντας τα χωριστά. Και κάτω από τα πόδια του Μούρμαν, κουτάβια βγήκαν και ούρλιαζαν.
Καλό το παραμύθι — καλός κι ο παραμυθάς.
Καλό το κρασί — καλά να το πιεις.
