Ο βάτραχος

 

Κάθισα δίπλα στη λιμνούλα. Κοιτούσα αφηρημένα τα νερά της. Ατάραχα, κρυστάλλινα, υπνωτιστικά. Τα δέντρα πίσω μου τραγουδούσαν έναν απαλό τραγούδι συντονισμένα με το απογευματινό αεράκι. Οι σκιές απλώνονταν στο χώρο σιγά σιγά προαναγγέλλοντας τον ερχομό της νύχτας. Ξάφνου, ένας μικρός βάτραχος κολύμπησε ως την όχθη που βρισκόμουν και βγήκε έξω από το νερό. Με κοίταξε καλά καλά. Τον κοίταξα κι εγώ. Γέλασα. "Δεν πιστεύω να περιμένεις να σε φιλήσω;" του είπα με μια γερή δόση ειρωνείας. Συνέχισε να με κοιτά. Ένας πίδακας νερού βγήκε από το στόμα του και μου έβρεξε όλη τη μούρη! Ήταν η σειρά του μικρού αμφίβιου να γελάσει. Με έναν πήδο βούτηξε στα νερά της λίμνης. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα ξεπρόβαλλε το κεφάλι του στην επιφάνεια. Άφησε κάτι ανάμεσα σε κόασμα και γέλιο και χάθηκε ξανά μέσα στα νερά. Σκούπισα το πρόσωπό μου με το μανίκι μου και σηκώθηκα να φύγω βρίζοντας. Η φύση είναι ωραία, ε;

Danzig - Belly of the Beast

 

Νυκτωδία

 

Το σκοτάδι του Φθινοπώρου έρχεται γρηγορότερα και απλώνεται ταχύτερα. Οι σκιές είναι δυνατότερες πια και πνίγουν τις γωνιές των δρόμων. Τα πλάσματα της νύχτας χαμογελούν. Άλλα με χαιρεκακία και άλλα με παιχνιδιάρικη διάθεση. Ξέρουν ότι πλησιάζει ο καιρός που θα ελευθερωθούν ξανά στον κόσμο. Το νυχτοπούλι που τώρα πετά πάνω από τα σπίτια τους μεταφέρει αυτά τα χαρμόσυνα νέα. Κι αυτά υποδέχονται με ενθουσιασμό τα μαντάντα. Ο ήχος του νυχτερινού αέρα, αλλάζει κι αυτός. Μεταφέρει το μυστικό πνεύμα που ξυπνά σιγά σιγά. Παίζει τη μουσική του ανάμεσα στα φύλλα των δέντρων αλλά και στις ανθρώπινες κατασκευές. Κάθομαι στο μπαλκόνι του σπιτιού μου και αφουγκράζομαι. Κάτι σκοτεινό έρχεται. Κάτι ίσως ανησυχητικό. Μα ταυτόχρονα και οικείο. Τα πνεύματα σιγοτραγουδούν. Ξέρουν πως η εποχή τους είναι κοντά. Περιμένουν να δυναμώσουν τις στρεβλές τους μελωδίες. Περιμένουν το σκοτάδι να δυναμώσει...

Lake Of Tears - So Fell Autumn Rain

 

Πολεμιστής

 

Κάθισε να πάρει μια ανάσα. Αν και πολεμούσε για πολλή ώρα δεν ένιωθε καθόλου κουρασμένος. Κάθισε περισσότερο για να σπάσει τη μονοτονία των συνεχόμενων μαχών. Έπιασε ξανά το σπαθί του και σηκώθηκε. Γύρισε και κοίταξε τον σωρό με τα κρανία που βρισκόταν δίπλα του. Ανήκαν σε παλιούς εχθρούς του που πλήρωσαν την επιλογή τους να του επιτεθούν. Κοίταξε με μια κάποια θλίψη. Έστρεψε το βλέμμα του προς την αντίθετη κατεύθυνση. Άλλος ένας επίδοξος εκτελεστής του ερχόταν να τον αντιμετωπίσει. Χαμογέλασε πικρά. Σε λίγο άλλο ένα κρανίο θα προστίθετο στο σωρό πίσω του...

dArtagnan - Moonlight Shadow

 

Από τον Μακάβριο Χορό

 

Ο ΝΕΚΡΟΣ

Σε λίγο, τίποτα πια δεν θα κατέχετε απ’

τα καλά του κόσμου τούτου και της

φύσης. Επίσκοπε: τελειώσατε, παρά το

αξίωμά σας. Η περιουσία σας δεν είναι

εξασφαλισμένη. Πρέπει για τις

υποθέσεις σας να δώσετε λογαριασμό.

Στον καθένα ο Θεός θ’ αποδώσει

δικαιοσύνη. Δεν είναι ασφαλής όποιος

ψηλά ανεβαίνει.

Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ

Η καρδιά μου να χαρεί δεν μπορεί με τα

νέα που ο θάνατος μου φέρνει. Ο Θεός

για όλα θέλει ν’ αποκριθώ· αυτό είναι πιο

πολύ που μ’ απελπίζει. Ο κόσμος λίγο μ’

ενθαρρύνει επίσης, αυτός που τους

πάντες τελικά αποκληρώνει. Όλα τα

παρακρατά· κανείς δεν παίρνει τίποτα

μαζί του. Όλα είναι εφήμερα παρά την

αξία τους.

Ο ΝΕΚΡΟΣ 

Προχωρήστε, ευγενή εσείς Άρχοντα, που

γνωρίζετε τους κύκλους του χορού. Χτες

κρατούσατε λόγχη και ασπίδα, και

σήμερα τελειώνουν οι μέρες σας. Δεν

υπάρχει πράγμα που να μην παίρνει τον

δρόμο του. Χορέψτε κι ακολουθήστε το

τέμπο. Δεν μπορείτε να βοηθήσετε:

κανείς δεν γλιτώνει απ’ τον θάνατο.

Ο ΣΤΑΒΛΑΡΧΗΣ

Αφού ο θάνατος με κρατά στα δεσμά

του, ας μ’ αφήσει τουλάχιστον να πω μια

λέξη: αντίο διασκέδαση, αντίο ηδονή,

αντίο κυρίες· ποτέ πια δεν θα

ξαναγελάσω. Σκεφτείτε την ψυχή που

λαχταρά ξεκούραση και μην ασχολείστε

άλλο με το σώμα σας, που κάθε μέρα

γερνά. Όλοι πρέπει να πεθάνουμε χωρίς

να ξέρουμε το πότε.

Ο Μεγάλος Μακάβριος Χορός - εκδ. OBLIK - Μετάφραση-Επιμέλεια Αναστασία Δεληγιάννη

Rammstein - Amerika

 

Ονειροβάτης

Μέσα σε ένα δάσος ονείρων και φαντασίας βρέθηκε να περπατά ξυπόλυτη. Το πρωί ξύπνησε σε έναν κόσμο λογικής μα τα πόδια της πονούσαν. Σηκώθηκε παρ' όλα αυτά και πήγε στο παράθυρό της. Τράβηξε τις κουρτίνες της και κοίταξε έξω. Τα χρώματα της φάνηκαν θαμπά. Αφουγκράστηκε τους ήχους της πόλης. Τόση κακοφωνία πώς θα την άντεχε; Γύρισε στο κρεβάτι της και ξάπλωσε ξανά. Σε λίγο αποκοιμήθηκε ελπίζοντας να φτάσει ξανά σε εκείνον τον ονειρικό κόσμο. Σε κάποια μακρινή διάσταση, ακούστηκε ο Μορφέας να γελά. Είχε βρει ακόμη μία ακόλουθο.

Lacrimosa - Lichtgestalt

 

Ιστορίες...

 

Εκείνο το πρωινό, δεν θα είχε πάει έξι η ώρα, βρέθηκα σε μέρη γνώριμα. Οι άνεμοι που συνήθως καβαλάω για να με μεταφέρουν μου έπαιξαν ένα παιχνίδι καθώς φαίνεται. Η πηγή με το καθαρό νερό της μόλις με είδε άρχισε να τραγουδά ένα τραγούδι από πολύ παλιά. Πολύ πριν ανθρώπινο πόδι πατήσει στα μέρη τούτα. Τα πλατάνια άρχισαν να λένε ιστορίες για πλάσματα και πνεύματα που το ανθρώπινο μυαλό ούτε να εξηγήσει μπορεί ούτε και να φανταστεί. Παρακάτω, δέντρα ψηλά και θάμνοι πυκνοί, δημιουργούσαν ένα απροσπέλαστο καταπράσινο χαλί που σκέπαζε όλη την πλαγιά ως κάτω στο γεφύρι του ποταμού. Είχαν πιάσει μια συζήτηση απόκρυφη, που λίγα ανθρώπινα αυτιά θα μπορούσαν να αντέξουν να ακούσουν χωρίς να οδηγηθούν στην παραφροσύνη τους ακροατές. Ξαφνικά ένα φίδι σύρθηκε ανάμεσα στα χόρτα και ήρθε μέχρι το ρυάκι που δημιουργούσε το νερό της πηγής. Ήπιε λίγο, με κοίταξε, ανασήκωσε το κεφάλι του και άφησε το φολιδωτό δέρμα του να πέσει. Αποκαλύφθηκε ένα πλούσιο φτέρωμα, με εκτυφλωτικά λαμπερά χρώματα. "Δες την παλιά μου δόξα" είπε και πέταξε μακριά. Ένα πνεύμα σαν φτιαγμένο από φως και φωτιά εμφανίστηκε τότε. Μου έδωσε να καταλάβω πως το μέρος αυτό δεν ήταν για μένα και πως κακώς είχα βρεθεί εκεί. Σηκώθηκα, έβρεξα το πρόσωπό μου με το τραγουδιστό νερό της πηγής και ξεκίνησα να φύγω. Περιμένοντας τον επόμενο άνεμο να με πάρει μακριά, γύρισα και κοίταξα ξανά εκείνο το μέρος. Παράξενο. Άκουσα ιστορίες άλλων χρόνων και τόπων, τέτοιων που θα έκαναν κάθε άνθρωπο να τρελαθεί, εγώ όμως σκεφτόμουν μια δικιά μου ιστορία, πολύ πιο πρόσφατη και πολύ πιο πεζή από όλες εκείνες. Παράξενα που λειτουργεί του ανθρώπου το μυαλό. Επιτέλους φύσηξε κι εγώ αναχώρησα...

Wolfsheim - The Sparrows and the Nightingales

 

Χωρίς ήρωες

 

Το τέρας εμφανίστηκε ξαφνικά μια μέρα στο δάσος που περιέβαλε το χωριό. Κάποιοι είπαν πως έμοιαζε με μεγάλο λύκο και κάποιοι με αρκούδα που όμοιά της δεν είχαν ξαναδεί. Άλλοι πάλι, επέμεναν πως είχε δέρμα ερπετού και έμοιαζε με κροκόδειλο. Για τον λόγο της εμφάνισής του, πάλι δεν συμφωνούσαν. Ίσως ήταν τιμωρία θεϊκή ίσως ανθρώπινη κατάρα. Ίσως πάλι κάποιο της φύσης λάθος ή παιχνίδι άσχημο της τύχης. Ο γέροντας του χωριού συμβούλεψε να το αφήσουν ήσυχο και να αποφεύγουν το δάσος, εκεί που το τέρας είχε εμφανιστεί. Τον είπαν δειλό και τον απομόνωσαν. Οι νέοι του χωριού οργάνωσαν μια ομάδα για να το κυνηγήσουν. Το βράδι έγινε γλέντι προς τιμή των των γενναίων και το επόμενο πρωί έφυγαν να σκοτώσουν το θηρίο. Μα δεν έχω κατορθώματα να σας διηγηθώ και πράξεις θαυμαστές. Δε γύρισε πίσω ούτε ένας. Το χωριό βυθίστηκε στο πένθος και με τον καιρό ερήμωσε. Μόνος εκείνος ο γέροντας έμεινε πίσω. Δεν άντεχαν να τον βλέπουν κι έτσι δεν τον πήραν μαζί τους. Η ιστορία τελειώνει έτσι, άδοξα και θλιβερά. Όπως πολλές από τις ιστορίες που ακούμε καθημερινά.

The Mission - Wasteland

 

Το τραγούδι των παιδιών του ωκεανού

 

Υπάρχει εκείνο το τραγούδι που λέει για τα παιδιά του Ωκεανού. Που ήρθαν ένα βράδυ σκοτεινό καθώς τα κύματα χτυπούσαν με δύναμη τα βράχια της ακτής. Κι εκείνοι βγήκαν από το νερό και στάθηκαν στα δυο τους πόδια. Και προχωρήσαν στη στεριά, σαν άλλου κόσμου πειρατές, ώσπου ένα μέρος να βρουν να χτίσουν τα σπιτικά τους. Και βρήκαν το μέρος που φτιάξανε τον οικισμό τους και βρήκανε και γυναίκες από της στεριάς το είδος. Κάνανε μ' αυτές παιδιά και χτίσανε τις γενιές τους. Και κάποτε, ύστερα από χρόνια πολλά, πάρα πολλά, στη θάλασσα γυρίσαν. Κι αφήσανε τα παιδιά τους, που τους έμοιαζαν λιγάκι με κληρονομιά μεγάλη. Χρυσάφι και λίθους ακριβούς κι άλλα μεγάλα πλούτη. Και μια μεγάλη εκκλησιά να βρίσκουν τον θεό τους. Λένε πως εκείνος λέπια έχει στο κορμί και οι άγιοι πλοκάμια. Αμφίβιες είναι οι αγίες τους, κάβουρες οι προφήτες. Και τ' άγαλμα του μεγάλου τους θεού, τον άνθρωπο πως σκιάζει. Όποτε η πανσέληνος καθρεφτίζεται στα αλμυρά νερά, τους ύμνους τους λένε όλοι μαζί στη γλώσσα τη δικιά τους. Και είναι παιδιά αρσενικά μαζί τους και κορίτσια, που κρατούν γενιές ολόκληρες και μοιάζουνε ψαρίσια. Ζούνε εύκολα στη στεριά, τη θάλασσα κι ας λαχταράνε, και τρεις φορές το χρόνο τους έχουν δει, στα κύματα να βουτάνε. Και λένε κάποιοι που κατάφεραν, να δουν το γυρισμό τους, να 'ρχονται γεμάτοι θησαυρούς από τον κόσμο τον δικό τους. Μα πρόσεξε επισκέπτη τολμηρέ κι εσύ περαστικέ, μη και σε δουν να παραφυλάς και σε κυνηγήσουν. Γιατί θα σε πιάσουν σίγουρα, έχουν χαθεί τόσοι, και θα καταλήξεις μια σπονδή στον υδάτινο θεό τους...Τούτο ήταν το τραγούδι μου, απόψε που σας είπα. Αν πράγματι σας άρεσε, αφήστε μου μια δεκάρα.