Όταν κάνεις κάποιο λάθος
να το αρνηθείς με πάθος
μη ψάχνεις για δικιολογία
αυτό μοιάζει απολογία
-
Βρες του καρδιναλίου ύφος
πάρε δέκα πόντους ύψος
μην παραδεχτείς το σφάλμα
και μη φοβηθείς το κάρμα
-
Με ολύμπια ψυχραιμία
περίμενε τη νηνεμία
μόλις όλα ηρεμήσουν
σανό δώσε να μασήσουν.
Έκανα το καθήκον μου
απέναντι στην πατρίδα
στον μπακαλιάρο όρμηξα
σαν λιμασμένη ακρίδα
Τη σκορδαλιά την έφτιαξα
με εκλεκτή πατάτα
προς την Τουρκιά εφώναξα
"εδώ ρε είναι Sparta"
Ξεδίπλωσα και τη σημαία μου
την άσπρη και γαλάζια
λίγο λαδάκι ετοίμασα
για τα πολιτικά γρανάζια
Ο φίλος μου έχει ξάδερφο
τον υπουργό που ξέρει
που θα μου κάνει διορισμό
σ' αυτά είναι ξεφτέρι
Κι εγώ φουσκώνω από χαρά
μα κι από περηφάνια
χαίρε, ω, χαίρε λευτεριά
για μια ζωή αλάνια!
Ίσως μυρίσει άλλη μια φορά
ο αέρας μας μπαρούτι
και φωνή λαού, οργή Θεού
ταράξει τη χώρα τούτη
Που ελευθερία ζήτησε
τη πλήρωσε με αίμα
για να 'χει άθλια αφεντικά
και γελαδίσιο βλέμμα
Με σπάθες και με άρματα
κουμπούρια και καρυοφίλια
πώς τέτοια βόδια γίναμε
να κλαίμε χωρίς μαντήλια
Να τρέχουμε ξοπίσω
σε κάθε πολιτικάντη
που μας μοιράζει κάρβουνα
κι αυτός κρατά διαμάντι
Κι εγώ που τώρα στο χαρτί
τούτους τους στίχους γράφω
για δυο προνόμια λειψά
τα πάντα υπογράφω!
Μικρός να γίνω ήθελα
τσοπάνης με μια γκλίτσα
μα αγάπησα μια κοπελιά
που τη φωνάζαν Λίτσα
Εκείνη μου 'πε να γενώ
γιατρός ή δικηγόρος
αλλιώς θα με παράταγε
κι ήταν βαρύς ο φόρος
Τα γράμματα δεν τα 'παιρνα
μα ήθελα τη Λίτσα
τα ρούχα μ' έβαλα λοιπόν
σε μια μπορντό βαλίτσα
Πήγα απ' όλες τις σχολές
τις γνώσεις να μου δώσουν
με βάλανε σε κάθισμα στενό
και είπαν θα με στρώσουν
Το πλοίο της μορφώσεως
ήταν βαρύ καράβι
γρήγορα το παράτησα
κι έκανα τον μανάβη
Ο χρόνος γοργά επέρασε
παντρεύτηκε η Λίτσα
και μου 'μεινε ο καημός
που απώλεσα και τη γκλίτσα!
Την είδα κι ο κόσμος
γιόμισε λουλούδια
στον ουρανό σκαρφάλωσα
να της μαζέψω άστρα
Σε κοφίνι διπλοπλεχτό
της τα έδωσα σαν δώρο
Τα κοίταξε, χαμογέλασε,
...κι έφυγε...
με το αγόρι της για ποτό.
https://www.poetryfoundation.org/poems/52339/silence-56d230b89fd5e
Υπάρχει μια σιωπή εκεί που ήχος δεν υπήρξε,
Υπάρχει μια σιωπή εκεί που ήχος δεν μπορεί να υπάρξει,
Μες στον ψυχρό τον τάφο — κάτω απ' τη βαθιά, βαθιά θάλασσα,
Ή στην πλατιά την έρημο όπου ζωή δεν ανευρίσκεται,
Που υπήρξε άλαλη, και στη γαλήνη της βαθιά πρέπει να κοιμάται·
Εκεί καμιά φωνή δεν έσβησε — καμιά ζωή δεν περπατά βουβά,
Μόνο σύννεφα και σκιές συννεφένιες πλανώνται ελεύθερα,
Που ποτέ δεν μίλησαν, πάνω από το ακίνητο έδαφος.
Όμως στα πράσινα ερείπια, μες στους ερημωμένους τοίχους
Αρχαίων παλατιών, εκεί όπου ο Άνθρωπος έχει υπάρξει,
Αν και η σκοτεινή αλεπού, ή η άγρια ύαινα, καλεί,
Και οι κουκουβάγιες, που πετούν αδιάκοπα ανάμεσα,
Κράζουν στην ηχώ, και οι χαμηλοί άνεμοι θρηνούν,
Εκεί είναι η αληθινή Σιωπή, με πλήρη συνείδηση και μόνη.
Στο σπίτι αυτοκράτορας
στις καρπαζιές εισπράκτορας
ως λέοντας βρυχάται
σαν ποντικός φοβάται
της γυριστής ο μάστορας!
