Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2026

Φαροφύλακας

 


Εκείνος ο φάρος ήταν διαφορετικός από τους υπόλοιπους. Έτσι έλεγαν όλοι. Το φως του δεν το έβλεπαν ποτέ εκείνοι που έπλεαν σε πραγματικές θάλασσες. Το έβλεπαν μονάχα όσοι προσπαθούσαν να πλεύσουν σε θάλασσες ονειρικές ή όσοι περνούσαν τη θάλασσα του θανάτου για να συναντήσουν τη ζωή που ακολουθούσε πέρα από το σκοτεινό του πέπλο. Ο Φαροφύλακας ήταν ένας άνθρωπος απροσδιόριστης ηλικίας. Τα χαρακτηριστικά του μεταβάλλονταν και φανέρωνε διαφορετική ηλικία κάθε φορά που το φως του φάρου ολοκλήρωνε τον κύκλο του. Μου πρόσφερε ένα κονιάκ, το οποίο είχε γεύση που όμοιά της δεν είχα δοκιμάσει ποτέ ξανά. Τον ρώτησα για την ιστορία του. Ήταν ένας άνθρωπος σαν όλους τους υπόλοιπους. Κάποτε ερωτεύτηκε τόσο πολύ που η καρδιά του δεν το άντεξε. Θυμάται να σκοτεινιάζουν τα πάντα γύρω του και μετά να ξυπνά σε τούτο το βράχο. Σαν κάποιος να τον είχε ενημερώσει, ήξερε τι έπρεπε να κάνει από εδώ και πέρα. Να καθοδηγεί εκείνους που ονειρεύονται και εκείνους που πεθαίνουν (αν οι άνθρωποι ήξεραν πόσο μοιάζουν αυτές οι δύο καταστάσεις!) ώστε να μη χάνονται στη πορεία τους. Γιατί η ανυπαρξία και τα φρικιαστικά πλάσματα που κατοικούν εκεί παραμονεύουν τέτοιους ξεστρατισμένους ταξιδιώτες. Κάποτε ένα από αυτά τα πλάσματα βγήκε από εκείνη την Άβυσσο και για λίγο κολύμπησε στον ωκεανό κοντά στο νησί που βρίσκεται ο φάρος. Δεν υπάρχουν λόγια που να μπορούν να περιγράψουν τέτοιο τέρας, μου είπε. Μου έδειξε ακόμα τα κύματα της θάλασσας και με βοήθησε να διακρίνω τα ρεύματα του θανάτου από εκείνα των ονείρων από τις μικρές λεπτομέρειες που φαίνονται στην επιφάνεια των νερών. Μου διηγήθηκε ιστορίες θαλασσοπόρων που ήθελαν να εξερευνήσουν και των ονείρων τα μακρινά νησιά αλλά και του θανάτου τα σκοτεινά νερά. Η ώρα πέρασε με τις διηγήσεις αυτές, κάποιες ίσως τις γράψω μιαν άλλη φορά, και ετοιμάστηκα να φύγω. Με συνόδευσε μέχρι τη βάρκα μου και μου έδειξε προς ποια κατεύθυνση θα έπρεπε να πάω. Τότε φύσηξε σε ένα μεγάλο κοχύλι που είχε μαζί του και ένα κήτος αναδύθηκε από τα νερά μετά από λίγο. Μου είπε να το ακολουθήσω ώστε να μη χάσω την πορεία μου. Καθώς απομακρυνόμουν από το νησί του, άκουσα να φωνάζει κάτι σαν: "θα σε περιμένω όταν θα έρθεις να αναλάβεις βάρδια!"....

Axel Rudi Pell - Glory Night

 


Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2026

Μαρασμός

 


Τον είδα να γερνάει μπροστά στα μάτια μου. Χρόνια ολόκληρα περάσανε από πάνω του μέσα σε λίγα μόλις λεπτά. Τα μαλλιά άσπρισαν και έπεσαν, το δέρμα χαρακώθηκε και αφυδατώθηκε, τα κόκκαλα έγιναν εύθραυστα. Τα μάτια του έμειναν να κοιτάζουν το κενό μέσα από τις κόγχες του κρανίου του, όμοιες με σπηλιές. Στα χείλη του το χαμόγελο στέρεψε. Ακόμα και τα αυτιά του δεν άκουγαν πια μήτε μουσική μήτε κελαηδίσματα. Η μύτη του δε μπορούσε αρώματα να μυρίσει. Και ενώ όλα αυτά συντελούνταν, ήμουν ο μόνος που τα έβλεπε. Σε όλους τους άλλους φαινόταν ίδιος με πριν. Μόνο εγώ μπορούσα να δω τον μαρασμό ενός ποιητή που δεν μπορούσε πλέον ποιήματα να γράψει. Μόνο εγώ. Και σας διηγούμαι μια ιστορία που θα μπορούσε να είναι και δική μου. 

Jason Becker - Temple of the Absurd

 


Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2026

Nocturne

 


Το τραγούδι της αντήχησε μέσα στην ησυχία της νύχτας. Ένας ουρανός σκοτεινός, χωρίς ούτε άστρο να φαίνεται φάνηκε να κλίνει από πάνω του και να αφουγκράζεται. Όλα τα πλάσματα της ερημιάς και των σκιών έπαψαν τις άγριες δραστηριότητές τους και σιώπησαν. Εκείνη συνέχισε να τραγουδά με τη γλυκιά φωνή της σαν να τραγουδούσε ένα απλό παιδικό τραγουδάκι. Σαν να έκανε κάτι τόσο απλό και φυσικό. Οι άνθρωποι κλείστηκαν στα σπίτια τους και οι φαύνοι σταμάτησαν να παίζουν τους αυλούς τους. Οι κένταυροι τον καλπασμό τους διέκοψαν και οι νεράιδες τον τρελό χορό τους. Ακόμα και εκείνα τα δαιμόνια που τη μορφή μωρού έχουν για να κοροϊδέψουν και να τρομάξουν τους περαστικούς δεν έκαναν πια το ψεύτικο κλάμα τους. Και το μαύρο σκυλί που αλυχτούσε κάθε φορά που το φεγγάρι πίσω από τα σύννεφα κρυβόταν, ξάπλωσε σαν ήρεμο κατοικίδιο. Κι αυτή, ντυμένη με ρούχα αέρινα, λευκά, με το δέρμα της κατάχλωμο και τα μαλλιά της μαύρα, συνέχισε να τραγουδά...Και όταν τελείωσε το τραγούδι, έμεινε η σιωπή. Ούτε άνθρωπος ούτε πλάσμα τόλμησε να κάνει τον θόρυβο τον παραμικρό μέχρι που να ξημερώσει. Ήμουν μάρτυρας αυτήκοος και αυτόπτης αυτής της νυχτωδίας και καταγράφω την ιστορία τούτη. 

Triumph - Fight the good fight

 


Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2026

Succubus

 


"Πες μου την αλήθεια, έχω γεράσει;" με ρώτησε και τα μάτια της έλαμψαν σαν της αγριόγατας. Πράγματι, τα χρόνια είχαν περάσει και είχαν αφήσει κάποια σημάδια, μα όλη εκείνη η ομορφιά και η γοητεία που θυμόμουν από παλιά υπήρχε ατόφια. Ίσως και κάπως εξευγενισμένη. Την κοίταξα και χαμογέλασα. "Πώς να γεράσει η αστραπή; Ποια ηλικία μπορεί να έχει η φωτιά;" της απάντησα. Γέλασε δυνατά και άρχισε να στροβιλίζεται. Το κατακόκκινο φόρεμά της, τα πύρινα μαλλιά, το σώμα της ολόκληρο, μετατράπηκαν σε μια φωτιά που έμοιαζε να φτάνει μέχρι τον ουρανό. "Λοιπόν; Θα έρθεις μαζί μου;" ακούστηκε η φωνή της μέσα από αυτόν τον πύρινο κυκλώνα. Έμεινα αμίλητος. "Πάντα ίδια η απάντηση, ε;" ξαναμίλησε. "Ξέρεις, πως αυτός που διηγείται την ιστορία δεν φεύγει ποτέ με την όμορφη κοπέλα. Όχι στα δικά μου βιβλία τουλάχιστον", της είπα. Το γέλιο της ακούστηκε σχεδόν παιδικό. "Είσαι ο μόνος που με αρνήθηκε και τον άφησα ατιμώρητο. Ας είναι! Γράψε την ιστορία ενός succubus με καλή καρδιά! " είπε καθώς η φωτιά έσβηνε κι εκείνη χανόταν στις σκιές της νύχτας. Γύρισα προς την αντίθετη κατεύθυνση και πήρα τον δρόμο μου...


*Ένας σουκούμπους (πλ. σουκούμπι) είναι ένας γυναικείος δαίμονας που περιγραφόταν στην ευρωπαϊκή λαογραφία να εμφανίζεται στα όνειρα των ανδρών για να τους αποπλανήσει.

John Sykes - Is this love?

 


Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2026

Danger Danger - Don't Walk Away


 

Γκράαλ

 


Κοιτάζω απόψε πάλι τον ουρανό. Λιγοστά αστέρια μπορούν να φανούν καθώς τα φώτα της πόλης κρύβουν του ουρανού τα σώματα. Σκέφτομαι πως ό,τι εκεί ψηλά βρίσκεται, ορατό ή αόρατο, υπάρχει κι εδώ κάτω. Κλείνω τα μάτια και προσπαθώ να δω το πρόσωπό σου. Μου είναι πιο εύκολο με κλειστά τα μάτια να το δω. Αν τα έχω ανοιχτά τα θολώνουν δάκρυα που θέλουν να κυλήσουν. Πράγματι, το χαμόγελό σου σύντομα αχνοφαίνεται μέχρι που τελικά λάμπει στο νυχτερινό στερέωμα. Τα μάτια σου εμφανίζονται κι αυτά, δυο σφαίρες ουράνιου φωτός. Απλώνω τα χέρια μου μα δε φτάνω να σε αγγίξω. Ανοίγω τα μάτια και βλέπω ό,τι και πριν. Κάποια λιγοστά αστέρια. Κοιτάζω δεξιά κι αριστερά μου, μήπως και κατέβηκες και πήρες θέση δίπλα μου. Μάταια. Είμαι μόνος μου. Σαν εκείνους τους ιππότες που γύρευαν το Ιερό Δισκοπότηρο κα γυρνούσαν άπραγοι στο κάστρο τους, έτσι κι εγώ σέρνω τα πόδια μου και μπαίνω μέσα. Όταν συγκεντρώσω ξανά δύναμη και θάρρος, να ξεκινήσω μια νέα εκστρατεία για να σε βρω. 

Παρασκευή 6 Νοεμβρίου 2026

Το βιβλίο

 


Υπάρχει ένα βιβλίο, σε μέρος άγνωστο πια, που λέγεται ότι περιέχει τη γνώση όλη του ουρανού, της γης μα και της κόλασης. Κανείς δεν μπορεί όμως με ακρίβεια να πει τι γράφει μέσα μα ούτε και τις σελίδες του να περιγράψει, αφού όσοι το διάβασαν χάθηκαν από τον κόσμο των ανθρώπων. Άλλοι  στους ουρανούς ανέβηκαν και έγιναν σαν άγγελοι, άλλοι με τα όρη, τα δέντρα και τα νερά της γης έγιναν ένα και τώρα εκεί κατοικούν και άλλους τους κατάπιε του Άδη η σκοτεινή φωτιά. Κάποιοι υποστηρίζουν πως το βιβλίο τούτο διαβάστηκε δυνατά και δημόσια πριν ξεσπάσει ο Μεγάλος Κατακλυσμός. Άλλοι πάλι λένε πως το έγραψε ο Εωσφόρος ο ίδιος τον πρώτο καιρό που έπεσε από τον Παράδεισο. Τέλος υπάρχουν κι εκείνοι που ορκίζονται πως το έγραψαν πλάσματα σοφά που από άλλους κόσμους γεννήθηκαν και ταξίδεψαν ως τον δικό μας και λατρεύτηκαν σαν θεότητες. Ποιος να ξέρει αν κρύβεται κάποια αλήθεια πίσω από τους θρύλους τούτους; Το μόνο σίγουρο είναι ότι το βιβλίο φυλάσσεται μακριά από τα όρια του κόσμου τούτου και τελευταίος το είδε ένας από τους λιγοστούς αλχημιστές που είχαν απομείνει στον κόσμο, στον ύπνο του. Προσπάθησε να το ανοίξει και να το ξεφυλλίσει μα ένας γρύπας το άρπαξε με τα νύχια του και πέταξε μαζί μ' αυτό στα ενδότερα του κόσμου των ονείρων. Κάποτε το είδα κι εγώ να το κρατά στα χέρια του ένας τρελός περιπατητής αοράτων μονοπατιών πριν χαθεί κι αυτός ο άμοιρος για πάντα. Αν τύχει και δείτε το βιβλίο τούτο, με το χοντρό εξώφυλλο που στάζει αίμα και αστέρια, να μην επιχειρήσετε να το ανοίξετε. Μπορεί να γίνετε ουράνιοι, μπορεί της γης στοιχειά μα μπορεί και στης Κόλασης τις φωτιές να παγιδευτείτε...

Europe - Stormwind

 


Πέμπτη 5 Νοεμβρίου 2026

To στοιχειό

 


Υπάρχει, στις ορεινές περιοχές της Ναυπάκτου, ένα παράξενο στοιχειό. Αυτό, καθώς λένε, πολλές μορφές παίρνει. Άλλοτε γίνεται άνεμος και άλλοτε άγριο γατί. Πολλές φορές σα σφαίρα μαύρου φωτός τριγυρνά στα δάση και στα μονοπάτια και άλλοτε με τη μορφή γυναίκας μελαμψής κάνει την εμφάνισή του. Κάποιοι έχουν αναφέρει ακόμα, πως καμιά φορά σαν ερπετό μεγάλο πλησιάζει τους βοσκούς που κοιμούνται κοντά στα κοπάδια τους στο ύπαιθρο και τους κλέβει το γάλα της ημέρας ή κάποιο μικρό πρόβατο ή κατσίκι. Λένε επίσης πως αν βρει κανείς το μέρος που φωλιάζει τη μέρα(καθώς αυτό μονάχα νύχτα τριγυρίζει) και περιμένει να κοιμηθεί, μπορεί να κλέψει τον θησαυρό που φυλάει κοντά του. Μα αν ξυπνήσει το στοιχειό και τον κλέφτη καταλάβει, θα τον επισκεφτεί το βράδυ σπίτι του, με όποια μορφή διαλέξει, φέρνοντας μαζί του συμφορές και θανατικό. Κάποτε το είδα σε ένα μονοπάτι, λίγο έξω από το χωριό μου, να περπατά με τη μορφή της γυναίκας και πολλές συμφορές με βρήκανε τα επόμενα χρόνια!

Conception - Roll the Fire

 


Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2026

Μια νεράιδα της πόλης

 


Υπάρχει μια νεράιδα(αν και πολλοί διαφωνούν και λένε πως είναι είδος ολάκερο και όχι μονάχα μία) που δε μοιάζει με τις άλλες. Αυτή, μπορεί κανείς να τη βρει κυρίως σε αστικά μέρη. Σε καφετέριες, σε  διαδρόμους πανεπιστημίων, σε λογιστήρια, σε ξενοδοχεία, σε πλατείες, σε γραφεία, σε σούπερ μάρκετ και εμπορικά μαγαζιά. Εκεί είτε κάνει πως εργάζεται είτε κόβει βόλτες δήθεν ανέμελη. Τα μαλλιά της αλλάζουν χρώμα ανάλογα με τη ματιά εκείνου που την παρατηρεί και τα μάτια της πάντα μοιάζουν να εκπέμπουν ένα φως. Το χαμόγελό της λένε πως ηρεμεί και τον πιο αγχωμένο άνθρωπο και η φωνή της χαροποιεί ακόμα και εκείνον που έχει πέσει στη πιο βαθιά στενοχώρια. Κι αυτή όμως, όπως όλες οι νεράιδες κουβαλά ένα μαντήλι που όποιος καταφέρει να το πάρει, τον παντρεύεται και μένει μαζί του. Τελευταία φορά μου είπαν πως πριν από κάμποσα χρόνια κάποιος κατάφερε να της κλέψει το μαντήλι και πως από τότε ζει μαζί του και έκανε και παιδιά. Διατήρησε όμως όλα εκείνα τα στοιχεία που την έκαναν να ξεχωρίζει από τις άλλες νεράιδες. Μπορώ να επιβεβαιώσω την εξέλιξη τούτη αφού την είδα αρκετές φορές τα τελευταία χρόνια. Αλλιώς πώς θα διηγούμουν την ιστορία της;