Ονειροβάτης

Μέσα σε ένα δάσος ονείρων και φαντασίας βρέθηκε να περπατά ξυπόλυτη. Το πρωί ξύπνησε σε έναν κόσμο λογικής μα τα πόδια της πονούσαν. Σηκώθηκε παρ' όλα αυτά και πήγε στο παράθυρό της. Τράβηξε τις κουρτίνες της και κοίταξε έξω. Τα χρώματα της φάνηκαν θαμπά. Αφουγκράστηκε τους ήχους της πόλης. Τόση κακοφωνία πώς θα την άντεχε; Γύρισε στο κρεβάτι της και ξάπλωσε ξανά. Σε λίγο αποκοιμήθηκε ελπίζοντας να φτάσει ξανά σε εκείνον τον ονειρικό κόσμο. Σε κάποια μακρινή διάσταση, ακούστηκε ο Μορφέας να γελά. Είχε βρει ακόμη μία ακόλουθο.

Lacrimosa - Lichtgestalt

 

Ιστορίες...

 

Εκείνο το πρωινό, δεν θα είχε πάει έξι η ώρα, βρέθηκα σε μέρη γνώριμα. Οι άνεμοι που συνήθως καβαλάω για να με μεταφέρουν μου έπαιξαν ένα παιχνίδι καθώς φαίνεται. Η πηγή με το καθαρό νερό της μόλις με είδε άρχισε να τραγουδά ένα τραγούδι από πολύ παλιά. Πολύ πριν ανθρώπινο πόδι πατήσει στα μέρη τούτα. Τα πλατάνια άρχισαν να λένε ιστορίες για πλάσματα και πνεύματα που το ανθρώπινο μυαλό ούτε να εξηγήσει μπορεί ούτε και να φανταστεί. Παρακάτω, δέντρα ψηλά και θάμνοι πυκνοί, δημιουργούσαν ένα απροσπέλαστο καταπράσινο χαλί που σκέπαζε όλη την πλαγιά ως κάτω στο γεφύρι του ποταμού. Είχαν πιάσει μια συζήτηση απόκρυφη, που λίγα ανθρώπινα αυτιά θα μπορούσαν να αντέξουν να ακούσουν χωρίς να οδηγηθούν στην παραφροσύνη τους ακροατές. Ξαφνικά ένα φίδι σύρθηκε ανάμεσα στα χόρτα και ήρθε μέχρι το ρυάκι που δημιουργούσε το νερό της πηγής. Ήπιε λίγο, με κοίταξε, ανασήκωσε το κεφάλι του και άφησε το φολιδωτό δέρμα του να πέσει. Αποκαλύφθηκε ένα πλούσιο φτέρωμα, με εκτυφλωτικά λαμπερά χρώματα. "Δες την παλιά μου δόξα" είπε και πέταξε μακριά. Ένα πνεύμα σαν φτιαγμένο από φως και φωτιά εμφανίστηκε τότε. Μου έδωσε να καταλάβω πως το μέρος αυτό δεν ήταν για μένα και πως κακώς είχα βρεθεί εκεί. Σηκώθηκα, έβρεξα το πρόσωπό μου με το τραγουδιστό νερό της πηγής και ξεκίνησα να φύγω. Περιμένοντας τον επόμενο άνεμο να με πάρει μακριά, γύρισα και κοίταξα ξανά εκείνο το μέρος. Παράξενο. Άκουσα ιστορίες άλλων χρόνων και τόπων, τέτοιων που θα έκαναν κάθε άνθρωπο να τρελαθεί, εγώ όμως σκεφτόμουν μια δικιά μου ιστορία, πολύ πιο πρόσφατη και πολύ πιο πεζή από όλες εκείνες. Παράξενα που λειτουργεί του ανθρώπου το μυαλό. Επιτέλους φύσηξε κι εγώ αναχώρησα...

Wolfsheim - The Sparrows and the Nightingales

 

Χωρίς ήρωες

 

Το τέρας εμφανίστηκε ξαφνικά μια μέρα στο δάσος που περιέβαλε το χωριό. Κάποιοι είπαν πως έμοιαζε με μεγάλο λύκο και κάποιοι με αρκούδα που όμοιά της δεν είχαν ξαναδεί. Άλλοι πάλι, επέμεναν πως είχε δέρμα ερπετού και έμοιαζε με κροκόδειλο. Για τον λόγο της εμφάνισής του, πάλι δεν συμφωνούσαν. Ίσως ήταν τιμωρία θεϊκή ίσως ανθρώπινη κατάρα. Ίσως πάλι κάποιο της φύσης λάθος ή παιχνίδι άσχημο της τύχης. Ο γέροντας του χωριού συμβούλεψε να το αφήσουν ήσυχο και να αποφεύγουν το δάσος, εκεί που το τέρας είχε εμφανιστεί. Τον είπαν δειλό και τον απομόνωσαν. Οι νέοι του χωριού οργάνωσαν μια ομάδα για να το κυνηγήσουν. Το βράδι έγινε γλέντι προς τιμή των των γενναίων και το επόμενο πρωί έφυγαν να σκοτώσουν το θηρίο. Μα δεν έχω κατορθώματα να σας διηγηθώ και πράξεις θαυμαστές. Δε γύρισε πίσω ούτε ένας. Το χωριό βυθίστηκε στο πένθος και με τον καιρό ερήμωσε. Μόνος εκείνος ο γέροντας έμεινε πίσω. Δεν άντεχαν να τον βλέπουν κι έτσι δεν τον πήραν μαζί τους. Η ιστορία τελειώνει έτσι, άδοξα και θλιβερά. Όπως πολλές από τις ιστορίες που ακούμε καθημερινά.

The Mission - Wasteland

 

Το τραγούδι των παιδιών του ωκεανού

 

Υπάρχει εκείνο το τραγούδι που λέει για τα παιδιά του Ωκεανού. Που ήρθαν ένα βράδυ σκοτεινό καθώς τα κύματα χτυπούσαν με δύναμη τα βράχια της ακτής. Κι εκείνοι βγήκαν από το νερό και στάθηκαν στα δυο τους πόδια. Και προχωρήσαν στη στεριά, σαν άλλου κόσμου πειρατές, ώσπου ένα μέρος να βρουν να χτίσουν τα σπιτικά τους. Και βρήκαν το μέρος που φτιάξανε τον οικισμό τους και βρήκανε και γυναίκες από της στεριάς το είδος. Κάνανε μ' αυτές παιδιά και χτίσανε τις γενιές τους. Και κάποτε, ύστερα από χρόνια πολλά, πάρα πολλά, στη θάλασσα γυρίσαν. Κι αφήσανε τα παιδιά τους, που τους έμοιαζαν λιγάκι με κληρονομιά μεγάλη. Χρυσάφι και λίθους ακριβούς κι άλλα μεγάλα πλούτη. Και μια μεγάλη εκκλησιά να βρίσκουν τον θεό τους. Λένε πως εκείνος λέπια έχει στο κορμί και οι άγιοι πλοκάμια. Αμφίβιες είναι οι αγίες τους, κάβουρες οι προφήτες. Και τ' άγαλμα του μεγάλου τους θεού, τον άνθρωπο πως σκιάζει. Όποτε η πανσέληνος καθρεφτίζεται στα αλμυρά νερά, τους ύμνους τους λένε όλοι μαζί στη γλώσσα τη δικιά τους. Και είναι παιδιά αρσενικά μαζί τους και κορίτσια, που κρατούν γενιές ολόκληρες και μοιάζουνε ψαρίσια. Ζούνε εύκολα στη στεριά, τη θάλασσα κι ας λαχταράνε, και τρεις φορές το χρόνο τους έχουν δει, στα κύματα να βουτάνε. Και λένε κάποιοι που κατάφεραν, να δουν το γυρισμό τους, να 'ρχονται γεμάτοι θησαυρούς από τον κόσμο τον δικό τους. Μα πρόσεξε επισκέπτη τολμηρέ κι εσύ περαστικέ, μη και σε δουν να παραφυλάς και σε κυνηγήσουν. Γιατί θα σε πιάσουν σίγουρα, έχουν χαθεί τόσοι, και θα καταλήξεις μια σπονδή στον υδάτινο θεό τους...Τούτο ήταν το τραγούδι μου, απόψε που σας είπα. Αν πράγματι σας άρεσε, αφήστε μου μια δεκάρα.

Mastodon - In The Ruins

 

Σούβλα!

 

Αχ το κατσικάκι

στη σούβλα πώς γυρίζει

κάνει τη κοιλίτσα μου

γλυκά να γουργουρίζει. 

Πώς κόβεται σαν βούτυρο

σαν είναι καλοψημένο

το βλέπω σε λαδόκολλα

να είναι σερβιρισμένο

Λάμπει το πιρούνι μου

αστράφτει το μαχαίρι

είναι όμως άχρηστα

τ' αρπάζω με το χέρι

Το λίπος τώρα που κύλα

γεμίζει γεύση το στόμα

φράζει τις αρτηρίες μου

σαν του νεροχύτη πώμα!

Στην παραλία

 

Η παραλία ήταν γεμάτη από το πρωί εκείνη τη μέρα. Είχε όλα τα ενοχλητικά φαινόμενα που ονομάζουμε καλοκαιρινή διασκέδαση. Δυνατή μουσική από το μπαρ, παιδιά να φωνάζουν, ρακέτες και μπάλες σε πλήρη δραστηριότητα, κατοικίδια σκυλιά που τα είχαν κουβαλήσει οι ιδιοκτήτες τους ως εκεί. Φυσικά πλανόδιοι πωλητές είχαν πιάσει δουλειά από το πρωί όπως και ο ναυαγοσώστης ο οποίος έκανε τη βάρδιά του. Όλα έμοιαζαν φυσιολογικά μέχρι που έπαψαν να είναι. Το πρώτο ανησυχητικό στοιχείο ήταν η σιωπή. Κόντευε απόγευμα όταν η μουσική σταμάτησε. Όπως και οι υπόλοιποι ήχοι. Μονομιάς. Σαν να κλείστηκε κάποιος διακόπτης. Νεκρική σιγή. Ούτε γλάροι δεν ακούγονταν πουθενά. Συνήθως τέτοια ώρα έκαναν κάμποση φασαρία. Κάποιοι προσπάθησαν να φτάσουν ως εκεί για να δουν τι είχε συμβεί. Είδαν τους ανθρώπους ακίνητους, σιωπηλούς, αποσβολωμένους να κοιτούν προς τη θάλασσα. Τα σκυλιά τους κουλουριασμένα και μάλλον φοβισμένα να κλαψουρίζουν προς την ίδια κατεύθυνση. Εκεί υπήρχε μια περίεργη ομίχλη που καθώς αποτραβιόταν στα βαθιά έμοιαζε να "κατοικείται" από αστραπές. Όταν κατέφτασαν τα περιπολικά και τα ασθενοφόρα, οι λουόμενοι είχαν αρχίσει σιγά σιγά να συνέρχονται και η φύση να επανέρχεται στο κανονικό της. Στις καταθέσεις τους έδωσαν πολλές και διαφορετικές απαντήσεις. Άλλοι είπαν ότι είδαν ένα μεγάλο ιστιοφόρο, άλλοι ένα σκάφος το οποίο αναδύθηκε από τα νερά και εξαφανίστηκε στον ουρανό. Μερικοί υποστήριζαν ότι κάποιο πλάσμα σαν τεράστιος καρχαρίας κολυμπούσε κοντά στην ακτή ενώ υπήρχαν και κάποιοι που  ορκίζονταν ότι είδαν πλοκάμια. Υπήρξαν και καταθέσεις για ανθρωπόμορφα πλάσματα που έρχονταν από τα βάθη της θάλασσας. Οι αρχές ξεκίνησαν έρευνα για πιθανή διαρροή κάποιου χημικού στην περιοχή, όπως ήταν λογικό. Δε μάθαμε τίποτα για την έρευνα αυτή. Κάποτε, περνώντας από εκείνο το μέρος, ρώτησα μια παράξενη τύπισσα, η οποία μένει σε κάτι σαν καλύβα κοντά στη θάλασσα και φτιάχνει κοσμήματα από κοχύλια, αν ήξερε κάτι παραπάνω για εκείνο το περιστατικό. Αν είχε δει κάτι. Με κοίταξε και χαμογέλασε. Μου έδωσε ένα κρεμαστό από κοχύλια. "Ο Ναυτίλος" μου είπε και γέλασε δυνατά. Φεύγοντας μου φώναξε: "Μη ψάχνεις παραμύθια στη θάλασσα Παραμυθά! Μείνε στη στεριά. Η θάλασσα είναι απρόβλεπτη!". Φόρεσα το κρεμαστό και πήγα στο μπαρ. Μια μπύρα ήταν ό,τι έπρεπε με τόση ζέστη! Όλα αυτά έγιναν σε μια παραλία, όχι και πολύ μακριά από εκείνη που πιθανόν βρεθήκατε ή βρίσκεστε τώρα, που διαβάζετε την ιστορία μου...

Ed Wynne - Starseeds

 

Αυτή που περπατά ανάμεσα στα άστρα

 

Κατέβηκε από τα αστέρια όπως κατεβαίνουμε εγώ κι εσείς μια απλή σκάλα. Κάθε της κίνηση ανέδυε μια δύναμη που όμοιά της ίσως να μην υπήρχε σε όλο το σύμπαν. Μια απλή της χειρονομία μπορούσε να οδηγήσει πλήθη ολόκληρα στην παράνοια. Ένας ψίθυρός της μπορούσε να αλλάξει την τροχιά ενός πλανήτη. Ένα τίναγμα των μαλλιών της μπορούσε να σβήσει το φως ενός μακρινού ήλιου. Η μορφή της ήταν εκείνη μια πολύ όμορφης γυναίκας. Μα δεν ήταν η πραγματική της. Απλά αυτή είχε επιλέξει για να κινηθεί ανάμεσά μας. Κοιτούσα τον έναστρο ουρανό την ώρα που κατέφτασε. Πάντα μου άρεσε να κοιτάζω τα αστέρια. Μου δινόταν η αίσθηση ότι θα μπορούσα να ανέβω εκεί πάνω και να περπατήσω ανάμεσά τους. Δεν περίμενα όμως να δω ένα πλάσμα που πράγματι το έκανε αυτό. Λένε ιστορίες πανάρχαιες που έχουν φτάσει ως της μέρες μας πως κάποτε με έναν αναστεναγμό της, διέλυσε ένα ολόκληρο ηλιακό σύστημα. Τρομακτικά τα πλάσματα που κρύβονται στην απεραντοσύνη του σύμπαντος! Στάθηκε μπροστά μου χαμογελώντας. Ένα χαμόγελο μαγευτικό που έκρυβε όμως όλη τη παγωνιά του διαστήματος. "Να θεωρείς τυχερό τον εαυτό σου που με είδες και θα ζήσεις για να διηγηθείς αυτή τη συνάντηση" μου είπε ψυχρά. Σκέφτηκα κάμποσες αστείες ατάκες για να απαντήσω αλλά προτίμησα τη σιωπή. Κάποιες φορές είναι η καλύτερη απάντηση. Και σώζει από περαιτέρω δυσάρεστες συνέπειες. "Ήρθα να περπατήσω ανάμεσα στους ανθρώπους, να πάρω μια γεύση από τη ζωή σας", συνέχισε. Δεν έμεινα σιωπηλός αυτή τη φορά. "Η μορφή σου μπορεί να είναι ανθρώπινη μα οι δυνάμεις σου σε κάνουν κάτι άλλο. Φοβάμαι πως δε θα καταλάβεις την τραγωδία και την ομορφιά της ανθρώπινης ζωής έτσι. Και σαν παρατηρητή, μάλλον θα σε απογοητεύσουμε". Με κοίταξε με βλέμμα πιο πολύ σκεπτικό παρά απορημένο. "Ας είναι. Ακόμα κι αν δεν καταλάβω θα είναι ένα ευχάριστο διάλειμμα από την πλήξη του σύμπαντος" απάντησε. "Μόνη σου είσαι εκεί πάνω; Δεν υπάρχουν άλλα πλάσματα σαν κι εσένα;" ρώτησα με την περιέργεια να παίρνει τον έλεγχο των λόγων μου. "Ζητάς να μάθεις πράγματα που δεν πρέπει θνητέ. Ας μείνουν τα παραμύθια σου λιγότερα. Ο πλανήτης σου, σου προσφέρει αρκετή έμπνευση άλλωστε" μου είπε και χάθηκε στους δρόμους της πόλης. Τι να σήμαινε άραγε αυτό που είπε; Υπάρχουν κι άλλοι σαν κι αυτή; Και τότε γιατί η πλήξη; Και πώς σπάει η πλήξη ενός τέτοιου πλάσματος; Ερωτήσεις που θα μείνουν χωρίς απάντηση. Ένα είναι σίγουρο. Εκείνη τη νύχτα περπάτησε ανάμεσά μας ένα πλάσμα που κάποιοι θα παρομοίαζαν με θεότητα...

Starcastle - Lady of the Lake

 

Το djinn

 

Στην Αθήνα πια κυκλοφορούν πολλοί άνθρωποι αραβικής καταγωγής. Άλλοι είναι μετανάστες και άλλοι τουρίστες. Οι περισσότεροι περνάνε απαρατήρητοι. Ειδικά όταν το μάτι σου δεν είναι συνηθισμένο να διακρίνει ανάμεσα στο λεπτό κενό μεταξύ φωτός και σκιάς. Στην περιοχή που μεγάλωσα είχαμε πάντα αραβικό στοιχείο. Από τον πόλεμο του Λιβάνου ακόμα και μετά από τους πρώτους βομβαρδισμούς στο Ιράκ. Έτσι μπόρεσα να καταλάβω εκείνον τον περίεργο τύπο. Φαινόταν σαν ένας απλός Άραβας. Αν πρόσεχες όμως, έβλεπες κάτι παράξενο στις κινήσεις του. Κάτι ανεπαίσθητα μη ανθρώπινο. Κάτι εντελώς αλλόκοσμο. Κάτι εκτός της ανθρώπινης φύσης. Άρχισα να τον παρατηρώ πιο προσεκτικά. Τότε αντιλήφθηκα και κάτι ακόμα. Πως σε κάθε του βήμα άφηνε πίσω του ελάχιστους κόκκους άμμου. Κάθε μέρα ακολουθούσε την ίδια διαδρομή. Έτσι δεν ήταν δύσκολο να τον περιμένω. Είχα κάτσει σε ένα πεζούλι και προσποιούμουν ότι διαβάζω ένα βιβλίο. Καθώς πέρασε μπροστά μου κοντοστάθηκε και μου είπε: "δεν προσποιείσαι και τόσο καλά". "Ούτε κι εσύ" του απάντησα. Έκατσε δίπλα μου. "Ξέρεις τι είμαι και τι μπορώ να κάνω;" ρώτησε. "Ένα πνεύμα της φωτιάς, εξόριστο σε τόπο μακρινό, που ούτε τρόμο προκαλεί ούτε καν το ενδιαφέρον των περισσότερων, αγαπητό μου djinn" του αποκρίθηκα. "Οι ελάχιστοι που θα σε καταλάβαιναν θα σε ρωτούσαν που είναι το λυχνάρι σου". "Δεν κατοικώ πια εκεί..." είπε με ένα θλιμμένο τόνο. "Μεταναστεύουν και τα πνεύματα λοιπόν; Και χάνουν τη δύναμή τους;" ρώτησα ξανά. Κοίταξε τον ουρανό κάπως σκεπτικός..."Όπως και οι άνθρωποι φίλε μου. Όπως και οι άνθρωποι..." Σηκώθηκε με χαιρέτησε ευγενικά και έκανε να φύγει. "Και τι περιμένεις να βρεις εδώ;" τον ρώτησα. Γύρισε και με κοίταξε και έμεινε σιωπηλός. Μετά από λίγο άνοιξε το στόμα του: "Ίσως μια νέα πατρίδα, ίσως τους παλιούς ανθρώπους του τόπου μου. Ό,τι και οι άνθρωποι, δηλαδή". Έφυγε με το συνηθισμένο βηματισμό του, αφήνοντα λίγη άμμο σε κάθε βήμα του. 

The Gathering - Eleanor