Σαν σε πρωταντίκρισα
με χτύπησε καταιγίδα
φύλλο που το μασουλαγε
μια λιμασμένη ακρίδα
-
Μία φωνουλα μέσα μου
με προειδοποιούσε
Να μείνω μακριά πολύ
συναγερμό βαρούσε
-
Εγώ όμως δεν άκουσα
κίνησα να σου μιλήσω
σ' ένα χαντάκι έπεσα
Φτου! Να σου...
- άντε μη βρίσω
-
Εσύ εκεί αδιάφορη
με κοίταξες πριν πέσω
ούτε καν μου έγνεψες
Ε, φταίω να σε ξεχ...
-
Ζεν μάθημα ξεκινώ
πιλάτες μα και γιόγκα
κουρέλια είναι τα νεύρα μου
Φεύγω για Σπιναλόγκα!!!
Εσύ δε μπόρεσες να πεις
ποτέ πως μ' αγαπούσες
με τ' όνομά μου φώναζες
το σκύλο που κρατούσες
-
Κι εγώ ξοπίσω έτρεχα
λαγωνικό χαμένο
κι αν κάποτε σε έβρισκα
με έλεγες βλαμμένο
-
Κάποτε με θυμήθηκες
και σφύριξες να έρθω
μάταια περίμενες
να με δεις να τρέχω
-
Γιατί εκείνη τη στιγμή
να έρθω δε μπορούσα
σα σκύλος με πόδι όρθιο
την πόρτα σου ουρούσα!
Ένα αηδόνι ζύγωσε
το νέο να μου φέρει
αμέσως το διέκοψα:
"Δεν μ' ενδιαφέρει"
-
Το πτηνό όμως ήτανε
τελείως κακιασμένο
αμέσως με κουτσούλησε
το κακομαθημένο
-
"Αυτά δεν τα έκανες
στα δημώδη ποιηματάκια
εκεί ήσουν ευπρεπές
σαν τα άλλα τα πουλάκια"
-
Καθώς έψαχνα μαντίλι
την κουτσουλιά να σβήσω
τ' άκουσα να χασκογελά
εκεί, λίγο πιο πίσω
-
"Το νέο που έφερνα
π' αρνήθηκες να μάθεις
είναι πως στο κεφάλι
με κουτσουλιά 'θεάθης!!!"
Κυριακή είν' του Θωμά
και πώς να το πιστέψω
για ένα χαρτί ανύπαρκτο
έτσ' άσχημα να μπλέξω
-
Μήτε η ωραιότητα
μήτε τ' αρχαίο κάλλος
δε με γλιτώσανε
σαν ξέσπασε ο σάλος
-
Πήγε τόσος τσαμπουκάς
τόσες μαγκιές χαμένες
καλά που δεν με πήρανε
με τρεις βέργες βρεγμένες
-
Μα που θα πάει ο τροχός
και πάλι θα γυρίσει
τούτος ο κουτός λαός
ξανά θα με ψηφίσει
Θαρρώ πως τελικά
σε τούτη δω τη χώρα
τα χρόνια όσα δε φέρνουνε
δε φέρνει ουτ' η ώρα
Εδώ ζει ένας λαός
μόνιμα κοιμισμένος
που το ζητά η κούτρα του
να είναι ο ριγμένος
Να θέλει ξεροκόμματο
στο πιάτο πεταμένο,
να 'χει τον κάθε άρχοντα
απ' το φαϊ σκασμένο
Κι αυτή τη κακομοιριά
να καλολιβανίζει,
με σκέψεις βαθυστόχαστες
τη τύχη του να βρίζει
Μη περιμένετε αδέρφια μου
ξαστεριά να γίνει,
στην κατάντια θα χορεύουμε
ανόητοι αρλεκίνοι
https://www.poetryfoundation.org/poems/56146/the-rain-bow
Η μέρα επέρασε μέσα σε θύελλες, μα όχι δίχως
στιγμές πρόσκαιρης γαλήνης. Τα δυτικά σύννεφα,
αργά διαλυόμενα, αποκαλύπτουν τον ένδοξο ήλιο,
μεγαλοπρεπή στην δύση του. Η υδάτινη ανατολή
λάμπει με το πολύχρωμο τόξο του Ουρανού.
Το χαιρετούμε ως υπόσχεση πως λαμπρότεροι ουρανοί
θα ευλογήσουν το ερχόμενο πρωί. Έτσι κυλά η μέρα,
η σύντομη σκοτεινή μέρα της ζωής· έτσι, με θύελλες
και φευγαλέες λιακάδες ποικιλμένη. Στο τέλος της,
όταν πλησιάζει η φοβερή ώρα που σπάζει κάθε δεσμό,
κάθε συναλλαγή με τον κόσμο, η Θρησκεία χύνει
τα νεραϊδένια χρώματα της Ελπίδας στον ενάρετο νου,
και, σαν το ουράνιο τόξο πάνω στ’ απογευματινά σύννεφα,
δίνει τη φωτεινή υπόσχεση πως μια ευτυχέστερη αυγή
θα διώξει τη νύχτα και τη σιωπή του τάφου.
Σκάνδαλο εδώ
υποκλοπή εκεί
μια μίζα παραπέρα
κοίτα που τ' αποφάσισαν
να φαν'
και τον αέρα!
-
Κοιμάμαι εγώ
κοιμάσαι εσύ
κοιμάται όλ' η χώρα,
όταν ξυπνήσουμε
δε θα 'χει μείνει τίποτα
μόνο η νεκροφόρα
Το πτυχίο σου
ήταν ψεύτικο
κι η ομορφιά
κρυμμένη
-
Εσύ όμως
μη σκας
θέση καλεί
προσμένει
-
Να κάτσεις
πάνω άνετα
αφού ο λαός
σε θέλει
-
Υφυπουργός
και άριστος
σε μια χώρα
καμένη!
