Μόνος φίλος
απομένει -
άνεμος βραδινός
Δευτέρα 9 Μαρτίου 2026
Ο νέος Νώε - Άδωνις(Ali Ahmad Said Esber)
https://www.poetryfoundation.org/poetrymagazine/poems/49323/the-new-noah
1
Ταξιδεύουμε πάνω στην Κιβωτό, μέσα στη λάσπη και τη βροχή,
τα κουπιά μας είναι οι υποσχέσεις του Θεού.
Εμείς ζούμε — και η υπόλοιπη Ανθρωπότητα πεθαίνει.
Ταξιδεύουμε πάνω στα κύματα, δένοντας
τις ζωές μας στα σχοινιά των πτωμάτων που γεμίζουν τους ουρανούς.
Όμως ανάμεσα στον Ουρανό κι εμάς υπάρχει ένα άνοιγμα,
μια θυρίδα για μια δέηση.
«Γιατί, Κύριε, έσωσες εμάς μονάχα
απ’ όλους τους ανθρώπους και τα πλάσματα;
Και πού μας ρίχνεις τώρα;
Στην άλλη σου Γη, στην Πρώτη μας Εστία;
Μέσα στα φύλλα του Θανάτου, μέσα στον άνεμο της Ζωής;
Σε εμάς, στις αρτηρίες μας, κυλάει ένας φόβος για τον Ήλιο.
Απελπιζόμαστε από το Φως,
Απελπιζόμαστε, Κύριε, για ένα αύριο
στο οποίο θα πρέπει να ξεκινήσουμε τη Ζωή από την αρχή.
Είθε να μην ήμασταν εκείνο το σποράκι της Πλάσης,
της Γης και των γενεών της,
Είθε να είχαμε παραμείνει απλός Πηλός ή Αναμμένο Κάρβουνο,
ή κάτι ενδιάμεσο,
τότε δεν θα χρειαζόταν να δούμε
αυτόν τον Κόσμο, τον Κύριό του και την Κόλασή του, για δεύτερη φορά».
2
Αν ο χρόνος ξεκινούσε από την αρχή,
κι αν τα νερά καταπόντιζαν το πρόσωπο της ζωής,
κι αν η γη σφαδάζε, κι εκείνος ο θεός
έτρεχε σε μένα παρακαλώντας: «Νώε, σώσε τους ζωντανούς!»
δεν θα ασχολούμουν με το αίτημά του.
Θα ταξίδευα πάνω στην κιβωτό μου, αφαιρώντας
πηλό και βότσαλα από τα μάτια των νεκρών.
Θα άνοιγα τα βάθη της ύπαρξής τους στον κατακλυσμό,
και θα ψιθύριζα στις φλέβες τους
πως επιστρέψαμε από την ερημιά,
πως βγήκαμε από τη σπηλιά,
πως αλλάξαμε τον ουρανό των χρόνων,
πως πλέουμε δίχως να υποκύπτουμε στους φόβους μας —
πως δεν εισακούμε τον λόγο εκείνου του θεού.
Το ραντεβού μας είναι με τον θάνατο.
Οι ακτές μας είναι μια οικεία και ευχάριστη απελπισία,
μια παγωμένη θάλασσα από σιδερένιο νερό που διασχίζουμε
μέχρι τα έσχατα άκρα της, απτόητοι,
αδιάφοροι για εκείνον τον θεό και τον λόγο του,
λαχταρώντας έναν διαφορετικό, έναν νέο, κύριο.
Κυριακή 8 Μαρτίου 2026
Το βραβείο
Άλλοι χορεύουν νικητές
και άλλοι σκύβουν χαμένοι,
όλοι στο τέλος βρίσκονται
στο χώμα βαθιά θαμμένοι
Jawdat R. Haydar (1905–2006): Μια Ζωή στην Ποίηση
https://www.jawdathaydar.org/Biography.html
«Ο Haydar μιλά με τους γεμάτους αυτοπεποίθηση τόνους ενός ανθρώπου που έχει συνείδηση της ανθρωπιάς του.» — John Munro, πρώην Καθηγητής Αγγλικής Λογοτεχνίας, Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού (AUB).
«Μου είπε την τελευταία φορά που τον συνάντησα, παραμονές των 100ών γενεθλίων του, ότι η μεγαλύτερη επιθυμία του ήταν η ανθρωπότητα να μάθει κάποια μέρα να ειρηνεύει με τον εαυτό της και με το περιβάλλον της. Όλα όσα είπε διατυπώθηκαν με την οξύνοια ενός ανθρώπου με τα μισά του χρόνια, και αποκάλυψαν ότι, αν και είναι ένας άνθρωπος από μια εποχή πριν από τη δική μας, είναι επίσης ένας άνθρωπος πολύ μπροστά από την εποχή μας.» — Jayson Iwen, Επίκουρος Καθηγητής Δημιουργικής Γραφής, AUB.
Συνεχίζοντας την παράδοση των Λιβανέζων συγγραφέων του 20ού αιώνα που συνεισέφεραν στην παγκόσμια λογοτεχνία απευθείας στην αγγλική γλώσσα, ο Λιβανέζος ποιητής Jawdat R. Haydar συνέχισε αυτή την κληρονομιά, εκδίδοντας την πρώτη του ανθολογία Voices (Vantage Press, Νέα Υόρκη) το 1980. Ακολούθησαν τα έργα Echoes το 1989 και Shadows το 1998. Το 2006, εξέδωσε το τελευταίο του βιβλίο 101 Selected Poems σε ηλικία 101 ετών.
Ο Haydar έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην αναβίωση της λογοτεχνικής σκηνής μετά τον 15ετή εμφύλιο πόλεμο στον Λίβανο. Υπήρξε ιδρυτής και Πρόεδρος της Wahat al Adab (Όαση της Λογοτεχνίας) στην κοιλάδα Μπεκάα και μέλος της Ένωσης Λιβανέζων Συγγραφέων. Το ποίημά του The Temple in Baalbek έχει ενσωματωθεί στην επίσημη ύλη για το εθνικό απολυτήριο (Baccalaureate) του Λιβάνου, ενώ αντίγραφο του εν λόγω ποιήματος κρέμεται επί του παρόντος στο Μουσείο του Ναού του Μπάαλμπεκ. Πιο πρόσφατα, η Σχολή Τεχνών και Ανθρωπιστικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Λιβάνου έλαβε επίσης επίσημη απόφαση να εντάξει την ποίηση του Haydar στο εθνικό πρόγραμμα σπουδών σε πανεπιστημιακό επίπεδο.
Ο Haydar τιμήθηκε με το Τάγμα των Κέδρων του Λιβάνου, το Χρυσό Μετάλλιο Αξίας του Λιβάνου και το Μετάλλιο la Croix de Grand Officier της Γαλλίας. Έχει λάβει αρκετά άλλα βραβεία, συμπεριλαμβανομένου του παπικού μεταλλίου από τον Πάπα Ιωάννη ΚΓ΄ για το ανθρωπιστικό του έργο.
Μια Πολυδιάστατη Καριέρα
Ο Haydar ξεκίνησε τις σπουδές του στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού, μετά το οποίο μεταγράφηκε στο North Texas State University, από όπου κατέχει πτυχίο (B.S.) στην εκπαίδευση.
Κατά τη διάρκεια αυτής της εποχής στις ΗΠΑ, ο Haydar άρχισε να γράφει ποίηση. Το πρώτο του δημοσιευμένο ποίημα Dear Old Texas κυκλοφόρησε στην εφημερίδα Dallas News University. Αποκλίνοντας από την αραβοαμερικανική λογοτεχνική τάση μετά την 11η Σεπτεμβρίου, ο Haydar έγραψε για την Αμερική όχι ως «με παύλα» μετανάστης, αλλά ως γηγενής που δεν είχε ενδοιασμούς να την υιοθετήσει ως δική του:
Δεν υπάρχει άλλη γη για μένα εκτός από το παλιό καλό Τέξας,
Είναι ο παράδεισος, είναι η εστία των ελεύθερων,
Γι' αυτό λαχταρώ να διασχίσω το πέλαγος,
Για να κατοικήσω στη χώρα μου, να χαιρετήσω το αστέρι της.
Σχετικά με το ποιητικό του ύφος, ο Jayson Iwen γράφει: «[Ο Haydar] συνδυάζει τολμηρά το ποιητικό ύφος και τα συναισθήματα των περιόδων του Ρομαντισμού, της Βικτωριανής εποχής και του Μοντερνισμού της αγγλόφωνης λογοτεχνίας, διερευνώντας παράλληλα θέματα κοινού ενδιαφέροντος για ανθρώπους που ζουν σε περιοχές τόσο απομακρυσμένες όσο το Τέξας και το Ιράκ».
Μετά την επιστροφή του στον Λίβανο, ο Haydar ξεκίνησε την καριέρα του ως Διευθυντής του Universal College στο Aley του Λιβάνου, μετά την οποία ανέλαβε τη διεύθυνση της Εθνικής Σχολής Najah στη Ναμπλούς της Παλαιστίνης.
Το 1932, ο Jawdat Haydar έγινε ο πρώτος γηγενής υπάλληλος στην Iraq Petroleum Company (IPC), αρχικά διορισμένος ως Βοηθός Υπεύθυνος Εργοδοσίας στη Συρία. Ανελίχθηκε επιτυχώς στις βαθμίδες μέχρι που έγινε Σύμβουλος Βιομηχανικών Σχέσεων το 1956. Στη συνέχεια, ο Haydar υπηρέτησε ως Γενικός Διευθυντής της Mid-East Auto and Trading Company μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1965.
Ο Ποιητής Διανοούμενος
Αναλογιζόμενος τα κείμενά του, ο John Munro δηλώνει: «Η ποίηση του Haydar δεν είναι φυγοκεντρική· αντίθετα είναι δεσμευμένη και προβληματισμένη, αλλά σε καμία περίπτωση κομματική». Αν και δεν είναι α-πολιτικός, ο στίχος του Haydar είναι ανυπόμονος με τη μισαλλοδοξία και ασυμπάθητος προς τον σεκταρισμό και τις κομματικές δεσμεύσεις. Μέσα από τον στίχο του, ο Haydar υποστηρίζει την αντίσταση της πένας έναντι του σπαθιού, πιστεύοντας στην ικανότητα της πένας να αποκαθιστά την αλήθεια και να «μιλάει την αλήθεια στην εξουσία».
Απευθυνόμενος σε Άραβες πολιτικούς και ηγέτες, ο Haydar τους υπενθυμίζει ότι ο πραγματικός φόβος δεν κατοικεί στον «Άλλο», αλλά στη διαίρεση του έθνους ενάντια στον εαυτό του. Προειδοποιεί για το μέγεθος του προβλήματος, προτρέποντας τους ηγέτες για την ανάγκη να πολλαπλασιάσουν τις προσπάθειές τους και να μην υποκύψουν στην ηττοπάθεια και τον λήθαργο:
Έρημοι απελπισίας απλώνονται μπροστά
Σήκω και δράσε ξανά
Καμιά άμμος δεν ποτίστηκε από δάκρυα που χύθηκαν
Για να αποδώσει μια ελπιδοφόρα σοδειά σιτηρών
Δεν πειράζει αν μια βολή αστόχησε
Μια άλλη τον στόχο μπορεί να πετύχει
Ο χθεσινός νεκρός, φίλε μου, ασκείται σήμερα
Αύριο σημάδεψε καλά και πυροβόλησε ξανά.
Στο αποκορύφωμα του εμφυλίου πολέμου στον Λίβανο, ο ποιητής των Κέδρων εξοργίζεται με την καταστροφή της Βηρυτού, μιας πόλης που περιγράφει ως «τον πρόδρομο της θρησκευτικής υπερηφάνειας στην Ανατολή, όπου οι απαρχές της σκέψης άνοιξαν την purdah (παραπέτασμα) του νου για να διδάξουν στον κόσμο το αληθινό νόημα της αγάπης και της ελευθερίας». Στο ποίημά του Beirut, αναλογίζεται πικρά:
Και έτσι κοιτάζουμε τη συμφορά μας
Περιμένοντας τον κόσμο να μας δώσει ένα χέρι
Αλλά ο κόσμος ήταν αλλοίθωρος, κουφός και τυφλός.
Δεν πειράζει, η ιστορία θα καταγράψει το έγκλημα.
Ο Haydar θέτει ξανά υπό αμφισβήτηση την εναπομείνασα ανθρωπιά του ανθρώπου στο O World αναρωτώμενος:
Δεν υπάρχει κόσμος σε αυτόν τον κόσμο για να νοιαστεί;
Ξεσηκώνει τους συμπατριώτες του να πάρουν τον έλεγχο της μοίρας τους:
Ναι φίλοι, απόψε το ποτήρι, αύριο η λεπίδα
Ουρανοκατέβατοι ήρωες της παλιάς γης των Κέδρων
Να είστε έτοιμοι να σταθείτε ανυποχώρητοι, άφοβοι
Να πιάσετε τα ηνία του πεπρωμένου σας στα χέρια.
Έχοντας γίνει μάρτυρας των εντολών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Γαλλίας, του Πρώτου και του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, των εμφυλίων πολέμων μετά την ανεξαρτησία (1958 και 1975), της 11ης Σεπτεμβρίου και των επακόλουθών της, ο Haydar δεν γράφει ως καλλιτέχνης που δραπετεύει μέσω του στίχου, αλλά μάλλον ως ποιητής-διανοούμενος, ένας ενεργός πολίτης του κόσμου.
Εκφράζοντας τις απόψεις του, ο Haydar δεν προσπαθεί να καμουφλάρει την περιφρόνησή του, ακόμη και όταν αυτή στρέφεται κατά του κατεστημένου. Στη Beirut, ο ποιητής δεν ντρέπεται να ομολογήσει ότι «φτύνει» τον σκουριασμένο ανθρωπισμό του ανθρώπου, σε μια ωμή προσπάθεια να αφυπνίσει την ενσυναίσθηση του κόσμου μπροστά στην αδικία:
Και στέκομαι εδώ τώρα στον υψηλότερο λόφο
Για να φτύσω τώρα και κάθε χρόνο μία φορά πάνω σε όλο τον κόσμο,
Για να λιπάνω τα εργαλεία του μηχανισμού του·
Ίσως τροχιοδρομήσει σωστά
Προς το παλάτι της δικαιοσύνης
Έτσι ώστε οι άνθρωποι στη γη
Να απολαμβάνουν την ασφάλειά τους αύριο.
Για την ποίηση του Haydar, ο Munro γράφει: «Ο Haydar έχει βιώσει πάρα πολύ πόνο για να μην έχει αφήσει το σημάδι του. Ούτε προσφέρει πολλά ως παρηγοριά, εκτός από την οδυνηρή αλήθεια ότι ο Άνθρωπος είναι υποχρεωμένος να ακολουθήσει το μονοπάτι της στωικής καρτερικότητας». Πράγματι, μεγάλο μέρος της ποίησης του Haydar ήταν συνυφασμένο με την προσωπική του ιστορία. Αναλογιζόμενος νηφάλια την προσωπική του απώλεια τόσο της συζύγου όσο και του μοναδικού του γιου, ο Haydar γράφει στο The Prince of Youth:
Χθες ήμουν ο πρίγκιπας της νιότης
Σήμερα είμαι ο αυτοκράτορας των χρόνων μου
...Ωστόσο, εξακολουθώ να ψάχνω για ό,τι έχασα
Και μέτρησα τα χρόνια σαν αυγά σε δίσκο,
Βρήκα ότι όλα ήταν άδεια τσόφλια, θαλασσοδαρμένα,
Όνειρα που περνούν χωρίς άδεια παραμονής.
...Αλλά αλίμονο, πληγώθηκα από τη μοίρα για να μείνω
Με έναν χειρουργό χωρίς ράμμα.
Η φιλοσοφική αναζήτηση του Haydar για νόημα είναι ένα σταθερό θέμα που αντηχεί σε όλη την ποίησή του. Το They Were Here μιλά για το εφήμερο πέρασμα του ανθρώπου από τη ζωή, όπου πέρα από τα σκαριφήματα στην άμμο ο άνθρωπος δεν μπορεί να αφήσει κανένα κειμήλιο:
«Κύριε, ακούω έναν ήχο που σβήνει», είπε ο Σαμ.
Πού Σαμ;
«Πίσω από την πόρτα, Κύριε».
Άνοιξε την πόρτα, Σαμ, και κάλεσέ τους μέσα.
«Δεν είναι εκεί, Κύριε».
Μα πώς;
«Έχουν φύγει και έφυγε και ο ήχος Κύριε».
Έτσι περνούν οι διαδοχικές γενιές,
Φωνές που ακούγονται να σβήνουν και να χάνονται,
Τίποτα δεν μένει παρά οι διάσπαρτες πέτρες
Και ελάχιστα ένα σκαριφημένο όνομα στην άμμο.
Παρά το παράλογο αυτού του περάσματος, ο Haydar δεν πιστεύει στην υποχώρηση χωρίς μάχη. Αυτή η υπαρξιακή αναζήτηση νοήματος αντηχεί σε μεγάλο μέρος της ποίησής του, καθιστώντας τον αμφισβητία αλλά όχι φοβισμένο. Στο I Rock and Roll γράφει:
Κουνιέμαι και λικνίζομαι σε μια φρενίτιδα κραυγής
Ένας βακχικός που πίνει το κρασί των ειδωλολατρών
Αντιμετωπίζω τον κόσμο χωρίς φόβο αλλά με αμφιβολία
...Το ποτήρι της ελπίδας συχνά ρούφηξα
Και εξίσου συχνά την απελπισία άδειασα
Και τα δύο ποτήρια τα άδειασα και τα έσπασα στο χείλος μου
Και απλά έχασα αυτό που φαινόταν να κερδίζω.
Μπάαλμπεκ
Στο απόγειο του εμφυλίου πολέμου στον Λίβανο, ο Haydar επέλεξε να αποσυρθεί στη γενέτειρά του, το Μπάαλμπεκ, όπου πέρασε τα υπόλοιπα χρόνια του. Ήταν επίσης στο Μπάαλμπεκ που ο Haydar ίδρυσε τη Wahat al Adab (Όαση της Λογοτεχνίας), μια εταιρεία ποιητών που προσπάθησαν να αναβιώσουν τη λιβανέζικη ποίηση και να ενισχύσουν τη συνεργασία μεταξύ των ποιητών της κοιλάδας Μπεκάα. Υπό την προεδρία του, η Wahat Al Adab αποκατέστησε το άγαλμα του φημισμένου ποιητή Khalil Mutran στην είσοδο της ιστορικής πόλης, σε αναγνώριση της προβολής του γηγενούς λογίου, που θεωρείται σύμβολο της λιβανέζικης συνύπαρξης και ποικιλομορφίας.
Καταφεύγοντας σε μια ζωή στην ποίηση, ο Haydar τόλμησε ένα συνειδητό στοίχημα, για το οποίο έγραψε:
Αν κερδίσω τα σπιρούνια μου σήμερα
Θα διασχίσω τα σύνορα του χρόνου για να γράψω το
Όνομά μου στους τοίχους του αύριο.
Ο Haydar αφιέρωσε τα υπόλοιπα χρόνια του στην καλλιέργεια της γης, την ανάγνωση και τη συγγραφή στίχων. Επιμένοντας ότι είναι «αγρότης» στην καρδιά, ο Haydar σε ηλικία άνω των ενενήντα ετών διηγείται: «Εξακολουθώ να καλλιεργώ τη γη μου για να παίρνω τη φρέσκια μυρωδιά του χώματος». Σε μια συνέντευξη λίγο πριν από το θάνατό του, ο Haydar αναλογίζεται: «Το μυστικό μου για μακροζωία είναι να είμαι πάντα ευγνώμων. Η ζωή είναι ένα δώρο. Να είστε χαρούμενοι όταν μπορείτε».
Χρονολόγιο Jawdat R. Haydar (1905 – 2006)
1905: Γεννήθηκε στις 23 Απριλίου στο Μπάαλμπεκ του Λιβάνου.
1914: Η οικογένεια του Haydar εκδιώχθηκε στην Τουρκία (Ανατολία).
1915: Μετά το θάνατο της μητέρας του από τύφο, ο 9χρονος Haydar έφυγε από το Μπάαλμπεκ για να συναντήσει τον πατέρα και τα αδέλφια του στο Yani (Τουρκία).
1917: Επέστρεψε στο Μπάαλμπεκ με την οικογένεια, όπου συνέχισε τις σπουδές του.
1923: Αποφοίτησε από το Syrian Protestant College (νυν Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού).
1923-1924: Ταξίδεψε στη Γαλλία για σπουδές στο Lycée du Park στη Λυών.
1925: Έφυγε από τη Γαλλία για τις Ηνωμένες Πολιτείες.
1927-1928: Αποφοίτησε με πτυχίο (B.S.) στην Εκπαίδευση από το North Texas State University.
1928-1930: Διορίστηκε διευθυντής του National College of Alieh στον Λίβανο.
1930-1931: Διορίστηκε διευθυντής του Al-Najah College στη Ναμπλούς της Παλαιστίνης και μέλος του Συμβουλίου Ανώτατης Εκπαίδευσης.
1932-1960: Εντάχθηκε στην International Petroleum Company (IPC) του Ιράκ, φτάνοντας στη θέση του Συμβούλου Βιομηχανικών Σχέσεων.
1960: Παραιτήθηκε από την IPC και επέστρεψε στη γενέτειρά του, το Μπάαλμπεκ, όπου εγκαταστάθηκε, αφιερώνοντας τα υπόλοιπα χρόνια του στη συγγραφή ποίησης.
1980: Εξέδωσε την πρώτη του ανθολογία Voices, Vantage Press - Νέα Υόρκη.
1986: Εξέδωσε τη δεύτερη ανθολογία του Echoes.
1993: Ίδρυσε τη Wahat Al Adab (Όαση της Λογοτεχνίας) στην κοιλάδα Μπεκάα, υπηρετώντας ως ο πρώτος πρόεδρός της.
1995: Υπό την προεδρία του Haydar, η Wahat Al Adab αποκατέστησε το άγαλμα του ποιητή Khalil Moutran στο Μπάαλμπεκ.
1996: Το πρώτο ντοκιμαντέρ για τη ζωή και το έργο του Haydar παρήχθη από την Εθνική Τηλεόραση του Λιβάνου σε συνεργασία με τα Υπουργεία Πολιτισμού και Παιδείας.
1998: Εξέδωσε την τρίτη ανθολογία του Shadows.
1999: Εξέδωσε την τριλογία Voices, Echoes και Shadows.
2000: Το ποίημα του Haydar The Temple of Baalbek ενσωματώθηκε στην επίσημη ύλη για το εθνικό απολυτήριο του Λιβάνου.
2002: Εξέδωσε τη βιογραφία του Mishwar el Omor στα αραβικά.
2005: Το ποίημα The Temple of Baalbek εκτίθεται μόνιμα στο Μουσείο του Ναού του Μπάαλμπεκ.
2006: Εξέδωσε την ανθολογία του 101 Selected Poems (Vantage Press – Νέα Υόρκη) σε ηλικία 101 ετών. Ο Haydar απεβίωσε το ίδιο έτος, στις 4 Δεκεμβρίου 2006.
2006-Σήμερα: Ιδρύθηκε ο σύλλογος «Οι Φίλοι του Jawdat Haydar» για τον εορτασμό της ποιητικής κληρονομιάς του και την ανάδειξη του λιβανέζικου ποιητικού ταλέντου.
Μετάλλια και Βραβεία του Haydar
Ο Haydar είναι αποδέκτης πολλών βραβείων, μεταξύ άλλων: το Χρυσό Μετάλλιο Αξίας του Λιβάνου (1951), το μετάλλιο από τον Ορθόδοξο Πατριάρχη Δαμασκού (1954), το μετάλλιο του Πατριάρχη Αντιοχείας Αλεξάνδρου Γ΄ (1956), το Croix de Grand Officier της Γαλλίας (1957), το Ένατο Μετάλλιο από την Αυτού Αγιότητα τον Πάπα Ιωάννη ΚΓ΄ (1959), το Diamond Jubilee από το Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού (1999) και το Τάγμα των Κέδρων του Λιβάνου (2002).
(1) Purdah: Η απομόνωση των γυναικών από τη δημόσια θέα μεταξύ των Μουσουλμάνων και ορισμένων Ινδουιστών.
(2) Υλικό ή βελονιά για το ράψιμο μιας πληγής.
Σάββατο 7 Μαρτίου 2026
Βηρυτός
Πού είναι η Βηρυτός του χθες;
Η Πόλη που στεκόταν αγέρωχη απέναντι στο πεπρωμένο,
Ο πρόδρομος της θρησκευτικής περηφάνιας στην Ανατολή,
Εκεί όπου οι απαρχές της σκέψης
Άνοιξαν το πέπλο του νου
Για να διδάξουν στον κόσμο
Το αληθινό νόημα της αδελφοσύνης και της αγάπης;
Πού είναι η Βηρυτός του χθες;
Πού είναι η Βηρυτός; Ω, πού είναι τα πανεπιστήμια,
Τα νοσοκομεία, οι ουρανοξύστες, οι τράπεζες,
Οι εκκλησίες, τα τζαμιά, οι θόλοι και τα καμπαναριά,
Οι ευημερούντες και πολυσύχναστοι δρόμοι;
Τι οδυνηρή ανάμνηση απέμεινε σήμερα,
Σκιές τοίχων που στέκουν στα θλιμμένα μας μάτια,
Σωριασμένες σε λόφους προϊστορικών ερειπίων,
Κατοικημένες από κουκουβάγιες που θρηνούν τη νύχτα
Και μακριές σειρές αετών το ξημέρωμα,
Που στροβιλίζονται με κυνηγετικό βλέμμα από ψηλά.
Εφορμούν, εξαντλημένοι από τη δυσοσμία των νεκρών,
Κι ύστερα στρέφονται πίσω, καταβροχθίζοντας την υπομονή μας,
Κι έτσι κοιτάζουμε επίμονα τη συμφορά μας.
Περιμένοντας τον κόσμο να μας δώσει ένα χέρι βοηθείας,
Μα ο κόσμος ήταν αλλήθωρος, κωφός και τυφλός.
Δεν πειράζει. Η ιστορία θα καταγράψει το έγκλημα
Και ο χρόνος, στην κατάλληλη στιγμή, θα εκδικηθεί αίμα για αίμα,
Μόνο και μόνο για να ισορροπήσει ο λογαριασμός.
Κι εγώ στέκομαι εδώ, στον πιο ψηλό σωρό ερειπίων,
Για να φτύσω τώρα και κάθε χρόνο μία φορά ολόκληρο τον κόσμο,
Για να λιπάνω τα γρανάζια του μηχανισμού του·
Ίσως έτσι κυλήσει σωστά
Προς το παλάτι της Δικαιοσύνης,
Ώστε οι άνθρωποι πάνω στη γη
Να χαρούν την ασφάλειά τους αύριο.
Jawdat Haydar
Παρασκευή 6 Μαρτίου 2026
Πηλός
Είδα στον δρόμο αγγειοπλάστη, με ζήλο περισσό,
να πλάθει με δύναμη και ζήλο ένα σβώλο πηλό·
κι άκου, ο πηλός τού φώναξε: «Πρόσεχε πώς με ζουμπάς,
μόλις μέχρι και τα χθες, άνθρωπος ήμουν κι εγώ!»
Ομάρ Καγιάμ
Πέμπτη 5 Μαρτίου 2026
Στον τάφο ενός ποιητή
Ξερά φύλλα παραμέρισα
απ'του ποιητή τον τάφο.
Μα ήταν τόσο ταιριαστά
καθώς σκέπαζαν το όνομά του
Τετάρτη 4 Μαρτίου 2026
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)