Πολιτισμούς αρχαίους
καλύπτει λάσπη
και σάπιο χώμα.
Στα ερείπια χορεύεις
με τόση χάρη!
Κάνοντας τη τρέλα ποίηση
https://www.poetryfoundation.org/poems/50391/dead-love-56d22d7cc6201
Νεκρός ο έρωτας, απ’ την προδοσία σφαγμένος, κείτεται άκαμπτος,
άσπρος σαν περιστέρι που ο θάνατος απότομα χτύπησε·
κανείς απ’ όσους προσπερνούν δεν στέκεται να προσέξει
τον νεκρό έρωτα.
Η καρδιά του, που λαχταρούσε, πάσχιζε και χτυπούσε
όπως ο κορυδαλλός που παλεύει να φτάσει την αυγή,
είναι πια κρύα, όπως όλη η παλιά του χαρά.
Οι νεκροί, αναστημένοι απ’ το χώμα, ίσως αφουγκραστούν
όταν η σάλπιγγα ηχήσει από ψηλά·
όμως δεν θα ανασύρει μέσα απ’ το σκοτάδι
τον νεκρό έρωτα.
Μεγαλοπρεπώς
το σκουλήκι
κινείται μες στο χώμα
γυρεύοντας τροφή θαμμένη.
Μην το υποτιμάς
στο τέλος τα υπολείμματά μας
αυτό θα αλέσει.
Στάσου, Χριστιανέ διαβάτη!—Στάσου, παιδί του Θεού,
και διάβασε με καρδιά απαλή. Κάτω από τούτο το χώμα
ένας ποιητής κείται, ή εκείνο που κάποτε φαινόταν να είναι αυτός.
Ω, ύψωσε μια σκέψη προσευχής για τον S. T. C.;
ώστε εκείνος που τόσα χρόνια, με κόπο της αναπνοής,
βρήκε τον θάνατο μέσα στη ζωή, εδώ να βρει ζωή μέσα στον θάνατο!
Έλεος αντί επαίνου—να συγχωρεθεί αντί για δόξα
ζήτησε, και ήλπισε, διά του Χριστού. Κάνε κι εσύ το ίδιο!
Το νερό καταλαβαίνει
Τον πολιτισμό καλά·
Μου βρέχει το πόδι, μα όμορφα,
Μου παγώνει τη ζωή, μα έξυπνα,
Δεν χάνει την ψυχραιμία του,
Δεν ραγίζει η καρδιά του:
Σαν χρησιμοποιηθεί σωστά, στολίζει τη χαρά,
Την κοσμεί, τη διπλασιάζει·
Σαν χρησιμοποιηθεί κακά, θα καταστρέψει,
Σε τέλειο χρόνο και μέτρο
Με ένα πρόσωπο χρυσής ηδονής
Κομψά θα καταστρέψει.
Σήκωσα τον σταυρό μου
και είδα
πως κουβαλούσα εσένα.
Κάθε σου αγκαλιά
κι ένα καρφί
Τα φιλιά σου έπλεξαν
το αγκάθινο στεφάνι
που μου φόρεσες
χαμογελώντας.