Δύο παιδάκια απέκτησα
δυο όμορφα κοριτσάκια
μόλις μίλησαν το 'πιασα
πως ήταν τερατάκια
-
Με τις πλεξούδες στα μαλλιά
και τα γλυκά γελακια
δεν με κοροϊδεύουνε
τα καλικαντζαρακια
-
Πλάσματα είναι σκοτεινά
δυο τρομεροί μπελάδες
στη μάνα τους που μοιάσανε
μου προκαλούν ζαλάδες
-
Κι όταν κανένας με ρωτά
τι γίνεται στο σπίτι
λέω "μοιάζει μ' εκτέλεση
ποινής του ισοβιτη"
Μπροστά μου είχα φραπέ
κι εσύ έπινες φρέντο
σε κοίταξα στα σοβαρά
κι άρχισα το κρεσέντο
-
Τον ουρανό σαν κοίταξα
κατέβασα το φεγγάρι,
άλογο το έκανα
περνώντας του χαλινάρι
-
Στη σέλα του σ' ανέβασα
στα άστρα για μια βόλτα
σου χόρεψα με δερμάτινο
σαν να 'μουν ο Τραβόλτα
-
Κι αφού τέλος αράξαμε
σε λόφους χρυσής άμμου
με πετράδι έκανα
την πρόταση του γάμου
-
Κι αφού επαντρευτήκαμε
κι ανοίξαμε και σπίτι
ποδιά μου πέρασες ευθύς
κι ένα χαλκά στη μύτη
-
Τώρα που τα σκέφτομαι
και βλέπεις πως δακρύζω
δεν είναι που συγκινήθηκα
κρεμμύδια καθαρίζω!
Αγελάδα μωβ να δω δεν έχει λάχει,
ούτε και πρόκειται να δω καμία·
αλλά σας λέω, όπως και να 'χει,
κάλλιο να τη δω παρά να είμαι μία.
Καθώς περνούσα ένα πρωί
στης Άρτας το γιοφύρι
άρχισε να τρέμει ελαφρά,
να 'φταιγε το λιοπύρι;
-
"Τι θες και τρέμεις σύγκορμο
εσύ πέτρινο κτίσμα
μέσα σου γυναίκα χτίσαμε,
γιατί σε πιάνει πείσμα;"
-
"Τη χτίσατε άδικα
τη σύζυγο του χτίστη
με λίγο παρά θα δείχνατε
τη καλή σας πίστη"
-
"Και τώρα το θυμήθηκες
μετά τόσους αιώνες,
να μας ζητήσεις μίζες
σαν τους απατεώνες;"
-
"Λίγο λαδάκι θα 'τανε
καλό να με στεριώσει
τόσους αιώνες βλέπετε
τα θεμέλια έχουν στεγνώσει"
-
"Δε φτάνει π' άνθρωπο
θυσιάσαμε για σένα
τώρα ζητάς επίδομα
τα έχεις πια χαμένα!"
-
"Στη θέση σου τα λόγια μου
θα πρόσεχα που λέω
μη γκρεμιστεί η γέφυρα
και χρειαστεί να κλαίω"
-
Ξεροκατάπια ευθύς
και έβγαλα πενηντάρι
χαρτονόμισμα ευρώ
και του 'δωσα να το πάρει
-
Το γεφύρι έπαψε
τις πέτρες του να τρέμουν
σε τι χώρα, Θε μου, ζω
όλα πια μίζα θέλουν!
Ένα χιτώνα έβαλα
και περικεφαλαία
στάθηκα περήφανος
σαν τον Αχιλλέα
-
Ο χιτώνας ήταν κοντός
έμοιαζε με σκελέα
κι εγώ αντί για ήρωας
έδειχνα σαν γραία!
-
Μετά φίλος προσπάθησα
να γίνω της σοφίας
Σωκράτης ή και Πλάτωνας
έστω ένας Γοργίας
-
Ήταν τα λόγια μου φτωχά
δείγματα βλακείας
μ' ονόμασαν φίλοι και εχθροί
πρίγκηπα της ανίας
-
Μετά να γίνω ποιητής
απόφαση το πήρα
σαν ένας άλλος Όμηρος
να γράφω για την Ήρα
-
Οι στίχοι μου απαίσιοι
Ω! η κακή μου μοίρα
το μυαλό μου το λειψό
αυτό και μία λίρα!
-
Και τώρα μονάχος έμεινα
χωρίς κλέος αρχαίο
μα εγώ με βλέπω Ιάσονα
Χρυσόμαλλο, μοιραίο!
-
Και ας γελάει ο ντούνιας,
με ύφος ρωμαλέο
σπουδαίος εγώ καμώνομαι
νούμερο κραυγαλέο!
Για της αγάπης μου τ' ωραία ματάκια
τα πιο γλυκά μου γράφω τραγουδάκια.
Για το μικρό το στόμα της το πλάνο
τις πιο καλές τερτσίνες μου θα κάνω.
Και για τα μαγουλάκια της κυράς μου
στροφές γράφω απ' τα φύλλα της καρδιάς μου.
Μ' αν είχε ακόμα μια καρδιά πιστή
κι ένα σονέτο θα 'γραφα γι' αυτή
Ερρίκος Χάινε - Λυρικό Ιντερμέδιο - Εκδ. Παρισιάνου - μτφ. Λέων Κουκούλας
Όταν κάνεις κάποιο λάθος
να το αρνηθείς με πάθος
μη ψάχνεις για δικιολογία
αυτό μοιάζει απολογία
-
Βρες του καρδιναλίου ύφος
πάρε δέκα πόντους ύψος
μην παραδεχτείς το σφάλμα
και μη φοβηθείς το κάρμα
-
Με ολύμπια ψυχραιμία
περίμενε τη νηνεμία
μόλις όλα ηρεμήσουν
σανό δώσε να μασήσουν.
