Κι αν κοιτάζω στον καθρέφτη
χωρίς ίχνος μετανοίας
τρέμω, σαν το βλέμμα μου
στον ουρανό υψώσω.
Την ομορφιά του άνθους
που αργά μαραίνεται
ποιος άγγελος ν' αντέξει;
Σέρνομαι κάτω από του Θεού
τη βλοσυρή ματιά,
φέροντας την ένδοξη σήψη
την σπουδαία παρακμή!
Πότε εκείνη η οργή Του
-σαν κατακλυσμός -
πάνω μου θε να ξεσπάσει;
Του ενός η φλόγα σε φωτίζει,
Κι άλλος το πένθος του δωρίζει, Φύση!
Κι ό,τι στον ένα λέει: Ταφή!
Λέει στον άλλο: Δόξα και Ζωή!
Άγνωστε Ερμή οπού με παραστέκεις
Και πάντα δέος θα με πληροίς,
Του Μίδα εικόνα μ' έχεις κάνει,
Τον πιο θλιμμένο αλχημιστή·
Χάρη σ' εσέ σίδερο κάνω το χρυσό
Κόλαση τον παράδεισο·
Στο σάβανο των νεφελών
Βρίσκω κουφάρι λατρευτό,
Και στις ακτές του ουρανίου άγους
Οικοδομώ μεγάλες σαρκοφάγους.
Τα Άνθη του Κακού, εκδ. Κουκούτσι
Υγρός ο άνεμος και ομίχλη
τα ρούχα μου μουσκεύουν.
Η ανάσα μου
ουίσκι και τεκίλα.
Παραπατώ...δε πέφτω.
Μάταια σε γυρεύω...
Μόνο του αλκοόλ
η πικρή γεύση.
Ένα αδέσποτο σκυλί
-σαν δικό μου αίμα,
σαν συγγενής στενός-
γρυλίζει
λίγα μέτρα από μένα.
Τα αδέρφια ποτέ δεν τα πήγαιναν καλά
σε τούτο το μέρος...
Πλανιέμαι σε κάθε μισθωμένο δρόμο,
εκεί που ο μισθωμένος Τάμεσης κυλά.
Και διακρίνω σε κάθε πρόσωπο που ανταμώνω,
σημάδια αδυναμίας, σημάδια συμφοράς.
Σε κάθε κραυγή κάθε Ανθρώπου,
σε κάθε βρέφους την κραυγή του τρόμου,
σε κάθε φωνή, σε κάθε απαγόρευση,
ακούω τις χειροπέδες που σφυρηλάτησε ο νους.
Πώς η κραυγή του Καπνοδοχοκαθαριστή
την κάθε εκκλησία που μαυρίζει συγκλονίζει,
και ο αναστεναγμός του δύσμοιρου Στρατιώτη
τρέχει σαν αίμα στα τείχη του Παλατιού.
Μα πιο πολύ μες στους δρόμους του μεσονυχτίου ακούω
πώς η κατάρα της νεαρής Πόρνης
στεγνώνει το δάκρυ του νεογέννητου Βρέφους
και μολύνει με αρρώστιες τη νεκροφόρα του Γάμου.
Τα δώματα
της Κόλασης -
Δεν υπάρχουν εδώ
αλυσίδες στεναγμών
μήτε τείχη κραυγών
και αμαρτιών δεσμά.
Μονάχα σιωπή
στα βάσανα των αδικημένων
Βλοσυρά αγάλματα
αρχαίων σλαβικών θεών
με κοιτούν.
Δεν σαλεύουν, δεν μιλούν
Στέκουν άψυχα ενώ φίδια
έρπουν στις πέτρινες βάσεις τους
σφυρίζοντας ανίερα τραγούδια.
Ω Περουν, πού χάθηκε η δύναμη σου
πότε έσβησαν οι αστραπές σου;
Χάθηκες στα σκοτεινά δάση
Εκείνου που αέναα κυλά.
Περπατώ -για άλλη μια φορά
περπατώ.
Σκιά ρίχνουν του αγγέλου τα φτερά
καθώς περνώ μπροστά
από του ήρωα
το άγαλμα που θρηνεί.
Σκοινί του έδωσαν να κρεμαστεί
ή σφαίρα ν' αυτοκτονήσει,
τούτο ήταν το βραβείο του
της πατρίδας του η τιμή.
Τώρα κλαίει, τώρα κλαίει
για εκείνα που χάρισε
για δύο μέτρα γης
και την καλοπέραση εκείνων
που στα σαλόνια τους ήταν
πάντα ασφαλείς.
Κι εγώ περπατώ
δίχως να χαιρετίσω προσπερνώ...
Οράματα και όνειρα γίναν σκόνη
που τη σκορπά
το χτύπημα των φτερών του αγγέλου.
Έλα αργά – Εδέμ!
Χείλη αμάθητα σε Σένα –
Δειλά – γεύονται τα Γιασεμιά σου –
Όπως η λιπόθυμη Μέλισσα –
Που φτάνοντας αργά στο άνθος της,
Γύρω απ' την κάμαρά του βουίζει –
Μετρά τα νέκταρ του –
Εισέρχεται – και χάνεται μέσα στα Βάλσαμα.
Emily Dickinson
