Η φωτιά

 

Τον βρήκα να κάθεται βαθιά μέσα σε μια σπηλιά. Έφτανε σχεδόν στην καρδιά εκείνου του βουνού. Μόνος σύντροφός του, το πιο πολύτιμο πράγμα που είχε. Η φωτιά. Ήταν φίλος, εραστής και φύλακάς της. Το όνομά του είχε ξεχαστεί από αιώνες αμέτρητους. Οι άνθρωποι του έδιναν κατά καιρούς διάφορα ονόματα ανάλογα με τη δική τους ικανότητα αντίληψης και κατανόησης. Κανένα από αυτά όμως δεν ήταν το δικό του. Τώρα πια, οι ελάχιστοι που αναφέρονταν σε αυτόν τον έλεγαν Φύλακα της Φωτιάς. Το όνομα αυτό έδειχνε πόσο είχε φτωχύνει η γνώση και η φαντασία τους. Τούτα τα δύο, αν και τα ονομάζουμε ξεχωριστά εντούτοις είναι το ίδιο πράγμα. Αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία. Αυτή η ιστορία έχει να κάνει με τον Φύλακα. Φορούσε μόνο ένα παντελόνι κι αυτό σχισμένο. Δε φορούσε μπλούζα ή πουκάμισο. Η ζέστη της φωτιάς έκανε ένα τέτοιο ρούχο περιττό.  Οι πληγές του ήταν ακόμα ορατές. Ποιος ξέρει πόσες τιμωρίες πέρασε επειδή μοίρασε το μυστικό της φωτιάς. "Μετάνιωσες;" τον ρώτησα. "Θα έπρεπε να τη ξέρεις την απάντηση", μου είπε. "Μετανιώνεις  για τις ιστορίες που διηγείσαι; Τα μυστικά που κρύβουν, δεν είναι μικρότερα από εκείνα της φωτιάς. Ούτε λιγότερο επικίνδυνα". "Ίσως, εσύ όμως..." ξεκίνησα να λέω πριν με διακόψει. "Εγώ όμως τιμωρήθηκα. Τι να κάνεις. Έτσι είναι η ζωή. Ίσως κι εσύ τιμωρηθείς κάποτε" είπε γελώντας. Η φωτιά μπροστά του δυνάμωσε και σαν να κινήθηκε στον ήχο του γέλιου του. Τα μάτια του πήραν το χρώμα της. Τα γένια και τα μαλλιά του σαν να έγιναν κι εκείνα φωτιά. Έμεινα στη σπηλιά κάμποσες ώρες. Μου διηγήθηκε ιστορίες άγνωστες, άλλες από τα βάθη των αιώνων και άλλες από την εβδομάδα που μας πέρασε. Πριν φύγω ρώτησα: "Δε φοβάσαι μήπως η φωτιά καταστρέψει τον κόσμο"; Με κοίταξε για λίγη ώρα σιωπηλός. Στο τέλος απάντησε: "Η φωτιά δεν καταστρέφει. Καθαρίζει και αναγεννά". " Αφήνει και νεκρούς χερσότοπους" είπα και ετοιμάστηκα να φύγω. "Κομμάτι της διαδικασίας" μου απάντησε καθώς με αποχαιρετούσε. Αυτοί οι πολύ αρχαίοι τύποι πάντα θέλουν να φαίνονται αινιγματικοί. Τουλάχιστον συνέλλεξα  αρκετές ιστορίες για να διηγηθώ στο μέλλον. 

Manowar - Blood of the Kings

 

Ο σκύλος

 

Λένε πως μεταμορφώθηκε σε σκύλο. Άλλοι λένε πως μάγισσα τον καταράστηκε και άλλοι πως από έρωτα έγινε σκύλος για να βρίσκει την οσμή της αγαπημένης του. Και άλλοι πως πάντα σκύλος ήτανε, ακόμα κι όταν περπατούσε σε δύο πόδια και δεν είχε γούνα στο σώμα του. Μα η ιστορία του είναι διαφορετική. Φτωχός ήταν από μικρός και ζούσε με αποφάγια. Οι άνθρωποι άλλοτε του φέρονταν καλά και άλλοτε τον κλωτσούσαν. Με τον καιρό και αφού όλοι τον λόγιζαν σκύλο, άρχισε να αποκτά τις συνήθειες του ζώου. Με τον καιρό και τη μορφή του. Τούτη η ιστορία δεν είναι μια ιστορίας μαύρης μαγείας. Ούτε η ιστορία ενός ανεκπλήρωτου έρωτα που άφησε βαθύ σημάδι. Τούτη είναι μια ιστορία παραλογισμού. Εκείνου που σκληραίνει των ανθρώπων τις καρδιές και δημιουργεί πλάσματα αλλόκοτα...

VOIVOD – The Unknown Knows (Symphonique) (VISUALIZER)

 

Περπατώντας

 

 Οι ιστορίες που γράφω δεν είναι ιστορίες που έχω ακούσει, ιστορίες που μου τις έχουν διηγηθεί. Δεν είναι ιστορίες που τις έχω ζήσει. Ούτε καν ιστορίες που τις έχω φανταστεί. Από μικρός είχα ένα πρόβλημα. Δεν είχα κανένα μα κανένα ταλέντο. Δε ζωγράφιζα καλά, δεν έπαιζα μουσική, δεν χόρευα, δεν ήμουν τόσο καλός στο ποδόσφαιρο και στον αθλητισμό -αν και πεισματάρης- δεν έγραφα ωραία, δε μιλούσα με πειθώ. Δεν ήμουν ο πιο δυνατός ούτε και ο πιο γρήγορος. Δεν ήμουν ο πιο έξυπνος ούτε και ο πιο δραστήριος. Σε ένα ήμουν μόνο καλός. Στο περπάτημα. Όταν περπατούσα δεν έκανα απλώς μια σειρά από συνεχόμενα βήματα. Περπατώντας άνοιγαν μπροστά μου πύλες που οδηγούσαν σε μυριάδες κόσμους. Παράθυρα που μου έδειχνα χιλιάδες ιστορίες. Δίπλα μου περπατούσαν χαρακτήρες παράξενοι, πλάσματα της φαντασίας. Ο άνεμος εκθρόνιζε τη λογική που έχει αγκαλιάσει τόσο ασφυκτικά αυτό που αποκαλούμε πολιτισμό  και έδινε στο παράλογο τη θέση της. Όσο περπατούσα ο ήλιος διηγούταν παραμύθια και η σελήνη με τα αστέρια αφηγούνταν παράξενες ιστορίες. Τα πουλιά τραγουδούσαν με ανθρώπινες φωνές και τα σκυλιά και οι γάτες πετούσαν με την άνεση ενός κοτσυφιού. Οι ιστορίες που γράφω δεν είναι ιστορίες που μου έχουν διηγηθεί. Δεν θα μπορούσα να τις γράψω με κάποιο υποφερτό τρόπο. Δεν είναι ιστορίες που τις έχω ζήσει. Δε θα μπορούσα να τις μεταφέρω από εκείνους τους κόσμους που έχουν συμβεί. Δεν είναι καν ιστορίες που τις έχω φανταστεί. Δε θα μπορούσα να τις αφηγηθώ με τρόπο που να κρατά το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Είναι ιστορίες που τις έχω περπατήσει. Μόνο σε αυτό ήμουν πάντα καλός. Στο να περπατάω τις ιστορίες μου. 

Yngwie Malmsteen - Save Our Love

 

Ο τρελός του χωριού

 

Λένε για εκείνον τον τρελό, πως χάθηκε μέσα στο δάσος των σκιών. Πως αφέθηκε στα πλάσματα της νύχτας να τον οδηγήσουν στα ανίερα μονοπάτια τους. Πως πήγε στα μέρη εκείνα που κανένας καλός άνθρωπος και λογικός δεν πηγαίνει. Ανέβηκα σε έναν άνεμο που φυσούσε προς εκείνο το δάσος και τον άφησα να με οδηγήσει. Πράγματι το δάσος ήταν σκοτεινό αρκετά. Περπάτησα λίγη ώρα στο μονοπάτι που με πήγε ο άνεμος μέχρι που βγήκα σε ένα ξέφωτο. Εκεί τον βρήκα να κάθεται και να μιλά με πλάσματα αλλόκοτα. Γρύπες και μονόκερους, σφίγγες και κενταύρους μπόρεσα να ξεχωρίσω. Σαν με είδε, χαμογέλασε μάλλον ειρωνικά. "Ήρθες να γράψεις την ιστορία μου Παραμυθά; Να πεις για τον τρελό που τον κλέψαν οι σκιές και μιλά με πλάσματα παράξενα σε μέρη που άνθρωποι καλοί και λογικοί το πόδι δεν πατούν;", μου είπε με φωνή θλιμμένη. "Δεν με έκλεψε καμιά σκιά. Εκείνοι οι καλοί και λογικοί με έδιωξαν με την κακία τους και τη σκληρότητά τους. Και τούτα τα πλάσματα πολύ λιγότερο αλλόκοτα είναι από των "καλών" ανθρώπων τις συμπεριφορές. Το πόδι τους δεν το πατούν εδώ όχι επειδή το μέρος είναι διαβολικό. Δεν τολμούν αν έρθουν εδώ επειδή θα πρέπει πρώτα να εγκαταλείψουν τις θέσεις και τις ανέσεις τους. Αυτή είναι η αλήθεια" μου είπε "και όχι οι παλαβομάρες που ακούγονται στον κόσμο σας ως λογική". Άνοιξα τη τσάντα μου και έβγαλα το φλασκί με το ουίσκι. Πάντα κουβαλάω ένα τέτοιο μαζί μου. Για ώρα ανάγκης. "Να κεράσω;" ρώτησα και αμέσως μου έδειξε μια ξύλινη κούπα που είχε κοντά του. Έχυσα το νερό που είχε μέσα και έβαλα λίγο ποτό. Τσουγκρίσαμε και ήπιαμε από μια γουλιά σιωπηλοί. Τα πλάσματα εκείνου του δάσους μαζεύτηκαν γύρω μας και σχημάτισαν μια τεράστια παρέα. Έμεινα αρκετές ημέρες μαζί του και με τα πλάσματα εκείνα. Ήρθα να βρω μια ιστορία να σας διηγηθώ μα βρήκα κάτι καλύτερο. Τον άνθρωπο. Εκείνον που έψαχνε με το φανάρι του ο Διογένης. 

Ten - The Grail

 

Η Μέδουσα

 

Της αρέσει πολύ να περπατά ανάμεσα στα αυτοκίνητα στην εθνική οδό. Με ένα φόρεμα αέρινο και τα μαλλιά της ξέπλεκα να ανεμίζουν ακόμα κι αν άνεμος δε φυσά. Το χρώμα τους αλλάζει. Πότε μαύρα, πότε καστανά και πότε ξανθά. Γι' αυτό πολλοί νομίζουν πως τα μαλλιά της είναι φίδια ζωντανά σαν εκείνα της Μέδουσας. Όμως κάνουν λάθος. Κατά ένα τρόπο περίεργο, ποτέ κανένα αυτοκίνητο δεν έπεσε πάνω της. Κανένα όχημα δεν τη χτύπησε. Όσοι την είδαν έχουν να λένε για το ανέμελο, σχεδόν χορευτικό της βάδισμα και για τον τρόπο που ξαφνικά εξαφανίζεται, στο ανοιγοκλείσιμο των ματιών. Το πρόσωπό της κανένας δεν το έχει δει, πράγμα που επαναφέρει τη σύγκριση με τη Μέδουσα αφού κυκλοφόρησε η φήμη πως όποιος δει το πρόσωπό της, πετρώνει ή πεθαίνει. Και πάλι λάθος κάνουν. Το πρόσωπο της είναι όμορφο και τα μάτια της φωτεινά. Μα κατοικεί μέσα τους μια μελαγχολική σκιά. Κάτι που χάθηκε; Κάτι που λείπει; Κάτι που δεν αποκτήθηκε ποτέ; Δεν ξέρω. Δεν μου είπε όλη της την ιστορία ποτέ. Μόνο ότι της αρέσει τόσο πολύ να περπατά ανάμεσα στα αυτοκίνητα στην εθνική οδό...

Magnum - So let it rain

 

Το τραγούδι τῆς Ἀρετῆς

 

Μιά μάννα εἶχε ἐννιά τζη γιούς καί μιά τζη θυγατέρα,

στά σκοτεινά τήν ἔλουγε, στό φέγγος τή χτενίζει,

στό φεγγαράκι τ' ἀργυρό τήνε σουραδοπλέκει.

Ἡ γειτονιά δέν τό 'ξερε πώς εἶχε θυγατέρα.

Προξενητάδες ἤρθανε ἀπό τή Βαβυλώνα,

νά πάρουνε τήν Ἀρετή πολύ μακριά στά ξένα.

Οἱ ὀχτώ ἀδελφοί δέ θέλανε, ὁ Κωσταντῖνος θέλει:

— «Δός τηνε, μάννα, δός τηνε, τήν Ἀρετή στά ξένα,

νά 'χω κι' ἐγώ παρηγοριά στά ξένα πού γυρίζω.»

— «Ὄμορφος εἶσαι, Κωσταντῆ, μ' ἄσχημ' ἀπελοήθης,

ἄν τύχη ὁ χρόνος βίσεχτος ποιός πά' νά τήνε φέρη;»

— «Δός τηνε, μάννα, δός τηνε, τήν Ἀρετή στά ξένα.

ἄν τύχη ὁ χρόνος βίσεχτος, ἐγώ θά πά' τή φέρω.»

Καί δίδει την ἡ μάννα της τήν Ἀρετή στά ξένα.

Γυρίζει ὁ χρόνος βίσεχτος, οἱ ἐννιά ἀδελφοί πεθάνα

κι' ἔμεινε ἡ μάννα μοναχή σάν καλαμιά στόν κάμπο.

Σ' ὅλα τά μνήματ' ἔκλαιγε, σ' ὅλα μοιρολογᾶτο

καί τό μνημί τοῦ Κωσταντῆ ἀναθεμάτιζέ το:

— «Ἀνάθεμά σε Κωσταντῆ καί σύ καί τό καλό σου.»

Τό τόσο μυριανάθεμα ὁ Κωσταντής βαρέθη,

κάνει τό μνῆμα τ' ἄλογο καί τό λαζάρι σέλλα

καί τά κιβουροχάλικα σκάλες καί χαλινάρια,

παίζει βιτσιά τοῦ μαύρου του, στή Βαβυλώνα φτάνει.

Βρίσκει τήν κόρη στό χορό μέ τρεῖς παπαδοποῦλες.

— «Καλῶς τόνε τον Κωσταντῆ πού φέρνει τό μαντᾶτο.

Ἄν εἶναι θλίψη, νά θλιφτῶ κι' ἄν εἶ' χαρά, ν' ἀλλάξω

κι' ἄν εἶναι γιά τό γάμο σου, ὁλόχρυσα νά βάλω.»

— «Δέν εἶναι θλίψη νά θλιφτῆς μηδέ χαρά ν' ἀλλάξης

μηδέ καί γιά τό γάμο μου, ὁλόχρυσα νά βάλης·

ἡ μάννα σου σέ ζήτησε καί θέλει σε νά πάης.

Ἀπου τή χέρα τήν ἁρπᾶ, στό μαῦρο τήν καθίζει,

παίζει βιτσιά τ' ἀλόγου του, σάν τόν ἀέρα πάει...

Δεύτερη σελίδα:

Ἡ παρουσία καί ἡ μορφή τῶν βρικολάκων

Καί ὄντεν ἐπερνούσανε ἀπού τόν Ἅι Γιώργη,

Γροικᾶ ἡ κόρη μιά φωνή παράξενη καί λέει:

— «Γιά δέ κοράσιο ὄμορφο τό σέρνει ἀποθαμένος.»

— «Γροικᾶς το, Κωσταντῖνο μου, τ' ἀηδόνι εἶντα λέει;»

— «Γροικῶ το, Ἀρετοῦσα μου, καί τό γνωρίζω κιόλας.»

Καί ὄντεν ἐπερνούσανε στά μνήματα ἀπέξω:

— «Κατές τώρ', Ἀρετοῦσα μου, στό σπίτι μας νά πάης;»

— «Κατέχω, Κωσταντῖνο μου, στό σπίτι μας νά πάω,

μά γιάντα, ἀδερφάκι μου, μ' ἀφίνεις εἰς τό δρόμο;»

Ἡ κόρη δέν ἐπρόφταξε νά 'πή 'ναν ἄλλο λόγο

κι' ὁ Κωσταντῆς ἐχάθηκε στή μέση τῶ μνημάτω

Παίρνει τ' ἡ παραπόνεσι, στό σπίτι της καί πάει,

βρίσκει τσοί πόρτες σφαλιστές καί τά κλειδιά παρμένα

καί τα πορτοπαράθυρα σφιχτά μανταλωμένα.

Φωνάζει τη μαννούλα της ὀγιά νά τῆς ἀνοίξη

— «Ἄν εἶσαι ἀέρας, πήγαινε, ἄν εἶσαι ὁ Χάρος, διάβα

κι' ἄν εἶσαι ὁ Πικροχάροντας δέν ἔχω μπλιό παιδάκια.»

— «Ἄνοιξε, μάννα μ' ἄνοιξε, μά γώ 'μ' ἡ γι' Ἀρετοῦσα.»

— «Δεῖξε τόν ἀρραβῶνα σου ἀπό τήν κλειδωνιάστρα,

κι' ἄν εἶσ' ἡ γι' Ἀρετοῦσα μου, εγώ θά σοῦ ἀνοίξω.»

Δείχνει τόν ἀρραβῶνα της κι' ἐτότες τῆς ἀνοίγει,

μά ὥστε νά καλογνωριστοῦν, ἀπόθανεν ἡ μάννα

κι' ἀπόμεινε ἡ γι' Ἀρετή ἔρημη καί παντρέρμη.

— «Θέ μου, καί κάμε με πολύ, πουλί καί λωλοπούλι,

γιά νά γυρίζω στά στενά καί κλαίω τ'ς ἀδερφούς μου.»

Κι' ὁ Θεός τήνε λυπήθηκε, σάν ἀστραπή τήν κάνει

Από το βιβλίο: Στέλιος Α. Μουζάκης, Ο Αφορισμός, οι Βρικόλακες και η αντιμετώπισή τους, εκδ. Ηρόδοτος

Visigoth - Traitor's Gate

 

Η ξεκούραση

 

Μετά από καιρό οι άνεμοι δεν με έστειλαν ούτε σε πόλη ούτε σε χωριό. Ούτε σε θάλασσα ούτε και σε κάποιο ψηλό βουνό. Με έστειλαν σε ένα όνειρο. Μα εκείνο δεν ήταν από τα συνηθισμένα όνειρα που γίνονται πράγματα παλαβά. Ούτε κι από τα άλλα που όλο έρωτες ανθίζουν. Αυτό εδώ ήταν γκρίζο και μονότονο. Κάποιοι αριθμοί έτρεχαν εδώ κι εκεί καμιά φορά αλλά κι αυτοί με τάξη και σειρά. Κωδικοί και καταστάσεις κυκλοφορούσαν με βήματα προσεκτικά και εγκρίσεις δίνονταν από γραφεία με αόρατους υπαλλήλους. Κοίταξα ολόγυρα να βρω τον ονειρευτή που έβλεπε τέτοια πράγματα στον ύπνο του. Τον βρήκα να κάθεται σκυφτός πάνω από ένα γραφείο, συμπληρώνοντας αιτήσεις. Φορούσε κοντομάνικο πουκάμισο άσπρο με μπλε ρίγες κάθετες και γκρίζο παντελόνι με μουσταρδί ζώνη. Όταν έφτασα μπροστά του σήκωσε το κεφάλι του. "Μπορώ να σας εξυπηρετήσω;" με ρώτησε σχεδόν αδιάφορα. "Ποιος στην ευχή είσαι; Τι είδους άνθρωπος βλέπει τέτοια όνειρα;" ρώτησα με τη σειρά μου. Χαμογέλασε πλατιά. Έβγαλε τα γυαλιά του - ξέχασα να αναφέρω πως φορούσε και γυαλιά- σκούπισε με ένα μαντήλι τον ιδρώτα από το μέτωπό του και μου είπε: "Και οι ακροβάτες κάπως πρέπει να χαλαρώνουμε...". Πολλά πράγματα περίεργα έχω δει στα ταξίδια μου. Τούτο όμως, ομολογώ με έκανε να φρίξω...

Hexenhaus - Prime Evil

 

Ο ποιητής

 

Έπαιρνε πάντα την ποίηση πολύ σοβαρά. Έκανε σε όλους παρατηρήσεις για το μέτρο, την ομοιοκαταληξία, τη γλώσσα, το ύφος και κάμποσα άλλα πράγματα. Κάθε πρωί, σηκωνόταν πολύ νωρίς, ντυνόταν και έβγαινε να κυνηγήσει γράμματα, λέξεις και ρίμες στο κοντινό δάσος. Γύριζε το μεσημεράκι, με όλα τα γραμματικά κόλπα που είχε πιάσει αγκιστρωμένα στη ζώνη του. Μόλις έφτανε σπίτι του, τα τοποθετούσε στο γραφείο του και έπειτα τα άπλωνε πάνω σε κόλλες χαρτιού, δίνοντας ιδιαίτερη προσοχή στον ρυθμό και το μέτρο. Έπειτα έτρωγε, κοιμόταν λίγο και το απόγευμα έστελνε τις παρατηρήσεις του σε άλλους επίδοξους -και...κακότεχνους κατά τον ίδιο- ποιητές. Κάποτε με ρώτησε με ποια τεχνοτροπία γράφω τις ιστορίες μου. Πως τοποθετώ τις λέξεις και πού τις βρίσκω. Ποια μέτρα μου αρέσουν. Είχα μαζί μου ένα ανθρακούχο αναψυκτικό. Το κούνησα δυνατά και το άνοιξα. Το αναψυκτικό πετάχτηκε προς όλες τις κατευθύνσεις. "Έτσι", του είπα. Κούνησε το κεφάλι του και έφυγε εμφανώς απογοητευμένος. Κι εγώ διαπίστωσα πως δεν είχα άλλο αναψυκτικό μαζί μου και διψούσα. Πρέπει να βρω καλύτερο τρόπο να απαντώ στις ερωτήσεις που μου κάνουν...