Στριμμένος γλάρος το πρωί
μου έκλεψε τους στίχους
και τώρα τι να γραφτεί
για χρώματα και ήχους;
-
Ήπια κι εγώ θαλασσινό
νερό για να μεθύσω
λουσμένος σ' ασημόσκονη
τα μάτια μου να κλείσω
-
Μα τόση συννεφιά λαμπρή
τυφλώνει τα σμαράγδια
με άμμο πλασμένα κόκκινη
και δανεισμένα χάδια
-
Να, εσύ ξεγλίστρησες
κι ο ύπνος με απαρνιέται
κάπου ο γλάρος με θυμό
τώρα με καταριέται
https://www.globaltimes.cn/page/202605/1360991.shtml
Η Κινέζα ποιήτρια Ai Kou είναι από καιρό συνηθισμένη να συναντάται με ομοεθνείς της ποιητές για δημιουργικές ανταλλαγές. Ωστόσο, στο εν εξελίξει Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης Νέων 2026, αισθάνεται ιδιαίτερη χαρά για την ευκαιρία να συμμετάσχει σε βαθιές συζητήσεις με λογοτέχνες από τον αραβικό κόσμο.
«Σε αυτό το φεστιβάλ, έκανα φίλους με ποιητές από διάφορες χώρες, όπως η Τυνησία», δήλωσε η Ai Kou στους Global Times. Ξεπερνώντας τα γλωσσικά εμπόδια, θυμήθηκε για άλλη μια φορά ότι, ανεξάρτητα από το πολιτισμικό υπόβαθρο των ανθρώπων, η ποίηση μπορεί πάντα να αγγίξει το πιο ευαίσθητο σημείο της ανθρώπινης καρδιάς.
Από τις όχθες των ποταμών της Κουανγκτσόου, στην επαρχία Κουανγκτούνγκ της νότιας Κίνας, μέχρι τις ιστορικές επάλξεις του Σινικού Τείχους στο Πεκίνο, περίπου 100 ποιητές, συγγραφείς και μεταφραστές από την Κίνα και 13 αραβικές χώρες συγκεντρώθηκαν για να αναζητήσουν συγγενείς ψυχές μέσα από τους στίχους. Το φετινό Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης Νέων, που διεξάγεται από τις 9 έως τις 17 Μαΐου και είναι αφιερωμένο στην Κίνα και τον Αραβικό κόσμο, υποδέχεται φωνές από διάφορες χώρες, όπως η Ιορδανία, το Μπαχρέιν, η Τυνησία, η Σαουδική Αραβία, το Σουδάν, η Συρία και η Κίνα.
Ενωμένοι μέσω του στίχου
Την Πέμπτη, μια πρόωρη καλοκαιρινή μέρα στο Πεκίνο, οι αρχαίες επάλξεις του τμήματος Badaling του Σινικού Τείχους έγιναν σιωπηλοί μάρτυρες μιας συνάντησης όπου φωνές από διαφορετικές ηπείρους έπλεκαν τους στίχους τους κάτω από τον ανοιχτό ουρανό. Κινέζοι και διεθνείς προσκεκλημένοι του φεστιβάλ ανέβηκαν στο Σινικό Τείχος για να συνεχίσουν τον διάλογό τους γύρω από τη λογοτεχνία και τους πολιτισμούς.
Η ποιητική εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο Σινικό Τείχος συνδύασε δημιουργικά ποικίλες μορφές τέχνης, όπως παραδοσιακή λαϊκή μουσική, απαγγελίες ποίησης, χορό, τάι τσι και μια παιδική χορωδία, δημιουργώντας ένα καθηλωτικό σκηνικό για έναν διάλογο πολιτισμών πάνω σε αυτό το ιστορικό ορόσημο.
Ο Nabil Suleiman, Σύρος συγγραφέας και κριτικός λογοτεχνίας, δήλωσε στους Global Times ότι ανυπομονούσε για αυτό το ταξίδι στο Σινικό Τείχος, ελπίζοντας να δει νέους ποιητές από την Κίνα και τις αραβικές χώρες να εκφράζονται ελεύθερα πάνω σε αυτό το αρχαίο οικοδόμημα, γεννώντας νέες εμπνεύσεις.
Κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ, η Ai Kou χρησιμοποίησε συχνά εφαρμογές μετάφρασης για να επικοινωνήσει με ποιητές από χώρες όπως η Τυνησία και το Μαρόκο. Παρατήρησε ότι, αν και οι μεταφράσεις συχνά απέδιδαν με μικρές ανακρίβειες το νόημα, αυτές ακριβώς οι διαφορές πυροδοτούσαν συχνά νέα ποιητική έμπνευση, προσφέροντας στους δημιουργούς μια αίσθηση φρεσκάδας και νέες ιδέες. «Αυτή είναι η γοητεία της ποίησης», σημείωσε.
Περισσότερες λογοτεχνικές ανταλλαγές
Πριν φτάσουν στο Πεκίνο, οι συμμετέχοντες βυθίστηκαν στο ποιητικό πνεύμα της Κουανγκτσόου, διαβάζοντας πρωτότυπα έργα και εξερευνώντας τη σύγχρονη λογοτεχνική κληρονομιά της πόλης. Η Αιγύπτια μεταφράστρια Mira Ahmed έγραψε μάλιστα ένα ποίημα εμπνευσμένο από την Κουανγκτσόου — ένα δώρο προς την πόλη που τη φιλοξένησε.
Στο πλαίσιο του φεστιβάλ, πραγματοποιήθηκε στην Κουανγκτσόου ένας ακαδημαϊκός διάλογος Κίνας-Αραβικού κόσμου με θέμα «η παράδοση και το μέλλον της ποίησης». Σχεδόν 100 ποιητές και μελετητές συμμετείχαν σε συζητήσεις για την καθολικότητα και το φιλοσοφικό βάθος της ποίησης, καθώς και για το μέλλον της στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης (AI).
Η He Xiangyang, αναπληρώτρια επικεφαλής της Ένωσης Κινέζων Συγγραφέων (CWA), ενθάρρυνε τους νέους ποιητές να υπερασπιστούν την ιερότητα της ποίησης μέσα από τις πιο αυθεντικές βιωματικές τους εμπειρίες σε αυτή την ψηφιακή εποχή.
Ο Suleiman παρατήρησε ότι πολλοί νέοι στις αραβικές χώρες απολαμβάνουν πλέον την ανάγνωση σύγχρονων κινεζικών μυθιστορημάτων, γεγονός που βοηθά στη διάδοση του κινεζικού πολιτισμού. Αντίστοιχα, η Ai Kou επεσήμανε ότι περισσότερα λογοτεχνικά έργα Αράβων συγγραφέων εισάγονται πλέον στην Κίνα, διευρύνοντας τους ορίζοντες των Κινέζων αναγνωστών.
Τις επόμενες ημέρες, οι εκδηλώσεις θα συνεχιστούν στο Πεκίνο, με επισκέψεις στο Κανονικό Πανεπιστήμιο του Πεκίνου (Beijing Normal University) και στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Κινεζικής Λογοτεχνίας, όπου οι ποιητές θα δωρίσουν χειρόγραφά τους και θα μοιραστούν το λογοτεχνικό ταξίδι των εθνών τους.
Ένας τύπος ξύπνησε το πρωί ακούγοντας το ξυπνητήρι του, σηκώθηκε, πλύθηκε και πήρε το πρωινό του. Καφέ με γάλα και λίγα μπισκότα. Έπειτα ντύθηκε και έφυγε για τη δουλειά του. Στην άλλη άκρη της πόλης ένας άλλος τύπος έκλεισε το ξυπνητήρι του, γύρισε πλευρό και κοιμήθηκε κάμποσες ώρες ακόμα κάνοντας κοπάνα από τη δουλειά του. Μέχρι το μεσημέρι κάποιος από τους δύο έχασε απολύθηκε αλλά ποτέ δε μάθαμε ποιος από τους δύο ήταν. Εγώ πάντως δεν έχω ξυπνητήρι στο σπίτι μου.
Εκείνο το πρωί αποφάσισε να ξεκινήσει μια επανάσταση! Θα έβαζε φωτιά στον κόσμο και θα κατατρόπωνε την αδικία. Υπήρχε όμως ένα πρόβλημα. Το πουκάμισό του, δεν είχε πια κουμπιά. Πώς θα μπορούσε να ξυπνήσει τον επαναστατικό ζήλο στους ανθρώπους χωρίς κουμπιά στο πουκάμισό του; Φόρεσε μια και πήγε να αγοράσει ένα πουκάμισο μα κουμπιά. Όμως στα μαγαζιά που πήγε, διαπίστωσε πως είτε πουλούσαν κουμπιά είτε πουκάμισα. Αλλά πουκάμισα με κουμπιά ή κουμπιά με πουκάμισα, δεν πουλούσε κανείς. Αγχώθηκε. Η επανάσταση που οραματίστηκε κινδύνευε να μην ξεκινήσει καν. Απογοητευμένος πέρασε από ένα παλιατζίδικο. Κοίταξε λυπημένος τη βιτρίνα και το είδε! Ένα πουκάμισο με κουμπιά. Μπήκε και το αγόρασε αμέσως. Του έπεφτε λίγο μεγάλο αλλά δεν πείραζε. Ήταν έτοιμος να ξεκινήσει πια τις μάχες. Ετοιμάστηκε να εκφωνήσει τον πρώτο λόγο του, όταν διαπίστωσε κάτι που έμελλε να ακυρώσει κάθε σχέδιό του. Είχε βγει χωρίς παντελόνι. Αυτή ήταν η ιστορία μιας εκστρατείας που δεν ξεκίνησε ποτέ.
Ένας φιλόσοφος, περνώντας από μια οικοδομή είπε κάτι απαξιωτικό για τους οικοδόμους. Ένας οικοδόμος του ζήτησε το λόγο και τελικά ξέσπασε καυγάς. Ο οικοδόμος πήρε μια βαριοπούλα και την έφερε στο κεφάλι του φιλοσόφου ανοίγοντάς το. Ευθύς πέταξαν από μέσα χαρούμενες χιλιάδες φιλοσοφικές απόψεις και γνώμες οι οποίες βρίσκονταν εκεί αλυσοδεμένες. Ευχαρίστησαν τον οικοδόμο και κατευθύνθηκαν στο κοντινό λιμάνι για να πάρουν το πρώτο καράβι που θα έβρισκαν να φεύγει για κάποιο μακρινό ταξίδι. Κατά προτίμηση ήθελαν να πάνε στην Αυστραλία και από εκεί στα Νησιά Φίτζι. Ο φιλόσοφος όταν συνήλθε την άλλη μέρα στο νοσοκομείο, κατάλαβε πως δεν ήταν πια φιλόσοφος. Έπρεπε να αναζητήσει μια νέα ταυτότητα. Αποφάσισε πως μόλις θα ανάρρωνε θα ταξίδευε μέχρι την Αυστραλία. Ίσως να πήγαινε και στα νησιά Φίτζι. Η βαριοπούλα, η οποία ξεκίνησε όλον αυτόν τον ταξιδιωτικό παροξυσμό, έμεινε στα χέρια του οικοδόμου. Τέλος.
Κάποτε σε ένα χωριό υπήρχε ένα αρχαίο άγαλμα. Γύρω του χτίστηκε η πλατεία και τα μαγαζιά του χωριού. Εκεί κάθονταν οι χωριανοί και έπιναν τον καφέ τους το πρωί. Διάβαζαν τα νέα στα κινητά τους και τα σχολίαζαν. Κανείς δεν ήξερε τι απεικόνιζε αυτό το άγαλμα. Κάποιον θεό, κάποιον ήρωα, κάποιον άλλον; Το μόνο σίγουρο ήταν πως ήταν το άγαλμα ενός άντρα. Όλο το χωριό ήταν περήφανο για το άγαλμα. Ένα πρωινό Κυριακής, καθώς είχαν μαζευτεί οι χωριανοί στο καφενείο, στη πλατεία του χωριού, δίπλα στο άγαλμα, έτυχε να περάσει ένας αδέσποτος σκύλος από εκεί. Στάθηκε δίπλα στο άγαλμα, σήκωσε το πίσω πόδι του και κατούρησε τη βάση του αγάλματος. Ξάφνου όλοι σώπασαν και κοίταξαν τον αδέσποτο σκυλάκο. Φάνηκε σαν ο αέρας να έγινε βαρύς. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα ησυχίας σήκωσα το χέρι μου και ζήτησα από τον καφετζή μία μπύρα. Όλοι απόρησαν που θα έπινα τόσο νωρίς μπίρα. Ο σκύλος με κοίταξε, ρεύτηκε και προχώρησε ήσυχα προς τα δέντρα που περικύκλωναν το χωριό. Χάθηκε μέσα τους και δεν τον ξανάδαμε. Αυτή ήταν η ιστορία.
Βρέθηκα με μια παλιά φίλη. Λογίστρια. Μόλις συναντηθήκαμε μου έδωσε το χέρι της κι εγώ άφησα δύο τραπουλόχαρτα ανάμεσα στα δάκτυλά της. Εκείνη βάλθηκε να κάνει υπολογισμούς σαν καλή λογίστρια. Δεν κατόρθωσε όμως να βρει το ισοζύγιο μια που ενόσω υπολόγιζε, τα τραπουλόχαρτα έγιναν πεταλούδες και πέταξα κυκλικά γύρω από το κεφάλι της, ζαλίζοντάς την. Καθίσαμε σε μια καφετέρια και παραγγείλαμε τους καφέδες. Ο σερβιτόρος τους έφερε και με εξαιρετική μαεστρία τους ακούμπησε στο παραδίπλα τραπέζι. Δυο γάτες που παρακολουθούσαν τα τεκταινόμενα τύλιξαν τις ουρές τους και απότομα τις ξετύλιξαν ώστε αυτές σαν έλικες να τις βοηθήσουν να αιωρηθούν και να προσγειωθούν στο τραπέζι με τους καφέδες. Σηκώθηκα, πήρα τις γάτες, κράτησα μία και πρόσφερα την άλλη στη φίλη μου. Εκείνη πήρε το κινητό της και έστειλε ένα μήνυμα. Μα δεν έγινε δυνατή η αποστολή επειδή οι πεταλούδες που εν τω μεταξύ ξαναγύρισαν, έκαναν παρεμβολές στο σήμα. Εκείνη τη στιγμή ξύπνησα και συνειδητοποίησα πως ήταν νύχτα και εγώ βρισκόμουν στο κρεβάτι μου. Σηκώθηκα και πήγα στη κουζίνα. Άνοιξα το ψυγείο και βρήκα μέσα ισολογισμούς. Το έκλεισα, τοποθέτησα δύο προωθητικούς πυραύλους στη βάση του και το εκτόξευσα προς το φεγγάρι. Θα έκανα καιρό να ξαναδώ τη φίλη μου.
Ο ήρωας προηγούμενης ιστορίας, τον οποίο κουτσούλησε ένα πουλί, αρνήθηκε να συμμετάσχει σε τούτη την ιστορία, από φόβο μήπως ξαναπάθει το ίδιο. Τον διαβεβαίωσα πως κάτι τέτοιο αποκλείεται να συμβεί μα δεν πείστηκε. Με όλη αυτή τη φασαρία, θίχτηκαν τα πουλιά των προηγούμενων ιστοριών και έφυγαν από τη σημερινή ιστορία. Έτσι απέμειναν μόνο μία γάτα που περιμένει ταξί, ένας εξαφανισμένος κιμάς και ένα σμήνος μέλισσες. Πώς να γράψει κάποιος ιστορία με αυτά μόνο; Σήμερα δεν έχει λοιπόν διήγημα.
