Εκείνη η μέρα που όλοι έτρεμαν είχε έρθει. Είχαν εβδομάδες ολόκληρες που τα κανάλια και οι ιστοσελίδες προειδοποιούσαν για την επερχόμενη καταστροφή. Ένα σμήνος μετεωριτών, πολύ μεγάλων για να καούν στην ατμόσφαιρα, θα έπεφτε σε όλη τη Γη. Δεν υπήρχε μέρος ασφαλές για να καταφύγει κάποιος. Ανά πάσα στιγμή ένας μετεωρίτης θα μπορούσε να πέσει στο κεφάλι οποιουδήποτε. Όλοι είχαν μείνει κλεισμένοι στα σπίτια τους. Άλλοι προσεύχονταν, άλλοι υπολόγιζαν την πορεία των μετεωριτών, άλλοι κρύβονταν ελπίζοντας πως ή δε θα πέσει πάνω τους κανένας διαστημικός βράχος ή πως θα αντέξει η οροφή του σπιτιού τους, άλλοι βρίσκονταν σε υπόγεια με είδη πρώτης ανάγκης αρκετά για να κρατήσουν μήνες και άλλοι ζούσαν σαν να είναι αυτές οι τελευταίες στιγμές της ζωής τους.
Σηκώθηκα και κοίταξα από το παράθυρο. Πόσο έρημη φαινόταν η πόλη. Ούτε γάτα δε κυκλοφορούσε έξω. Ντύθηκα και ετοιμάστηκα για έναν περίπατο. Τι πιο ωραίο από μια βόλτα σε μια άδεια από ανθρώπους πόλη! Σε πέντε λεπτά ήμουν στην εξώπορτα. Δεν πρόλαβα να κάνω μισό βήμα όταν ο γείτονας μου φώναξε: "Μα είσαι τρελός; Πού πας; Δεν άκουσες πως σήμερα θα βρέξει μετεωρίτες;"...Γύρισα και κοίταξα προς το μέρος του. Του χαμογέλασα και τον ευχαρίστησα για την υπενθύμιση. Μπήκα στο σπίτι ξανά, πήρα μια ομπρέλα και βγήκα πάλι έξω. "Τώρα είμαι εντάξει!" του είπα καθώς με κοίταζε με ορθάνοιχτα από την έκπληξη μάτια. Ξεκίνησα τη βόλτα μου. Ξαφνικά ο ουρανός φωτίστηκε καθώς ο πρώτος μετεωρίτης έφτανε στα μέρη μας. "Αχ!", σκέφτηκα, "πραγματικά πολύ ωραία η σημερινή μέρα για μια βόλτα!"
