Ποιητικά Παλαίσματα

Παρασκευή 1 Μαΐου 2026

Μανιφέστο!

Τις φόρμες δεν τηρώ

μήτε μέτρο με νοιάζει

μου φτάνει ό,τι γράφω

κάποιον να ταράζει

Να ντύνεται με μουσική

που παίζει στο μυαλό μου

και τον κάθε ειδικό

να κάνει αντίπαλό μου

Να γράφω θέλω μοναχά

η κούτρα τι κατεβάζει

και θα 'τανε ιδανικό

τα νεύρα σας να σπάζει!

Θρήνοι Ιερεμίου - Πρώτος θρήνος

Εισαγωγή: Αφού ο Ισραήλ οδηγήθηκε στην αιχμαλωσία και η Ιερουσαλήμ ερημώθηκε, ο Ιερεμίας κάθισε κλαίγοντας και άρχισε αυτόν τον θρήνο για την πόλη:

1. Πώς απόμεινε έτσι μόνη η πόλη που άλλοτε έσφυζε από λαό; Έγινε σαν χήρα εκείνη που ήταν η πρώτη ανάμεσα στα έθνη. Η αρχόντισσα των επαρχιών κατάντησε τώρα να πληρώνει φόρο υποτελείας.

2. Κλαίει απαρηγόρητα μες στη νύχτα και τα δάκρυα τρέχουν στα μάγουλά της. Κανείς δεν βρέθηκε να την παρηγορήσει από όλους εκείνους που την αγαπούσαν. Όλοι οι φίλοι της την πρόδωσαν και έγιναν εχθροί της.

3. Ο λαός του Ιούδα ξεριζώθηκε μέσα στην ταπείνωση και τη σκληρή σκλαβιά. Ζει τώρα ανάμεσα στα έθνη και δεν βρίσκει ανάπαυση. Όλοι όσοι τον καταδιώκουν τον πρόλαβαν σε ώρα στενοχώριας.

4. Οι δρόμοι της Σιών πενθούν, γιατί δεν έρχεται πια κανείς στις γιορτές. Όλες οι πύλες της ρήμαξαν, οι ιερείς της αναστενάζουν, οι κοπέλες της σέρνονται στην αιχμαλωσία κι η ίδια πνίγεται στην πίκρα.

5. Εκείνοι που την καταπιέζουν έγιναν αφέντες της και οι εχθροί της ευημερούν, γιατί ο Κύριος την ταπείνωσε για τις πολλές της αμαρτίες. Τα νήπιά της πήραν τον δρόμο της σκλαβιάς μπροστά από τον κατακτητή.

6. Χάθηκε από τη θυγατέρα Σιών όλη η ομορφιά της. Οι άρχοντές της έγιναν σαν τα κριάρια που δεν βρίσκουν βοσκή· περπατούν εξαντλημένοι μπροστά από αυτόν που τους κυνηγά.

7. Μέσα στη δυστυχία και τον διωγμό της, η Ιερουσαλήμ θυμήθηκε όλα τα πλούτη που είχε στα παλιά χρόνια. Τώρα που ο λαός της έπεσε στα χέρια του εχθρού και δεν υπήρχε κανείς να βοηθήσει, οι εχθροί την είδαν και γέλασαν με την καταστροφή της.

8. Βαριά αμάρτησε η Ιερουσαλήμ, γι' αυτό και κατάντησε αξιοθρήνητη. Όσοι την τίμησαν τώρα την περιφρονούν, γιατί είδαν τη γύμνια της. Κι η ίδια αναστενάζει και στρέφει αλλού το πρόσωπο από ντροπή.

9. Η ακαθαρσία της φαίνεται πάνω στα ρούχα της· δεν σκέφτηκε πού θα κατέληγε. Η πτώση της ήταν τρομακτική και δεν υπάρχει κανείς να την παρηγορήσει. «Δες, Κύριε, την ταπείνωσή μου, γιατί ο εχθρός αποθρασύνθηκε».

10. Ο καταπιεστής άπλωσε το χέρι του σε όλους τους θησαυρούς της. Είδε ξένα έθνη να μπαίνουν στο αγιαστήρι της, εκεί που Εσύ είχες απαγορεύσει να πατήσουν.

11. Όλος ο λαός της στενάζει ψάχνοντας για ψωμί. Έδωσαν τα πολύτιμα υπάρχοντά τους για λίγο φαγητό, ίσα για να κρατηθούν στη ζωή. «Κοίταξε, Κύριε, και δες πόσο με εξευτέλισαν».

12. Κι εσείς που περνάτε από τον δρόμο, σταθείτε και δείτε: Υπάρχει πόνος σαν τον δικό μου πόνο; Δείτε τι με βρήκε, πώς με ταπείνωσε ο Κύριος τη μέρα της οργής Του.

13. Έστειλε φωτιά από ψηλά που διαπέρασε τα κόκαλά μου. Έστησε παγίδα στα πόδια μου και με ανάγκασε να γυρίσω πίσω. Με παράτησε έρημη, να υποφέρω όλη μέρα.

14. Σαν ζυγός δέθηκαν πάνω μου οι αμαρτίες μου, πλέχτηκαν με τα χέρια Του και ανέβηκαν στον σβέρκο μου· η δύναμή μου με πρόδωσε. Ο Κύριος με παρέδωσε σε χέρια που δεν μπορώ να αντιμετωπίσω.

15. Ο Κύριος εξόντωσε όλους τους δυνατούς άνδρες μου. Κάλεσε στρατό εναντίον μου για να τσακίσει τους εκλεκτούς μου. Σαν σε πατητήρι πάτησε ο Κύριος την παρθένα θυγατέρα του Ιούδα.

16. Γι' αυτά εγώ κλαίω. Τα μάτια μου τρέχουν δάκρυα, γιατί μακριά μου βρίσκεται εκείνος που θα με παρηγορούσε και θα μου έδινε κουράγιο. Τα παιδιά μου χάθηκαν, γιατί ο εχθρός νίκησε.

17. Η Σιών απλώνει τα χέρια της, μα κανείς δεν την παρηγορεί. Ο Κύριος διέταξε οι γείτονες του Ιακώβ να γίνουν εχθροί του. Η Ιερουσαλήμ έγινε ανάμεσά τους σαν κάτι το μιαρό.

18. Δίκαιος είναι ο Κύριος, γιατί εγώ παρακούσαμε τις εντολές Του. Ακούστε, όλοι οι λαοί, και δείτε τον πόνο μου. Οι κοπέλες μου και οι νέοι μου σύρθηκαν στην αιχμαλωσία.

19. Φώναξα τους εραστές μου, μα εκείνοι με γέλασαν. Οι ιερείς και οι προεστοί μου πέθαναν μέσα στην πόλη, ενώ έψαχναν λίγο φαγητό για να ζήσουν.

20. Δες, Κύριε, τη θλίψη μου. Τα σπλάγχνα μου ταράζονται και η καρδιά μου σπαράζει μέσα μου, γιατί επαναστάτησα σκληρά. Έξω με θερίζει το σπαθί, μέσα στο σπίτι βασιλεύει ο θάνατος.

21. Άκουσαν τον στεναγμό μου, μα κανείς δεν με παρηγορεί. Όλοι οι εχθροί μου έμαθαν τη συμφορά μου και χάρηκαν που Εσύ το έκανες. Φέρε τη μέρα που υποσχέθηκες, για να πάθουν κι αυτοί ό,τι έπαθα εγώ.

22. Ας έρθει μπροστά Σου όλη η κακία τους· τιμώρησέ τους όπως τιμώρησες εμένα για όλα μου τα σφάλματα. Γιατί οι στεναγμοί μου είναι αμέτρητοι και η καρδιά μου είναι βαριά.