To σφυρί

 

Τη συνάντησε όταν και οι δύο ήταν σε μικρή ηλικία. Μου έχει πει την ιστορία χιλιάδες φορές. Εκείνη φορούσε κάτι πολύ χοντρά γυαλιά που θα μπορούσαν να χρησιμέψουν άνετα σαν πάτοι μπουκαλιών στα οποία θα έβαζες μέσα κάποιο οξύ. Είχε ακόμα σιδεράκια στα δόντια, τέτοια που την έκαναν να μοιάζει περισσότερο με ρομποτάκι παρά με άνθρωπο. Τα μαλλιά της ήταν σχετικά κοντά και το σώμα της λεπτό. Πετούσε το ένα της αυτί το οποίο συνήθως το κάλυπτε ρίχνοντας τα μαλλιά της πάνω του. Του φάνηκε το πιο όμορφο κορίτσι του κόσμου. Ξεκίνησε ένας έρωτας που κράτησε χρόνια.  Προσπάθησε να της γράψει ποιήματα, να τη μαγέψει με κάθε τρόπο, μα απέτυχε οικτρά. Κάθε φορά προσπαθούσε και περισσότερο και κάθε φορά αποτύγχανε μεγαλοπρεπώς. Άκουγα την ιστορία του, όχι επειδή με ενδιέφερε αλλά επειδή κερνούσε τα ποτά που πίναμε όσο μου μιλούσε. Συνέχισε εξιστορώντας μου διάφορα επεισόδια από τις προσπάθειές του, την αλλαγή στην εμφάνισή της και κάτι άλλες ασυναρτησίες για τις οποίες ευθυνόταν μάλλον το ποτό. Κάποια στιγμή και αφού είχε τελειώσει τη διήγησή του, έβαλε το χέρι στην εσωτερική τσέπη του σακακιού του, έβγαλε ένα τεράστιο σφυρί και με αυτό κοπάνησε το κεφάλι του! "Τώρα νιώθω κάπως καλύτερα", μου είπε. "Ευχαριστώ που με άκουσες". Πλήρωσε τον λογαριασμό, με χαιρέτησε και έφυγε από το μπαρ. Δε θα συνηθίσω ποτέ τα ρημάδια τα καρτούν και τις παλαβομάρες τους...

Anubis Gate - Snowbound

 

Μονόκερος

 

O Μονόκερος είναι σίγουρα το πιο περίεργο πλάσμα των θρύλων. Και το πιο άτυχο. Ιδιαιτέρως αγαπητός από τα παραμύθια, έπεσε κάποια στιγμή στα χέρια των επιστημόνων που βάλθηκαν να αποδείξουν ότι η ύπαρξη του βασίστηκε σε κάποιο υπαρκτό ζώο. Και οι θεωρίες πήραν κι έδωσαν! Και πού κατέληξαν; Σε ένα ελάφι. Ένα πλάσμα με κάτι κέρατα σαν κλαδιά δέντρου έβλεπαν οι άνθρωποι και το είπαν μονόκερο, δηλαδή αυτός με ένα κέρατο. Πολύ λογικό μου φαίνεται! Από την άλλη, το όνομά του παραπέμπει στον ρινόκερο. Και άντε τώρα να είσαι ένα τόσο όμορφο ιπποειδές και όταν ακούν το όνομά σου, συνειρμικά να σκέφτονται ένα παχύδερμο θηρίο. Άσε που κάποιοι διεστραμμένοι, σαν και του λόγου μου, μπορεί να βρουν τον ρινόκερο πιο όμορφο. Και τέλος πάντων, αυτό το κέρατο στο κούτελο τι λόγο ύπαρξης έχει; Δεν αμύνεται με δαύτο, δεν πετάει ακτίνες λέιζερ, δεν διώχνει καν τις αλογόμυγες! Υπάρχει βέβαια και μια εκδοχή του θρύλου που λέει ότι οι μονόκεροι με το κέρατο αυτό, μπορούσαν να περνούν από τον δικό μας κόσμο σε μαγικά βασίλεια. Αλλά εγώ δεν τις πιστεύω αυτές τις ανοησίες και όταν γυρίσω πίσω από τη νεραϊδοχώρα στην οποία με παράτησε ο μονόκερος με τον οποίο ταξίδεψα τελευταία, θα του το πω κατάμουτρα. Ναι, οι μονόκεροι μιλάνε. Λένε και ωραίες αστείες ιστορίες! Όχι κρυάδες σαν τη δική μου που μόλις διαβάσατε!

Τὸ ἴδιο ρούχο καὶ μαλλὶ φοράει ἡ ζωή μου

 

Τὸ ἴδιο ρούχο καὶ μαλλὶ φοράει ἡ ζωή μου,

ὅπως ὅλοι οἱ παλιακοὶ καὶ τελευτοῦντες τσάροι.

Στὴ δύναμή τους ὑστερῶ κι ἔχω μονάχα στόμα,

μὰ ὅλα μου τὰ βασίλεια ποὺ σιωπηλὰ ἐγείρω,

στὸ ἡγεμονικὸ τοῦ νοῦ μέσα μου συμμαζεύω,

στὸ βάθος, στὸ ὑπόβαθρο κι ὁ νοῦς μου ὁ Γοσποδάρος.

Τὸ νόημα τῆς προσευχῆς γιὰ τοὺς τσάρους σημαίνει:

οἰκοδομὴ κι ἀνέγερση στ' ἀπόλυτά τους ὅρια,

ὥστε ἡ φρίκη ν' ἀρχινᾶ νὰ μοιάζει μεγαλεῖο

τῆς χάριτος καὶ ὀμορφιᾶς – κάθε γονυκλισία

κι ἐμπιστοσύνης γνέψιμο (ὥστε κανένας ἄλλος

νὰ μὴν τὸ ἐξετάσει) ἐγκώμια ν' ἀνυψώσουνε

μ' ἐπίχρυσους, πολύχρωμους, πολλοὺς γαλάζιους

τρούλλους.

Τί ἄλλο εἶν' οἱ ἐκκλησιές, μὰ τί τὰ μοναστήρια

στὴν ἔγερση, ἀνύψωση καὶ οἰκοδόμησή τους

ἀπὸ ἅρπες ποὺ ἁπλώνουνε τὰ ἠχηρά τους τέλια,

μέσ' ἀπ' αὐτὰ ποὺ ἁρπίζουνε χέρια μισοσωσμένων,

ποὺ φέρονται ἐνώπιον ρηγάδων καὶ παρθένων!

Rainer Maria Rilke - Το Βιβλίο των Ωρών - εκδ. Αρμός

μτφ Αθανάσιος Δημ. Οικονόμου

Paradise Lost - Your Hand in Mine

 

Η φλόγα

 

Θέλησε να κρατήσει τη φλόγα μόνο δική του. Έφτιαξε ένα κλουβί από τα καλύτερα υλικά που η αλχημεία μπορεί να παρασκευάσει και την έκλεισε μέσα. Σφράγισε το παράθυρο με αλάτι από τα βουνά της Ανατολής και κάθισε ευχαριστημένος. Μα η φλόγα έγινε πύρινο πουλί που έλιωσε με το ράμφος του την κλειδαριά του κλουβιού κι έφυγε σπάζοντας το τζάμι του παραθύρου. Δεν απογοητεύτηκε. Απέτυχε τούτη τη φορά αλλά την επόμενη; 

Χίλια κομμάτια γύρω μας ο κόσμος κι η ζωή!

 

Χίλια κομμάτια γύρω μας ο κόσμος κι η ζωή!

Θα πάω να βρω έναν Γερμανό Καθηγητή,

Ξέρουν οι τέτοιοι τη ζωή να συμμαζεύουν 

και σ' ένα Σύστημα σαφώς να μας την ερμηνεύουν·

βουλώνουν μ' όνειρα γλυκά και με χασμουρητά

Ερρίκος Χάινε - Λυρικό Ιντερμέδιο - εκδ. Παρισιάνου 

μτφ. Κώστας Κουτσουρέλης

Black Sabbath - Anno Mundi

 

Η Σφίγγα

 

Η Σφίγγα. Πρώτον, αγαπητέ αναγνώστη, άσε τα φαιδρά λογοπαίγνια με το "σφίγγεται", το "σφίξιμο" και άλλα παρεμφερή. Δεύτερον, άλλο η Σφίγγα της αρχαιότητας και άλλο η σφήκα το έντομο. Καμία σχέση. Τρίτον και φαρμακερό, άλλη η Σφίγγα των Ελλήνων, με τα αινίγματα και άλλη των Αιγυπτίων που φύλαγε τους τάφους των Φαραώ. Εδώ θα ασχοληθούμε με την πρώτη. Η οποία εκτός του ότι ήταν ένα τέρας και μισό, μάλλον τρία τέρατα αφού ήταν λιοντάρι, αετός και άνθρωπος, είχε και την κακή συνήθεια να παίζει με το φαγητό της. Δε φτάνει που τους έτρωγε τους ανθρώπους, τους έβαζε και αινίγματα προηγουμένως! Δηλαδή, ένας άνθρωπος εκεί που περπατούσε έβλεπε μπροστά του αυτό το θηρίο, το οποίο του έλεγε: "αν βρεις τη λύση της σπαζοκεφαλιάς που θα σου βάλω, πέρνα. Αλλιώς θα σε κάνω κεφτεδάκια... και δεν το εννοώ με τη βορειοελλαδίτικη προφορά!"...Ε, τι πιθανότητες υπήρχαν να δουλέψει το μυαλό του καθαρά; Τελικά βρέθηκε εκείνος που το έλυσε το αίνιγμα, η Σφίγγα παραιτήθηκε, έγινε καθηγήτρια σε λύκειο, παντρεύτηκε, έκανε πολλά παιδιά και γέμισε η οικουμένη με δασκάλους, καθηγητές και σταυρόλεξα. Να θυμάσαι λοιπόν, περαστικέ αναγνώστη, κάθε δάσκαλος και καθηγητής που είχες, μπορούσε να σε είχε φάει αλλά δεν το έκανε. Να τους ευγνωμονείς γι'αυτό...

Dio - Killing the Dragon

 

Λάθος

 

Διαβάζουμε τον κόσμο λανθασμένα και λέμε πως μας απατά. 

Ρ. Ταγκόρ - Τα παραστρατημενα πουλιά - εκδ. Ηριδανός 

Μετεωρίτες

 

Εκείνη η μέρα που όλοι έτρεμαν είχε έρθει. Είχαν εβδομάδες ολόκληρες που τα κανάλια και οι ιστοσελίδες προειδοποιούσαν για την επερχόμενη καταστροφή. Ένα σμήνος μετεωριτών, πολύ μεγάλων για να καούν στην ατμόσφαιρα, θα έπεφτε σε όλη τη Γη. Δεν υπήρχε μέρος ασφαλές για να καταφύγει κάποιος. Ανά πάσα στιγμή ένας μετεωρίτης θα μπορούσε να πέσει στο κεφάλι οποιουδήποτε. Όλοι είχαν μείνει κλεισμένοι στα σπίτια τους. Άλλοι προσεύχονταν, άλλοι υπολόγιζαν την πορεία των μετεωριτών, άλλοι κρύβονταν ελπίζοντας πως ή δε θα πέσει πάνω τους κανένας διαστημικός βράχος ή πως θα αντέξει η οροφή του σπιτιού τους, άλλοι βρίσκονταν σε υπόγεια με είδη πρώτης ανάγκης αρκετά για να κρατήσουν μήνες και άλλοι ζούσαν σαν να είναι αυτές οι τελευταίες στιγμές της ζωής τους. 

Σηκώθηκα και κοίταξα από το παράθυρο. Πόσο έρημη φαινόταν η πόλη. Ούτε γάτα δε κυκλοφορούσε έξω. Ντύθηκα και ετοιμάστηκα για έναν περίπατο. Τι πιο ωραίο από μια βόλτα σε μια άδεια από ανθρώπους πόλη! Σε πέντε λεπτά ήμουν στην εξώπορτα. Δεν πρόλαβα να κάνω μισό βήμα όταν ο γείτονας μου φώναξε: "Μα είσαι τρελός; Πού πας; Δεν άκουσες πως σήμερα θα βρέξει μετεωρίτες;"...Γύρισα και κοίταξα προς το μέρος του. Του χαμογέλασα και τον ευχαρίστησα για την υπενθύμιση. Μπήκα στο σπίτι ξανά, πήρα μια ομπρέλα και βγήκα πάλι έξω. "Τώρα είμαι εντάξει!" του είπα καθώς με κοίταζε με ορθάνοιχτα από την έκπληξη μάτια. Ξεκίνησα τη βόλτα μου. Ξαφνικά ο ουρανός φωτίστηκε καθώς ο πρώτος μετεωρίτης έφτανε στα μέρη μας. "Αχ!", σκέφτηκα, "πραγματικά πολύ ωραία η σημερινή μέρα για μια βόλτα!"

Ένα χαστούκι στή δημόσια καλαισθησία

 

Στους αναγνώστες τοῦ Νέου μας Πρώτου ’Αναπάντεχου.

Ἐμεῖς καί μόνο ἐμεῖς εἴμαστε τό πρόσωπο τῶν καιρῶν μας. Μ’ ἐμᾶς τό βούκινο τοῦ χρόνου ἠχεῖ μέσα στήν τέχνη τῆς λέξης.

Τό παρελθόν εἶναι κλειστό. Ἡ ’Ακαδημία καί ὁ Πούσκιν εἶναι λιγότερο κατανοητοί ἀπ’ τά ἱερογλυφικά.

Πετάξτε τόν Πούσκιν, τόν Ντοστογιέφσκυ, τόν Τολστόι, κ.λπ., κ.λπ., ἀπό τό ἀτμόπλοιο τοῦ Μοντέρνου.

Ἐκεῖνος πού δέν ξεχνᾶ τήν πρώτη του ἀγάπη δέν θά ἀναγνωρίσει τήν τελευταία του.

Ποιός, καλόπιστα, θά ἔστρεφε τήν τελευταία του ἀγάπη κατά τή μεριά τῆς ἀρωματισμένης λαγνείας ἑνός Μπαλμόντ; Ἤ μήπως εἶναι αὐτή ἡ ἀντανάκλαση τῆς σημερινῆς ρωμαλέας ψυχῆς;

Ποιός, ἄτολμα, θά φοβόταν νά σκίσει τή χάρτινη ἀρματωσιά ἀπό τό μαῦρο σμόκιν τοῦ πολεμιστῆ Μπριούσωφ; Ἤ μήπως ἡ αὐγή ἑνός ἄγνωστου κάλλους φέγγει ἀπό ἐκεῖ;

Νίψατε τά χέρια πού ἄγγιξαν τή βδελυρή γλίτσα τῶν βιβλίων πού γράφτηκαν ἀπό τούς ἀναρίθμητους Λεονίντ ’Αντρέγιεφ.

Ὅλοι αὐτοί οἱ Μαξίμ Γκόρκυ, οἱ Κουπρίν, οἱ Μπλόκ, οἱ Σολογκούμπ, οἱ Ρεμιζώφ, οἱ ’Αβαρτσένκο, οἱ Τσόρνυ, οἱ Κουζμίν, οἱ Μπούνιν, κ.λπ., χρειάζονται μόνο μιά ντάτσα στήν ἀκροποταμιά. Τέτοια εἶναι ἡ ἀνταμοιβή πού προσφέρει ἡ μοίρα στούς ραφτάδες.

’Από τούς οὐρανοξύστες μας ψηλά παρατηροῦμε τήν ἀσημαντότητά τους!....

Διατάσσουμε νά γίνουν σεβαστά τά δικαιώματα τῶν ποιητῶν:

Νά διευρύνουμε τό φάσμα τοῦ λεξιλογίου τῶν ποιητῶν μέ αὐθαίρετες καί παράγωγες λέξεις (λεξιπλασία).

Νά νιώσουμε ἕνα ἀνυπέρβλητο μῖσος γιά τή γλῶσσα πού ὑπῆρξε πρίν ἀπό ἐμᾶς.

Νά πετάξουμε μέ φρίκη ἀπό τά περήφανα μέτωπα τῶν ποιητῶν τό Στεφάνι φτηνῆς δόξας πού ’Εσεῖς κατασκευάσατε ἀπό διακόπτες λουτρῶν.

Νά σταθοῦμε στό βράχο τῆς λέξης «ἐμεῖς» μέσα σέ μιά θάλασσα ἀποδοκιμασίας καί κατακραυγῆς.

Κι ἄν πρός τό παρόν τά ἀπαίσια ἴχνη τῆς δικῆς Σας «κοινῆς λογικῆς» καί «καλαισθησίας» εἶναι ἀκόμα ὁρατά μέσα στίς φράσεις μας, αὐτές οἱ ἴδιες φράσεις γιά πρώτη φορά ἀστράφτουν μέ τόν Κεραυνό ἐν αἰθρίᾳ τοῦ Νέου ’Ερχόμενου Κάλλους πού γεννᾶ ἡ Αὐτάρκης Λέξη.

Βελιμίρ Χλέμπνικωφ - Ζάουμ - εκδ. Βιβλιοπωλείο της Εστίας

Reverend Bizarre - The Devil Rides Out

 

Δίλημμα

 

Τα τζιν, είναι πλάσματα φτιαγμένα από φωτιά, κατά την ισλαμική μυθολογία, τα οποία μπορούν να σου πραγματοποιήσουν τρεις ευχές αλλά μπορούν και να σε κάνουν κομματάκια και να σε φάνε. Αναλόγως τα κέφια τους και τη διάθεσή τους. Όχι ακριβώς δαίμονες ούτε άγγελοι. Και τώρα, εκεί που προχωράς αγαπητέ αναγνώστη, σε κάποια παραλία, βρίσκεις ένα λυχνάρι που μέσα του ζει ένα τζιν. Το πνεύμα, όχι το παντελόνι. Ένα παντελόνι δεν μπορεί να χωρέσει σε ένα λυχνάρι. Ενώ ένα πνεύμα χωρά παντού. Ακόμα και στη τσέπη του τζιν παντελονιού. Ρωτάω λοιπόν, τώρα που γνωρίζεις για τα τζιν και την εναλλαγή των διαθέσεών τους, αν βρεις το λυχνάρι, απελευθερώνεις το πνεύμα που ζει μέσα του; Μπορεί να πραγματοποιηθούν τρεις ευχές σου, μπορεί και να καταλήξεις ντονέρ ή κεμπάπ...