Τη μέρα που κλείνω τα τριάντα έξι μου χρόνια
Ώρα ’ναι η καρδιά μου να σιγήσει,
αφού δεν συγκινεί καμιά καρδιά·
κι αν πια δεν γίνεται ν’ αγαπηθώ,
ας αγαπώ εγώ ακόμα!
Οι μέρες μου στο κιτρινόφυλλο σβήνουν·
άνθη και καρποί του έρωτα χαθήκαν·
το σκουλήκι, η φθορά και η θλίψη
δικά μου μόνο μείναν!
Η φλόγα που το στήθος μου κατατρώει
μόνη σαν ηφαιστειακό νησί καίει·
κανένας πυρσός δεν ανάβει απ’ αυτή—
μονάχα νεκρική πυρά.
Ελπίδα, φόβος, ζήλια που φροντίζει,
η υψηλή μερίδα του πόνου
και η δύναμη της αγάπης δεν μου ανήκουν—
μα φέρω την αλυσίδα.
Μα δεν είναι εδώ—δεν είναι τώρα
που τέτοιες σκέψεις πρέπει να σαλεύουν την ψυχή,
εκεί που η Δόξα στεφανώνει νεκρούς ήρωες
ή δένει το μέτωπό τους.
Το Σπαθί, το Λάβαρο και το Πεδίο—
Δόξα και Ελλάδα γύρω μας!
ο Σπαρτιάτης που τον φέρναν στην ασπίδα του
δεν ήταν πιο ελεύθερος.
Ξύπνα (όχι η Ελλάδα—εκείνη ξύπνησε!)
ξύπνα, ψυχή μου! θυμήσου από ποιον
το αίμα σου κυλά ως την αρχική του λίμνη—
και χτύπα κατάκαρδα!
Πάτα αυτές τις αναγεννημένες φλόγες
που δεν ταιριάζουν στην ανδρεία·
αδιάφορο να ’ναι για σένα
το χαμόγελο ή η αποστροφή της ομορφιάς.
Αν νοσταλγείς τη νιότη σου, γιατί ζεις;
η γη του έντιμου θανάτου είναι εδώ:
μπες στο πεδίο και δώσε
την πνοή σου!
Ψάξε—πιο σπάνια ζητιέται παρά βρίσκεται—
έναν στρατιώτη τάφο, ο καλύτερος για σένα·
κοίτα γύρω σου, διάλεξε τόπο,
και ανάπαψε εκεί.
