Αν μπορούσα να σηκώσω το σκοτεινιασμένο πέπλο
που κρύβει από μένα τη μελλοντική μου ζωή,
αν οι αγέννητοι αιώνες μπορούσαν αργά να πλεύσουν
μπροστά στα μάτια μου — κι αν μπορούσα να δω
κάθε μου πράξη ζωγραφισμένη εκεί,
ούτε ένα βλέμμα δεν θα τολμούσα να ρίξω.
Εκεί ίσως η φτώχεια και η θλίψη να στέκονταν,
κι η διαβρωτική παλάμη της σκοτεινής Απόγνωσης
θα μ’ έκανε να ζητήσω τον μοναχικό τάφο
για να κοιμηθώ στο ατέλειωτο σκοτάδι του.
Γι’ αυτό ας μην ρίξω ποτέ το βλέμμα μου
στο μυστηριώδες βιβλίο της αμετάβλητης Μοίρας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου