Επετειακόν!

Ίσως μυρίσει άλλη μια φορά

ο αέρας μας μπαρούτι

και φωνή λαού, οργή Θεού

ταράξει τη χώρα τούτη

Που ελευθερία ζήτησε

τη πλήρωσε με αίμα

για να 'χει άθλια αφεντικά

και γελαδίσιο βλέμμα

Με σπάθες και με άρματα

κουμπούρια και καρυοφίλια

πώς τέτοια βόδια γίναμε

να κλαίμε χωρίς μαντήλια

Να τρέχουμε ξοπίσω

σε κάθε πολιτικάντη

που μας μοιράζει κάρβουνα

κι αυτός κρατά διαμάντι

Κι εγώ που τώρα στο χαρτί

τούτους τους στίχους γράφω

για δυο προνόμια λειψά

τα πάντα υπογράφω!