Ξημέρωμα

 

Ο ήλιος βάφει

κόκκινα τα σύννεφα·

δύει στο βάθος.

Μα το χαμόγελό σου

ξημέρωμα θυμίζει

Το τραγούδι των κυμάτων

 

Κάπου στο βυθό

κρύβει το μυστικό της...

Τα ψάρια κοιτούν.

Κι αν δε μιλούν εκείνα,

τραγουδούν τα κύματα

Νυχτοπεταλούδα

 

Δίπλα στη λάμπα

μια νυχτοπεταλούδα 

πετά με χάρη

Το νυχτερινό κρύο 

μαλάκωσε ξαφνικά

Φωτιά

 

Ο ήλιος, φωτιά

στα σύννεφα ανάβει,

ανατέλλοντας

O πρωινός ουρανός

ζεσταίνει τη καρδιά μου

Βάρδος

 

Χορεύουν σκιές

στη μουσική της νύχτας

Ποιος είν' ο βάρδος;

Αυτός στέκει μακριά

στους κόσμους των πνευμάτων

Φαρμάκι

Μη κατηγορείς

το φίδι που δαγκώνει

και μη το χτυπάς

Το φαρμάκι του εσύ

άφησες στις φλέβες σου

Κάλεσμα

Στην πανσέληνο

ο λύκος αλυχτάει,

σαν να την καλεί

Έτσι σε καλώ κι εγώ

μα ποτέ δεν απαντάς

Ομίχλη

 

Μες στην ομίχλη

ανεβαίνω το βουνό

δε νιώθω μόνος

Κι αν δίπλα μου δεν είσαι

νιώθω τη ζεστασιά σου

Ένα

 

Καθώς χορεύουν

ο σκώρος με τη φλόγα

γίνονται ένα

Σε τέτοιο χορό κι εμείς

τώρα ας ενωθούμε

Η σφήκα

 

Πόνο προκαλεί

το τσίμπημα της σφήκας

μη την αγγίξεις!

Με το κεντρί της φυλά

τ' αυγά της, τη κυψέλη

Πριγκίπισσα Σικίσι - Παύουν οι σκέψεις

 

Παύουν οι σκέψεις

σαν κοιτάζω την άνοιξη

να σβήνει

μέσα στο βραδινό 

ουρανό.

Ανθολογία Ιαπωνικής ποίησης, εκδ. Ροές

Σύννεφο λευκό

Σύννεφο λευκό

στον ουρανό της νύχτας·

Τι αντίθεση!

Έτσι έμοιαζες κι εσύ

μέσα στην αγκαλιά μου

Το σεπούκου του σαμουράι

Τα φτερά χτυπούν

κλαίγοντας οι κουρούνες

το αίμα στάζει

Θηκαρώστε το σπαθί

κι αφήστε το δίπλα μου

Σεπούκου: τελετουργική αυτοκτονία συνηθισμένη στην ιαπωνική κουλτούρα

Μια γάτα σ' ένα τάφο πάνω

 

Στο τάφο πάνω 

γάτα κουλουριασμένη

έχει κοιμηθεί.

Να φτάνει η ζέστη της

στον παγωμένο νεκρό;

Μελαγχολία

Πέφτει ο ήλιος,

σκιές σκεπάζουν τη γη·

νυχτώνει πάλι.

Ίσως μελαγχολούσα

μα το φως με πονά πια

Ψύχρα

 

Βράδυ Σεπτέμβρη,

ψύχρανε ο αέρας·

και τ' άστρα τρέμουν

Έτσι έτρεμα κι εγώ

σαν μ' άφησες το χέρι

Φθινόπωρο

Φθινόπωρο πια

και σκοτεινιάζει νωρίς

μα ποιος νοιάζεται;

Τι κι αν ο ήλιος φέγγει

αν βρίσκεσαι μακριά;

Θηρευτής

 

Αν σαν πάνθηρας

με περιτριγυρίζεις·

ας γίνω λεία

Δε θέλω να ξεφύγω

από τέτοιον θηρευτή

Σε βράχο πάνω

Σε βράχο πάνω

στέκει μία αλεπού. 

Γυρεύει καρδιές

Έτσι στεκόσουν κι εσύ

πριν κλέψεις τη δική μου

 

Δροσιά

 

Ανάσα δροσιάς

ο βραδινός αέρας

με ξανανιώνει

Αχ και να μου έφερνε

μια σου κουβέντα έστω