Η οδός Shota Rustaveli στο Gyumri της Αρμενίας

Τη θλίψη

https://edromos.gr/me-ochima-tin-poiisi-anonymoi-armenia/

Τη θλίψη μου, πώς να τη πω τη θλίψη μου στον ήλιο,
που του ήλιου η λάμψη θα χαθεί και θα σβηστεί το φως του;
Θα τήνε πω τη θλίψη μου στο νέο το φεγγαράκι,
που κι αν θλιβεί κι άνε χαθεί, γεννιέται κάθε μήνα.

Ανώνυμου Αρμένιου ποιητή

Μετάφραση: Άρης Δικταίος

Δημοσιεύτηκαν τραγούδια του Komitas στα Γερμανικά

https://www.panorama.am/en/news/2020/01/07/Komitas/2219427

Εννέα τραγούδια γραμμένα στη γερμανική γλώσσα από τον εξέχοντα Αρμένιο συνθέτη Κομίτας καθώς και μια σύνθεση πιάνου έχουν εκδοθεί, έγραψε η Αρμένισσα σοπράνο Hasmik Papian  στη σελίδα της στο Facebook. Σήμφωνα με την Papian , με την έκδοση των μουσικών θεμάτων, ένα από τα μεγαλύτερα όνειρά της έγινε πραγματικότητα.

Ο Κομίτας είχε δημιουργήσει τα τραγούδια κατά τη διάρκεια σπουδών του στη Γερμανία χρησιμοποιώντας κείμενα διακεκριμένων γερμανών ποιητών όπως ο Ludwig Uhland, Wolfgang von Goethe και Nikolaus Lenau.

Στη συνέχεια, η Papian ευχαριστεί όλους τους ανθρώπους που συνέβαλαν και συντόνισαν τη δημοσίευση των θεμάτων, μεταξύ των οποίων και ο πρώην διευθυντής του Μουσείου Λογοτεχνίας και Τέχνης μετά τον  Yeghishe Charents Henrikh Bakhchinyan για την παροχή των αντιγράφων των χειρογράφων του Κομίτας,τον ειδικό στη λογοτεχνία Albert Musheghyan για τη μετάφραση των κειμένων στην αρμένικη γλώσσα, τον Διευθυντή στο Μουσείο Κομίτας Nikolay Kostandyan  για τις φωτογραφίες της περιόδου της ζωής του συνθέτη στο Βερολίνο. 

 Η Papian υποσχέθηκε  να δωρίσει αντίγραφα των αποτελεσμάτων στις βιβλιοθήκες.

Ο Yeghishe Charents, η Arpenik και η Isabella

https://www.panorama.am/en/news/2019/12/06/Arpenik-and-Isabella-Exhibition/2207519

Ο διάσημος Αρμένιος ποιητής, συγγραφέας και δημόσιος ακτιβιστής Yeghishe Charents είχε  μοναδικό γούστο όχι μόνο στη λογοτεχνία αλλά και στις γυναίκες. Ήταν πάντα περιτριγυρισμένος από όμορφες γυναίκες. Αποδεικτικά στοιχεία ήταν οι δύο γυναίκες του - η Arpenik και η Isabella. Μια έκθεση με τίτλο "Arpenik-Izabella" ξεκίνησε  στο Μουσείο-Οίκο του Yeghishe Charents.

"Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι η έκθεση αφιερωμένη στις δύο γυναίκες στη ζωή του Charents διοργανώνεται ταυτόχρονα καθώς το έτος αυτό  είναι ιωβηλαίο και για τις δύο. Σηματοδοτεί την 120ή επέτειο της Arpenik Ter-Astvatsatryan και την 110η επέτειο της Isabella Kodabashyan. Η έκθεση παρουσιάζει ό, τι έχει διαφυλαχθεί από αυτές », δήλωσε η Άνους Τασαλγιάν, εκπρόσωπος του Μουσείου Χάρεντς, στο Panorama.am.

Ο Charents έζησε με την Arpenik από το 1921 έως το 1927. Η Arpenik πέθανε ως αποτέλεσμα αργής χειρουργικής επέμβασης. "Μετά το θάνατο της Arpenik, ο Charents βρισκόταν σε κατάσταση άγχους και έκαψε όλα τα υπάρχοντά του για να μην τα δει ξανά και υποφέρει από τη μεγάλη απώλεια. Αργότερα δημιούργησε μια σειρά ποιημάτων στη μνήμη της και ζήτησε από τον γλύπτη Ara Sargsyan να δημιουργήσει  το πρόσωπο της Arpenik να μειδιά τη στιγμή που πεθαίνει και το χέρι της .

Το Μουσείο διατηρεί  σκεύη μακιγιάζ της Arpenik, φιάλες αρωμάτων, που της δώρισε ο Charents από ταξίδια στο εξωτερικό .

"Η Arpenik ήταν μια έξυπνη και μορφωμένη γυναίκα τότε. Χρόνια αργότερα, όταν ο Charents παντρεύτηκε την Isabella, ονειρευόταν να αποκτήσει ένα κοριτσάκι για να το ονομάσει Arpenik και το έκανε ", δήλωσε η Tasalyan.

Μετά το θάνατο της Arpenik, ο Charents παντρεύτηκε την Isabella Kodabashyan και έζησε μαζί της από το 1931 έως το 1937 αποκτώντας δύο κόρες - τις Arpenik και Anahit. Στην έκθεση παρουσιάζονται επίσης το μαντήλι και άλλα ρούχα της Ιζαβέλλας, τα δαχτυλίδια που της χάρισε ο Charents.

Το Μουσείο διατηρεί επίσης έναν από τους πίνακες του καλλιτέχνη Μάρτιρος Σαριάν που απεικονίζει τον Χάρεντς με τις γυναίκες του.

«Ο δάσκαλος»:έκθεση για τον Komitas στο Ερεβάν

Το Μουσείο-Ινστιτούτο Komitas του Ερεβάν σε συνεργασία με το Μουσείο Λογοτεχνίας και Τέχνης του Yeghishe Charents θα φιλοξενήσει μια προσωρινή έκθεση με τίτλο "Ο Δάσκαλος" για να τιμήσει τη 150η επέτειο του μεγάλου συνθέτη. Πρόκειται για τον Κομίτας ως δάσκαλο και τους μαθητές του,ανέφερε  το μουσείο-ινστιτούτο.

Στα θεματικά τμήματα με τίτλο «Θεολογικό σχολείο Gevorgian - πρώτα βήματα», «Διάσημοι Φοιτητές: Vahan Ter-Arakelyan, Spiridon Melikyan», «Πέντε Φοιτητές του Κομίτας», «Παραδόσεις Κομίτας: Μαργαρίτ Μπαμπαγιάν», περίπου 200 έγγραφα, φωτογραφίες, προσωπικά αντικείμενα εκτίθονται, τα περισσότερα από αυτά - για πρώτη φορά. Αυτά τα υλικά προέρχονται από το Μουσείο Λογοτεχνίας και Τέχνης και από τα Εθνικά Αρχεία της Αρμενίας.

Στο τμήμα "Κομίτας και παιδιά", οι αναμνήσεις των μαθητών του Κομίτας για τον σπουδαίο δάσκαλο τους θα παρουσιαστούν μέσω πολυμέσων.

Η έκθεση διαρκεί μέχρι την 1η Μαρτίου 2020.

Η είσοδος είναι δωρεάν. 

https://www.panorama.am/en/news/2019/10/28/exhibition-Komitas/2187901

Η καθημερινή ποίηση των ανθρώπων του Καυκάσου : Piercing στην Αρμενία, δύσκολη υπόθεση

https://jam-news.net/as-someone-who-has-piercings-on-her-body-living-in-armenia-is-not-easy/

Mary Mamyan, 25, Yerevan

- Είστε Αρμένισσα;

- Ναι, γιατί ρωτάτε;

- Λοιπόν, το πρόσωπό σας ... είναι ασυνήθιστο να βλέπεις μια νεαρή κοπέλα με τέτοια εμφάνιση στην Αρμενία, -μου είπε  ένας πωλητής κοσμημάτων είπε χαμογελώντας, στα εγκαίνια .

Και πρόσφατα, όταν αγόραζα φρούτα στην αγορά, μια πωλήτρια ξαφνικά με ρώτησε:

- Συγνώμη , αγάπη μου, είμαι γριά και πιθανότατα δεν καταλαβαίνω πολλά. Αλλά  σημαίνει κάτι αυτό ;

- Όχι, δεν σημαίνει τίποτα. Απλά μου αρέσει πολύ, - είπα στη γυναίκα.

- Δεν ήταν επώδυνο; Δεν φοβηθήκατε; Ποια ήταν η αντίδραση των γονιών σας; - ρώτησε μια νεαρή  υπάλληλος του κέντρου εξυπηρέτησης κινητών τηλεφώνων.

- Λοιπόν , στην αρχή οι γονείς δεν χάρηκαν, αλλά στη συνέχεια το  συνήθισαν. Αν θέλεις να το κάνεις, κάν'το - της είπα.

Και κάθε μέρα γίνεται το ίδιο. Στην πραγματικότητα, αν δεν  με ρωτούσαν διαρκώς, θα είχα ξεχάσει ότι φορώ τέτοια κοσμήματα. Είναι σίγουρα πολύ ενοχλητικό. Αλλά αποφάσισα να βάλω το τρίτο του χρόνου.

Η καθημερινή ποίηση των ανθρώπων του Καυκάσου: Το ωτοστόπ έχει αλλάξει σημαντικά την οπτική μου για τον έξω κόσμο

Artyem Babayan, 31, Ερεβάν:

"Είμαι λάτρης του ταξιδιού. Όταν ταξιδεύεις πολύ, δεν ξέρεις ποτέ πότε θα σου έρθει μια νέα ιδέα. Μπορεί να πίνω τσάι σε μια από τις καφετέριες του Ερεβάν και, ξαφνικά, να κάνω ωτοστόπ για το Dilizhan για να φάω σούπα μανιταριών.  Το ωτοστόπ έχει αλλάξει σημαντικά την οπτική  μου για τον έξω κόσμο. Έτσι εξοικειώθηκα με την κινεζική παράδοση της τεϊοποσίας : όταν έκανα ωτοστόπ στην Κίνα, ένας από τους οδηγούς με προσκάλεσε στο γραφείο του φίλου του - να χαλαρώσω λίγο και να πιω ένα φλιτζάνι τσάι ".

https://jam-news.net/%D1%8F-%D0%BB%D1%8E%D0%B1%D0%BB%D1%8E-%D0%BF%D1%83%D1%82%D0%B5%D1%88%D0%B5%D1%81%D1%82%D0%B2%D0%BE%D0%B2%D0%B0%D1%82%D1%8C-%D1%82%D0%B0%D0%BA-%D1%8F-%D0%BF%D0%BE%D0%B7%D0%BD%D0%B0%D0%BA%D0%BE%D0%BC/

Η καθημερινή ποίηση των ανθρώπων του Καυκάσου : Το Parkour είναι τρόπος ζωής

https://jam-news.net/parkour-is-a-lifestyle/

Ο Ναρέκ Αβογιάν, 25 ετών, είναι επικεφαλής της Αρμένικης Ομοσπονδίας  Parkour & Free-running :

«Ήμουν 10 ετών, όταν ξεκίνησα για πρώτη φορά να πηδώ από τις στέγες του γκαράζ και να ανεβαίνω σε τοίχους  κτιρίων. Δεν ήξερα τίποτα για το parkour εκείνη την εποχή, αλλά μου άρεσε να ξεπερνώ εμπόδια. Τότε παρακολούθησα την ταινία 'District 13' και εντυπωσιάστηκα πολύ από τα κόλπα του parkour.

Έχω τραυματιστεί πάνω από 3.000 φορές τα τελευταία 15 χρόνια και έχω υποβληθεί σε 6 χειρουργικές επεμβάσεις μόνο στο αριστερό γόνατό μου. Αλλά αυτό ποτέ δεν με έκανε να νιώσω στενοχωρημένος.Το  Parkour είναι  τρόπος ζωής. "

Παρουσιάστηκε το πρώτο μνημείο του μεγάλου Ουκρανού ποιητή Τάρας Σεβτσένκο στην Αρμενία

ukrinform.net

"Στις 13 Οκτωβρίου 2018, το πρώτο μνημείο του μεγάλου Ουκρανού ποιητή Τάρας Σεβτσένκο στην Αρμενία παρουσιάστηκε στο Ερεβάν", αναφέρει η Πρεσβεία της Ουκρανίας στη Δημοκρατία της Αρμενίας.

Την επίσημη τελετή παρακολούθησαν ο Υφυπουργός Εξωτερικών της Ουκρανίας Αντρέι Ζαϊάτς, τον Πρέσβη της Δημοκρατίας της Αρμενίας  Πέτρο Λίτβιν, εκπρόσωπος της Ουκρανίας στην Δημοκρατία της Αρμενίας, το μέλος της Εθνικής Συνέλευσης της Δημοκρατίας της Αρμενίας, ηγέτη του Κόμματος Ευημερούσας Αρμενίας Γκάγκικ Τσαρουκιάν, Ουκρανοί διπλωμάτες και τα μέλη των οικογενειών τους, εκπρόσωποι της ουκρανικής κοινότητας στην Αρμενία και ακτιβιστές της Αρμενικής διασποράς στην Ουκρανία, αξιωματούχοι της Περιφερειακής Δημόσιας Διοίκησης της Zaporizhzhia Ουκρανίας  , καθηγητές και φοιτητές του Επιστημονικού Εκπαιδευτικού Ιδρύματος του Ερεβάν του Εθνικού Οικονομικού Πανεπιστημίου του Ternopil, διανοούμενοι, εκπρόσωποι των αρμενικών μέσων ενημέρωσης και άλλοι.

Οι επισκέπτες τοποθέτησαν λουλούδια στο μνημείο του Τάρας Σεβτσένκο.

Bedros Touryan,Ο θάνατός μου

thearmenite

Όταν ο χλωμός άγγελος του Θάνατος με κοιτά κατά πρόσωπο,

Με χαμόγελο ακατάληπτο, βλοσυρό και ψυχρό,

Και όταν οι θλίψεις μου με την ψυχή μου εκπνεύσουν,

Να ξέρετε , φίλοι μου, ότι ζω ακόμα.



Όταν στο κεφάλι μου λεπτό κερί

Με τις ψυχρές του ακτίνες το σιωπηλό δωμάτιο γεμίσει,

Ένα κερί με όψη που μιλάει για το θάνατο,

Να ξέρετε, φίλοι μου, ότι ζω ακόμα.



Όταν, με το μέτωπό μου να λάμπει από δάκρυα,

Μ 'ένα σάβανο με τυλίξουν, κρύο και ψυχρό

Όπως κάθε πέτρα, και με βάλουν σε μια κάσα,

Να ξέρετε, φίλοι μου, ότι ζω ακόμα.



Όταν η λυπηρή καμπάνα χτυπήσει- αυτή η καμπάνα, το γέλιο

του σκληρού Θανάτου, που ξυπνά μια παγωμένη συγκίνηση -

Και όταν τη κάσα μου αργά μεταφέρουν,

Να ξέρετε, φίλοι μου, ότι ζω ακόμα.



Όταν οι ιερείς ψέλνοντας το θάνατο, με σκοτεινές εκφράσεις, αυστηροί,

Με θυμίαμα και προσευχές τον αέρα γεμίσουν,

που ανεβαίνουν μαζί καθώς περνούν,

Να ξέρετε, φίλοι μου, ότι ζω ακόμα.



Όταν ετοιμάσουν τον τάφο μου με τη σωστή τάξη,

Και όταν, με πικρά γοερά κλάματα και θρήνους διαπεραστικούς,

Οι αγαπητοί μου από τον τάφο φύγουν μακριά,

Να ξέρετε, φίλοι μου, ότι ζω ακόμα.



Αλλά όταν ο τάφος μου μείνει ξεχασμένος

Σε κάποια σκοτεινή εσοχή, παραμελημένος και απαρατήρητος, -

Όταν από τον κόσμο η μνήμη μου ξεθωριάσει,

Αυτή είναι η στιγμή που θα πεθάνω πραγματικά!



Bedros Touryan

Μετάφραση στα αγγλικά από την Alice Stone Blackwell.

Τετράστιχα

littlearmenia
Hovhannes Toumanian

Στα όνειρά μου μια προβατίνα 
Ήρθε κοντά μου και ρώτησε: 
"Είθε ο Θεός να φυλάει το γιο σου
Ήταν  το παιδί μου νόσιμο; ''

*** 
Πώς μπορούμε να ξέρουμε τα άγνωστα μυστήρια του Δημιουργού; 
Εκείνος που ένωσε, έδωσε ένα σύντροφο σε όλους στον κόσμο· 
Μόνο τον ποιητή άφησε μόνο, μόνο όπως τον εαυτό Του και ξεχωριστό, 
Ώστε να μπορεί να προσέχει, σαν κι Αυτόν, το ένα και όλα και τη ζωή.

*** 
Έκανα τη ζωή μου ένα καταπράσινο πάρκο, που περπατήθηκε από όλους, 
απεριποίητη, έρημη και άγονη, πέρασε χωρίς ν'ανθίσει ένα πράσινο βλαστάρι· 
Πόσα λουλούδια θα μπορούσαν να ανθίσουν από αυτό το έδαφος και δεν έχουν άνθισαν- 
Τι απάντηση μπορώ να δώσω, στο δωρητή της γης και των λουλουδιών;

Sayat-Nova(Saiatnova):Ο τροβαδούρος του Καυκάσου

georgiasomethingyouknowwhatever Ο Sayat-Nova (Սայաթ-Նովա, საიათნოვა, Саят-Нова) ήταν ένας Αρμένιος ποιητής τροβαδούρος και μουσικός . Είναι μια σημαντική προσωπικότητα στην ιστορία της αρμενικής λογοτεχνίας, αλλά συνέθεσε τραγούδια σε όλες τις κύριες γλώσσες του Νότιου Καυκάσου  και διατηρούσε φιλικές σχέσεις με Γεωργιανούς και Αζέρους. Για το λόγο αυτό, έχει γίνει κάτι σαν κλισέ στα γραπτά για τον Νότιο Καύκασο να επικαλεστεί κανείς τον  Sayat-Nova, ως σύμβολο της ειρήνης και της εθνικής γειτονίας . Εκτός από την εγγενή σημασία του,ο Sayat-Nova ήταν επίσης  εν μέρει το αντικείμενο της σπουδαίας ταινίας του Σεργκέι Parajanov  Το χρώμα του ροδιού .


Ο πατέρας του ποιητή, Karapet, ήταν ένας Αρμένιος που είχε φύγει από το Χαλέπι ,της Συρίας, και η μητέρα του, Σάρα, ήταν από το Havlabar (Avlabari), την αρμενική συνοικία της Τιφλίδας. Αργότερα στη ζωή,ο  Sayat-Nova αναφερόταν  στην Τιφλίδα, ως "πατρίδα" , και αυτό γενικά θεωρείται πως σημαίνει ότι γεννήθηκε ή τουλάχιστον μεγάλωσε εκεί. Μια μειοψηφική  άποψη υποστηρίζει ότι γεννήθηκε στο αρμένικο χωριό Sanahin , στην επαρχία Lori (τότε  στην Αρμενία, αλλά στη συνέχεια μέρος της Γεωργίας). Σε κάθε περίπτωση, γεννήθηκε στις αρχές του 1700 (η παράδοση δίνει την ακριβή ημερομηνία 1712 ) ως Χαρουτγιούν Sayadyan ***. Η οικογένεια δεν ήταν εύπορη, αλλά ούτε ήταν δουλοπάροικοι. Ο θρύλος λέει ότι ο Karapet ήταν υφαντής και ότι ο νεαρός Χαρουτγιούν μεγάλωσε μαθαίνοντας την τέχνη του πατέρα του, αλλά δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία για να υποστηρίξουν κάτι τέτοιο.


*** Harutyuan είναι η αρμενική εκδοχή του ονόματος  Αναστάσιος . Το επώνυμο  Sayadyan είναι κοινό, συμπτωματικά (;), ο Γιούρι Sayadyan , sound designer για  Το χρώμα του ροδιού .

Κάποια στιγμή στα είκοσί του,ο Χαρουτγιούν εγκατέλειψε ό, τι επάγγελμα έκανε  και έγινε ashik , ένας μουσικός τουρκικού στιλ που τραγουδά και παίζει τα διάφορα λαούτα του Νοτίου Καυκάσου - σάζι, chonguri , και ούτω καθεξής. Ο Sayat-Nova, όπως ήταν από τότε γνωστός (η ονομασία προέρχεται πιθανότατα από μια περσική φράση που σημαίνει "κυνηγός των τραγουδιών" ), απέκτησε γρήγορα  φήμη για τη μουσική του, και ο ίδιος κλήθηκε στα ανάκτορα του  Erekle II  (αλλιώς Ηρακλή ή  Ηράκλειου), βασιλιά της Kakheti . Παρέμεινε στα ανάκτορα  στο Telavi για περίπου είκοσι χρόνια, τελικά τον έδιωξαν επειδή ερωτεύτηκε  την αδελφή του βασιλιά . Ή ίσως για κάποιο άλλο λόγο· αυτό το μέρος της ιστορίας εικάζεται κυρίως με βάση στοιχεία από τα τραγούδια του, τα οποία δεν μπορούν να θεωρηθούν τρομερά αξιόπιστα.

Αφού εξορίστηκε από τα ανάκτορα, έγινε ιερέας στην αρμενική εκκλησία, υιοθετώντας το ιερατικό όνομα Stepanos . Μερικά βιογραφικά στοιχεία σχετικά με τον Sayat-Nova προέρχονται από τους κολοφώνες στα κείμενα που αντέγραψε κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Έζησε στο μοναστήρι στο Haghpat μέχρι την περσική εισβολή του 1795 , όταν έφυγε για την Τιφλίδα. Σκοτώθηκε εκεί, μαζί με σχεδόν όλους τους άλλους στην πόλη. Ο τάφος του βρίσκεται στον αρμενικό καθεδρικό ναό του Αγίου Γεωργίου στην Τιφλίδα.



Η ποίηση του Sayat-Nova είναι γνωστή και διαβόητη για την πολύγλωσση πολυπλοκότητά της . Τα σωζόμενα έργα του, εκτιμάται ότι περιλαμβάνουν περίπου εκατόν είκοσι  Αζέρικα τραγούδια, 60-70 αρμένικα τραγούδια, τριάντα περίπου  γεωργιανά . Κανένα δεν  είναι γραμμένο στα περσικά αποκλειστικά, αλλά όλα τους περιέχουν άφθονες ποσότητες περσικού λεξιλόγιου . Από τα αρμένικα έργα του, τα περισσότερα είναι στην αρμενική διάλεκτο της Τιφλίδας που χρησιμοποιούσε , αλλά μερικά είναι στην Κλασική Αρμενική . Ο ίδιος φαίνεται να ήταν πιο άνετος γράφοντας στο γεωργιανό αλφάβητο . Έγραψε τα αρμένικα της Τιφλίδας ποιήματά του χρησιμοποιώντας αυτή τη γραφή, συνήθως διατηρώντας το αρμενικό αλφάβητο σε αυτά που έγραψε στην κλασική αρμενική διάλεκτο.

Εικάζεται ότι νόμιζε πως είναι ακατάλληλο να μεταγράψει την τοπική διάλεκτο εκκλησιαστικά συγγράματα· από την άλλη πλευρά, έγραψε τα αζέρικα τραγούδια του μερικές φορές με γεωργιανά και μερικές φορές με αρμένικα γράμματα.Περιστασιακά άλλαζε τις γραφές  ανά  σελίδα, ή ακόμα και από γραμμή σε γραμμή. Ο ίδιος αναφέρει ρητά σε ένα τραγούδι ότι δεν ήξερε τη " Ταταρική γραφή" (δηλαδή το Περσοαραβικό αλφάβητο). Αυτό είναι ευτυχές για τους σύγχρονους ερευνητές, αφού αν είχε γράψει και  σε αυτό το αλφάβητο, θα έκανε τα χειρόγραφά του ακόμα πιο απρόσιτα από ό, τι είναι τώρα.


Εκτός από τα μεγάλα έργα του, έγραψε επίσης, αργά στη ζωή του, έξι ποιήματα στη ρωσική . Αυτά τα ποιήματα, όταν δεν αγνοούνται εντελώς, γενικά υποτιμούνται  από τους μελετητές. Τα γραμματικά λάθη αφθονούν , και προσπαθεί συνεχώς να κάνει  ομοιοκαταληξία με  λέξεις που στην πραγματικότητα δεν κάνουν  ομοιοκαταληξία. Παρά το γεγονός ότι ρωσικά ποιήματά του είναι τα πιο εξωφρενικά από την άποψη αυτή, πολλά από τα άλλα τραγούδια του είναι σαφώς το έργο ενός ανθρώπου με κάποια, αλλά όχι πολλή εκπαίδευση : Τα κλασικά αρμένικά του παρουσιάζουν λάθη, και ο ίδιος συχνά μπερδεύει την αρμονία των φωνηέντων του στα αζέρικα. Φυσικά,η ευρυμάθεια δεν είναι αυτό που ελκύει τους ανθρώπους στον Sayat-Nova. Αυτό που τους τραβάει είναι η ειλικρίνειά του . Ακόμη και όταν  ακολουθεί όλα τα βασικά χαρακτηριστικά του είδους και τα κλισέ της ασίκικης ποίησης, είναι σαφές ότι πραγματικά μιλάει για την αγαπημένη του, και όχι για  κάποια γενική ιδέα μιας αγαπημένης. 

Το πιο συνηθισμένο έργο αναφοράς στα  Αγγλικά για τον Sayat-Nova είναι το  Sayat-Nova, ένας Τροβαδούρος του 18ου αιώνα : Μια βιογραφική και φιλολογική μελέτη από τον Charles Dowsett . Είναι ένα πολύ σπάνιο βιβλίο . Βρήκα ένα αντίγραφο μία φορά, αλλά δεν είχα την ευκαιρία να διαβάσω πολλά από αυτό. Παρά το γεγονός ότι είναι γεμάτο ξερές  ακαδημαϊκές μικρολεπτομέρειες, είναι γραμμένο με ένα σχετικά δροσερό στυλ.

Είναι κρίμα που  αυτό το βιβλίο δεν είναι πλέον ευρέως διαθέσιμο. Ακόμα και οι αξιολογήσεις του είναι δύσκολο να βρεθούν. Ας ελπίσουμε ότι κάποια μέρα θα εμφανιστούν στο διαδίκτυο.



Κάτι άλλο που  σχετίζεται με τον ίδιο τον ποιητή είναι το  Nova Sayat Project, μια προσπάθεια να τεκμηριωθούν  και να καταγραφούν  οι πολλές ποικιλίες της παραδοσιακής μουσικής στον Καύκασο . Ξεκίνησε από ορισμένους Άγγλους καθηγητές στη Γεωργία. Δεν ξέρω αν το έργο είναι ακόμη σε εξέλιξη, αλλά οι υπάρχουσες καταγραφές τους είναι άριστες. 


Παρεμπιπτόντως, το όνομα Sayat-Nova είναι συνήθως γραμμένο με ένα ενωτικό . Δεν ξέρω γιατί. Έτσι γράφεται  στην Αρμενική, αν και στα γεωργιανά είναι γραμμένο ως μία λέξη ( Saiatnova ). 

Sayat-Nova- ashxarhums imn dun is

Μεταμόρφωση

stgregoryofnarek

Και τώρα, εγώ, ο τελευταίος  των πιστών, 
στερούμενος  καλοσύνης, μελετώ με τα μάτια του μυαλού μου 
όλη τη δημιουργία από το τίποτα από το χέρι του Δημιουργού μας. 
Και με την ελπίδα, η πίστη μου μεγαλώνει 
ότι ο Ιησούς Χριστός μπορεί να κάνει ό, τι θέλει, 
όπως ο Παύλος συμβούλεψε και ο Δαβίδ δίδαξε.  
Όπως πιστεύω, έτσι μίλησα. 
Μακάρι οι προσευχές τους να ζήσουν μέσα μου 
, έτσι ώστε μέσα από την πίστη μου ίσως τον Ίδιο να γνωρίσω και τη δύναμή
 της Ανάστασής του. Και ότι μπορεί, 
σύμφωνα με τα λόγια του Αποστόλου, να μοιραστώ το 
μαρτύριο του  και τη δόξα που ακολούθησε. 
Γιατί η  αληθινή πίστη παρακολουθεί και μοιάζει με 
τη μεταμόρφωση της ανανέωσης, 
από την αμαρτία στην εξιλέωση, 
από την αδικία στη δικαιοσύνη, 
από την ακαθαρσία σ την αγιότητα, 
από τις  ασυγχώρητες θανάσιμες  παραβάσεις 
στην άμεμπτη ευδαιμονία, 
από τα γήινα δεσμά στην ουράνια ελευθερία. 

Γρηγόριος του Ναρέκ(Grigor Narekatsi),άγιος της αρμενικής εκκλησίας

Οφθαλμαπάτη

littlearmenia

Μια μέρα στην έρημο ένας Βεδουίνος 
κοίταξε και είδε μια οφθαλμαπάτη να σπινθηροβολά 
μπροστά του.Δεν ήταν νερό, αλλά το μεγαλείο 
μιας εκθαμβωτικής κοπέλας.

Στη διψασμένη, καυτή έρημο 
μεταξύ ξερών αγκαθιών,κάτω από  έναν ασκίαστο ήλιο 
προσπάθησε να την φτάσει, αλλά αντί 
του θαυμάσιου έρωτα βρήκε το θάνατο.

Στον άυλο, αθάνατο ύπνο του 
πάλι είδε το μεγαλείο αυτού του κοριτσιού να σπινθηροβολά μπροστά, μια αιώνια οφθαλμαπάτη. 
Και στο ατελείωτο όνειρό του άρχισε να περπατάει ψάχνοντας γι 'αυτήν.

(1904) Avetik Isahakian

Απεβίωσε η Anahit Bostanjyan

panorama.am
H διάσημη Αρμένισσα ποιήτρια και μεταφράστρια, μέλος της Ένωσης  Αρμενίων και της Γεωργιανών Συγγραφέων Anahit Bostanjyan απεβίωσε ξαφνικά την Κυριακή. Σύμφωνα με την αναφορά από τη σελίδα του FB της αρμενικής κοινότητας της Γεωργίας.Η Bostanjyan ήταν 67 ετών.   

Είχε τιμηθεί με τα μετάλλια του Τάγματο Τιμής της Γεωργίας και  του  Movses Khorenatsi της Αρμενίας για την πρόοδο της γεωργιανής  και αρμενικής λογοτεχνίας. Όντας συντάκτης πολυάριθμων προζών, ποιημάτων και μεταφράσεων, η Bostanjyan ήταν από καιρό υποστηρίκτρια  των δεσμών της Αρμενικής και  Γεωργιανής λογοτεχνίας. 

Η Anahit Bostanjyan δεν είχε μόνο συγγράψει περισσότερα από σαράντα βιβλία, αλλά επίσης είχε υπηρετήσει ως δημοσιογράφος και εκδότης της ετήσιας έκδοσης "Kamurj" .Η Bostanjyan έχει δημοσιεύσει περισσότερα από 500 βιβλία και μετέφρασε κυρίως από γεωργιανά, ρωσικά, αγγλικά και περσικά.

Σαν σε φιλώ

hmmlorientalia

Σαν σε ξαναβλέπω ,
το σκοτεινό μυαλό μου φωτίζεται,
Και όταν σε φιλώ στα  χείλη ,
Πράγματι, ανέρχομαι στην Εδέμ.


Grigoris Ałt’amarc’i(catholicos of Ałt‘amar)

Catholicos είναι το αντίστοιχο περίπου του Αρχιεπισκόπου

Ο επικός κύκλος της Sassoun,ένα αρμένικο έπος

100years100facts
Όταν σκεφτόμαστε τη λέξη «επικό» σήμερα, είναι συχνά στο πλαίσιο των  παραγωγών με μεγάλο προϋπολογισμό, συμπεριλαμβανομένων των παλαιών και των νέων κλασικών  από το Gone With the Wind ως το Star Wars - αφθονία  δράσης, αφθονία εκρήξεων, συχνά πολύ δράμα. Το είδος είναι  μάλλον αρχαίο, ωστόσο. Παραδείγματα επικής ποίησης έχουν βρεθεί σε πολλούς πολιτισμούς, όπως στους  Έλληνες με την Ιλιάδα , για τον Τρωικό πόλεμο, ή τους Ινδούς και το Mahabharata , μια άλλη ιστορία που περιστρέφεται γύρω από ένα κολοσσιαίο πεδίο μάχης. Και τα δύο αυτά έργα χρονολογούνται πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια. Αργότερα, μεσαιωνικά έργα που περιλαμβάνουν το Chanson de Roland ή Μπέογουλφ , για να δώσω μερικά παραδείγματα από τη Δυτική Ευρώπη.

Οι Αρμένιοι έχουν το δικό τους έπος, τους Θαρραλέους της Sassoun , επίσης γνωστό ως Δαβίδ της Sassoun ( « Sasountsi Davit " ή " Tavit " στην Αρμενική), ανάμεσα σε άλλους τίτλους. Είναι ένα μεγάλο ποίημα σε τέσσερις κύκλους (μέρη), που ακολουθεί  τέσσερις γενιές μιας οικογένειας, της οποίας ο David είναι ο τρίτος, μετά τους  Sanasar και Baghdasar, στη συνέχεια, τον Μεγάλο Mher ( « Μετς » ή « Medz Mher », επίσης γνωστό ως "Λιοντάρι Mher"), και τελειώνει με τον μικρό Mher ( " Pokr Mher "). Όπως κάνουν τα  έπη σε όλο τον κόσμο, η ιστορία περιλαμβάνει φανταστικά κατορθώματα και απίστευτες περιπέτειες, μέσα στο κυρίαρχο θέμα του καλού ενάντια στο κακό και του αγώνα για δικαιοσύνη.

Παρά το γεγονός ότι το ίδιο το έπος χρονολογείται στους 8ο-10ο αιώνες  - ειδικά καθώς ο αγώνας εναντίον της κατοχής των Αράβων της εποχής εκείνης μια ξεκάθαρη λεπτομέρεια - πολλά στοιχεία από τον κύκλο της Sassoun περιλαμβάνει πολύ περισσότερα αρχαία στοιχεία, συμπεριλαμβανομένων των υπολειμμάτων της παγανιστικής αρμενικής κουλτούρας. Δημοφιλείς μνήμες των ανταγωνισμών και μαχών μεταξύ Αρμενίων και Μεσοποτάμιων κυβερνητών μια χιλιετία προ Χριστού μπορεί να έχουν μεταφερθεί στους  μεσαιωνικούς χρόνους χρησιμοποιώντας τον χαλίφη της Βαγδάτης ή τον βασιλιά της Αιγύπτου ως στόχο αντ 'αυτών.

Μπορεί να προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι οι Θαρραλέοι  της Sassoun δεν ήταν γνωστή έκφραση της αρμενικής κουλτούρας στη λογοτεχνία - σίγουρα όχι όταν αναφερόμαστε σε έργα από την Εκκλησία των Αρμενίων, αλλά ούτε και σε άλλες πηγές γραπτών έργων στην Αρμενική. Υπάρχουν σε  αρχεία Πορτογάλων που περνούσαν από την περιοχή τον 16ο αιώνα, αλλά δεν ήταν παρά μέχρι το 1873 όταν ένας Αρμένιος επίσκοπος ανέλαβε να το καταγράψει. Αυτό δεν ήταν ένα εύκολο έργο, καθώς οι δεκαετίες που ακολούθησαν αποκάλυψαν πάνω από 150 παραλλαγές στο έπος, το οποίο είχε παραδοθεί προφορικά στις επόμενες γενεές, μέχρι και για χίλια χρόνια τουλάχιστον. Μια απαγγελία του όλου έργου πρέπει να χρειαζόταν ημέρες. Αυτό το είδος των απόδοσης έχει στην πραγματικότητα επιζήσει και συμπεριληφθεί στον Αντιπροσωπευτικό Κατάλογο της UNESCO της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας το 2012. Κατά τη διάρκεια του περασμένου αιώνα και περισσότερο, μια σειρά από διαφορετικές μεταφράσεις έχουν γίνει σε διάφορες γλώσσες και σε διάφορες μορφές. Υπάρχουν τώρα επιστημονικές συλλογές των πολλών εκδοχών του έπους, καθώς και των ποιητικών παραδόσεων, ολόκληρες ή μερικές..

Ο David της  Sassoun είναι σήμερα διαδεδομένο χαρακτηριστικό της λαϊκής κουλτούρας της Αρμενίας, αλλά συχνά δεν είναι τόσο εμφανές όσο  στη Διασπορά. Το άγαλμα από το σιδηροδρομικό σταθμό του Ερεβάν του Δαβίδ πάνω στο άλογό του,που έγινε το 1959 από τον Yervand Kochar, είναι ένα συναρπαστικό γλυπτό,και  μερικές φορές χρησιμοποιείται ως σύμβολο για την ίδια την πόλη. Απηχώντας αυτό το έργο,στο  Φρέσνο,στην Καλιφόρνια, επίσης αναπαριστά τον Δαβίδ έφιππο και έτοιμο για  μάχη, από τότε που το γλυπτό του Varaz Samuelian  εγκαταστάθηκε στην πόλη αυτή το 1971.

Οι καμπάνες του θανάτου

armenianpoetry
Ακούω τις καμπάνες του άλλου κόσμου, 
Για όπου κι εγώ πρόκειται να φύγω και όπου πρόκειται  να πάω. 
Κι εγώ  μία ημέρα θα αποχαιρετήσω τους φίλους μου , 
και μια  κρύα ταφόπλακα θα είναι ο τελευταίος μάρτυρας της βασανισμένης μου ζωής 
που θα σταθεί πάνω από τον τάφο μου με σκέψεις πολύ μυστικές. 

Θα  αναχωρήσω και θα πάω μακριά, πολύ μακριά, 
δεν λαχταρώ κανέναν, ούτε και αποστρέφομαι. 
Και ας μην είναι κανείς που θα σχολιάσει ο,τιδήποτε για τον πολύ σκοτεινό και υγρό τάφο μου. 
Η απώλειά μου μπορεί να φέρει θαυμασμό και ίσως συμπάθεια στους ανθρώπους, 
όμως, με το θάνατό μου ο κόσμος θα έχει τουλάχιστον ένα λιγότερο πόνο να περιθάλψει.

Vahram Hadjian

Αγάπη και πόνος

armenianpoetry
Στην αγάπη μου υπάρχει λίγος πόνος, 
Και σε αυτόν τον πόνο υπάρχει αγάπη και προσμονή. 
Ποιος έχει υφάνει έτσι τη ζωή , ώστε 
μέσα στην αγάπη μου  να υπάρχει λίγος πόνος; 
Στο γέλιο μου να υπάρχουν λίγα μικρά κλάματα 
Και στο καλοκαίρι μου, μερικά χειμωνιάτικα συναισθήματα. 
Στην αγάπη μου υπάρχει λίγος πόνος, 
Και σε αυτόν τον πόνο,  υπάρχει αγάπη και προσμονή.

Maria Hagopian