Κοιτάζω απόψε πάλι τον ουρανό. Λιγοστά αστέρια μπορούν να φανούν καθώς τα φώτα της πόλης κρύβουν του ουρανού τα σώματα. Σκέφτομαι πως ό,τι εκεί ψηλά βρίσκεται, ορατό ή αόρατο, υπάρχει κι εδώ κάτω. Κλείνω τα μάτια και προσπαθώ να δω το πρόσωπό σου. Μου είναι πιο εύκολο με κλειστά τα μάτια να το δω. Αν τα έχω ανοιχτά τα θολώνουν δάκρυα που θέλουν να κυλήσουν. Πράγματι, το χαμόγελό σου σύντομα αχνοφαίνεται μέχρι που τελικά λάμπει στο νυχτερινό στερέωμα. Τα μάτια σου εμφανίζονται κι αυτά, δυο σφαίρες ουράνιου φωτός. Απλώνω τα χέρια μου μα δε φτάνω να σε αγγίξω. Ανοίγω τα μάτια και βλέπω ό,τι και πριν. Κάποια λιγοστά αστέρια. Κοιτάζω δεξιά κι αριστερά μου, μήπως και κατέβηκες και πήρες θέση δίπλα μου. Μάταια. Είμαι μόνος μου. Σαν εκείνους τους ιππότες που γύρευαν το Ιερό Δισκοπότηρο κα γυρνούσαν άπραγοι στο κάστρο τους, έτσι κι εγώ σέρνω τα πόδια μου και μπαίνω μέσα. Όταν συγκεντρώσω ξανά δύναμη και θάρρος, να ξεκινήσω μια νέα εκστρατεία για να σε βρω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου