Τα μαύρα χελιδόνια - Gustavo Adolfo Bécquer

 

Θα επιστρέψουν τα μαύρα χελιδόνια

στο μπαλκόνι σου τις φωλιές τους να κρεμάσουν,

και πάλι με τα φτερά τους στα τζάμια

παίζοντας θα σε καλέσουν.

Όμως εκείνα που αναχαίτισαν την πτήση τους

την ομορφιά σου και την ευτυχία μου για να θωρήσουν,

εκείνα που έμαθαν τα ονόματά μας...

εκείνα... δεν θα γυρίσουν!

Θα επιστρέψουν τα φουντωτά αγιοκλήματα

του κήπου σου τους τοίχους να σκαρφαλώσουν,

και πάλι το βράδυ, ακόμα πιο ωραία,

τα άνθη τους θα ανοίξουν.

Όμως εκείνες οι δροσοσταλίδες, που τις βλέπαμε

να τρέμουν και να πέφτουν σαν δάκρυα της ημέρας...

εκείνες... δεν θα γυρίσουν!

Θα επιστρέψουν του έρωτα στα αυτιά σου

τα φλογερά τα λόγια να ηχήσουν,

η καρδιά σου από τον βαθύ της ύπνο

ίσως και να ξυπνήσει.

Όμως βουβός, απορροφημένος και γονατιστός,

όπως προσκυνά κανείς τον Θεό μπροστά στο θυσιαστήριο,

όπως εγώ σε αγάπησα... μην αυταπατάσαι,

έτσι δεν θα σε αγαπήσουν!