https://www.poetryfoundation.org/poems/57773/song-of-the-departed
Γεμάτο αρμονίες είναι το πέταγμα των πουλιών. Τα πράσινα δάση
έχουν κλείσει γύρω από τις πιο ήσυχες καλύβες το βράδυ·
τα κρυστάλλινα λιβάδια του ελαφιού.
Το σκοτάδι καταπραΰνει το κελάρυσμα του ρυακιού, τις υγρές σκιές
Και τα λουλούδια του καλοκαιριού, που ηχούν όμορφα στον άνεμο.
Ήδη το μέτωπο του στοχαστικού ανθρώπου είναι σούρουπο.
Και μια μικρή λάμπα, η καλοσύνη, τρεμοπαίζει στην καρδιά του,
Και η ειρήνη του δείπνου· γιατί το ψωμί και το κρασί είναι ευλογημένα
Από τα χέρια του Θεού, και μέσα από νυχτερινά μάτια ο αδελφός
Σε κοιτάζει σιωπηλά, για να αναπαυθεί από ακανθώδεις περιπλανήσεις.
Ω, η κατοικία μέσα στο ψυχικά φορτισμένο γαλάζιο της νύχτας.
Με αγάπη η σιωπή στην κάμαρα αγκαλιάζει τις σκιές των γερόντων,
Τα πορφυρά μαρτύρια, τους θρήνους μιας μεγάλης γενιάς,
Που μεταφέρεται με ευλάβεια σε ένα μοναχικό εγγόνι.
Γιατί μέσα από μαύρα λεπτά τρέλας, όλο και πιο ακτινοβόλος,
Ο υπομονετικός ξυπνά στο πετρωμένο κατώφλι,
Και αγκαλιάζεται θερμά από το δροσερό γαλάζιο και τη λαμπρή δύση του φθινοπώρου,
Το σιωπηλό σπίτι και τους θρύλους του δάσους,
Το μέτρο και τον νόμο και τα φεγγαρόλουστα μονοπάτια των κεκοιμημένων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου