Αυτή που περπατά ανάμεσα στα άστρα

 

Κατέβηκε από τα αστέρια όπως κατεβαίνουμε εγώ κι εσείς μια απλή σκάλα. Κάθε της κίνηση ανέδυε μια δύναμη που όμοιά της ίσως να μην υπήρχε σε όλο το σύμπαν. Μια απλή της χειρονομία μπορούσε να οδηγήσει πλήθη ολόκληρα στην παράνοια. Ένας ψίθυρός της μπορούσε να αλλάξει την τροχιά ενός πλανήτη. Ένα τίναγμα των μαλλιών της μπορούσε να σβήσει το φως ενός μακρινού ήλιου. Η μορφή της ήταν εκείνη μια πολύ όμορφης γυναίκας. Μα δεν ήταν η πραγματική της. Απλά αυτή είχε επιλέξει για να κινηθεί ανάμεσά μας. Κοιτούσα τον έναστρο ουρανό την ώρα που κατέφτασε. Πάντα μου άρεσε να κοιτάζω τα αστέρια. Μου δινόταν η αίσθηση ότι θα μπορούσα να ανέβω εκεί πάνω και να περπατήσω ανάμεσά τους. Δεν περίμενα όμως να δω ένα πλάσμα που πράγματι το έκανε αυτό. Λένε ιστορίες πανάρχαιες που έχουν φτάσει ως της μέρες μας πως κάποτε με έναν αναστεναγμό της, διέλυσε ένα ολόκληρο ηλιακό σύστημα. Τρομακτικά τα πλάσματα που κρύβονται στην απεραντοσύνη του σύμπαντος! Στάθηκε μπροστά μου χαμογελώντας. Ένα χαμόγελο μαγευτικό που έκρυβε όμως όλη τη παγωνιά του διαστήματος. "Να θεωρείς τυχερό τον εαυτό σου που με είδες και θα ζήσεις για να διηγηθείς αυτή τη συνάντηση" μου είπε ψυχρά. Σκέφτηκα κάμποσες αστείες ατάκες για να απαντήσω αλλά προτίμησα τη σιωπή. Κάποιες φορές είναι η καλύτερη απάντηση. Και σώζει από περαιτέρω δυσάρεστες συνέπειες. "Ήρθα να περπατήσω ανάμεσα στους ανθρώπους, να πάρω μια γεύση από τη ζωή σας", συνέχισε. Δεν έμεινα σιωπηλός αυτή τη φορά. "Η μορφή σου μπορεί να είναι ανθρώπινη μα οι δυνάμεις σου σε κάνουν κάτι άλλο. Φοβάμαι πως δε θα καταλάβεις την τραγωδία και την ομορφιά της ανθρώπινης ζωής έτσι. Και σαν παρατηρητή, μάλλον θα σε απογοητεύσουμε". Με κοίταξε με βλέμμα πιο πολύ σκεπτικό παρά απορημένο. "Ας είναι. Ακόμα κι αν δεν καταλάβω θα είναι ένα ευχάριστο διάλειμμα από την πλήξη του σύμπαντος" απάντησε. "Μόνη σου είσαι εκεί πάνω; Δεν υπάρχουν άλλα πλάσματα σαν κι εσένα;" ρώτησα με την περιέργεια να παίρνει τον έλεγχο των λόγων μου. "Ζητάς να μάθεις πράγματα που δεν πρέπει θνητέ. Ας μείνουν τα παραμύθια σου λιγότερα. Ο πλανήτης σου, σου προσφέρει αρκετή έμπνευση άλλωστε" μου είπε και χάθηκε στους δρόμους της πόλης. Τι να σήμαινε άραγε αυτό που είπε; Υπάρχουν κι άλλοι σαν κι αυτή; Και τότε γιατί η πλήξη; Και πώς σπάει η πλήξη ενός τέτοιου πλάσματος; Ερωτήσεις που θα μείνουν χωρίς απάντηση. Ένα είναι σίγουρο. Εκείνη τη νύχτα περπάτησε ανάμεσά μας ένα πλάσμα που κάποιοι θα παρομοίαζαν με θεότητα...