Επικήδειος

 

Το ουίσκι στο ποτήρι μου υγρό κεχριμπάρι. Μια πίστα χορού για να χορεύει η νεράιδα που κάθε μπουκάλι μέσα του κρύβει. Κάθε γουλιά, μου ξυπνά και μια ανάμνηση από το παρελθόν. Κάθε λίγο που πίνω βλέπω κι ένα όραμα μελλοντικό. Κηδεύω τα όνειρά μου που έμειναν όνειρα και με στόμφο απαγγέλω τον επικήδειό τους. Η νεράιδα γελά σαν μικρό παιδί και μου κλείνει το μάτι. Είσαι δίπλα μου μα είσαι από το χθες ή έρχεσαι από το αύριο; Και το τώρα; Τι γίνεται σήμερα, μου λες; Ακούω το τραίνο να σφυρίζει κι εσύ είσαι μέσα. Δε θα σε ξαναδώ. Δε θα ξανασυναντηθούμε. Όχι όπως τότε. Όχι όπως τώρα. Όχι όπως αύριο. Ο ξωτικός χορός τελειώνει με το ουίσκι. Άδειασε το μπουκάλι. Έμεινε κενό. Κι εσύ έφυγες. Θα ήθελα να σου γράψω ένα ποίημα μα δε ξέρω πως να το κάνω. Πετάω το μπουκάλι και πηγαίνω για ύπνο. Κλείνω το φως, όπως έκλεισε κι εκείνο το κεφάλαιο. Θυμάσαι; Ούτε κι εγώ. Αντίο.