Ένα σπουργίτι κάθισε στο κάγκελο του μπαλκονιού μου. "Ξέρεις", μου είπε, "οι περισσότεροι άνθρωποι είναι εντελώς τυφλοί. Θαρρούν πως μόνο όσα βλέπουν και αγγίζουν και υπάρχουν πραγματικά. Μα η ακοή τους τους προειδοποιεί συχνά. Ακούνε αυτά που δε φαίνονται και δεν αγγίζουν. Βιάζονται όμως να απορρίψουν ό,τι ακούνε ως παραίσθηση ή ως κάποιου είδους παιχνίδι της ακοής τους. Κι έτσι χάνουν την ευκαιρία να δουν πέρα από τα όρια που έθεσαν στον κόσμο οι ίδιοι. Ο κόσμος όμως έχει τα δικά του όρια. Και ο ορατός και ο αόρατος. Κι όλοι τούτοι οι εθελουσίως τυφλοί περπατούν σαν ζωντανοί νεκροί ανάμεσα στα απερίγραπτα και ακατανόητα που τους περιβάλλουν. Για αυτό δε μπόρεσαν οι άνθρωποι ποτέ τους να πετάξουν, παρά μόνο με αυτά τα θορυβώδη τέρατα που έφτιαξαν, ώστε τους ήχους που θα άκουγαν εκεί ψηλά να εμποδίσουν". Αυτά είπε το σπουργίτι, πήρε ένα ψίχουλο από το τσουρέκι που έτρωγα για πρωινό και πέταξε μαζί με τα άλλα σπουργίτια τιτιβίζοντας χαρούμενο. Δεν προσπάθησα να αφουγκραστώ μήπως και ακούσω τίποτα από αυτά που περιέγραψε. Όχι για να μην απογοητευτώ αν δεν ακούσω τίποτα αλλά για να μη τρομάξω στη περίπτωση εκείνη που κάτι φτάσει στα αυτιά μου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου