Είχε καθίσει στο θρόνο του και δεν σηκωνόταν ποτέ. Λέγανε πως τον έπαιρνε μαζί του όπου κι αν πήγαινε. Τόσο σημαντικός ήταν για αυτόν. Δε σηκωνόταν για κανέναν λόγο. Πάνω εκεί τον μετέφεραν, εκεί έτρωγε, εκεί κοιμόταν. Κι όταν μια αράχνη - ένα είδος σπάνιο που κανείς δεν είχε ξαναδεί- άρχισε να υφαίνει τον ιστό της και να τον τυλίγει μαζί με το θρόνο ούτε και τότε ξεκούνησε. Μα κάποια στιγμή θέλησε να ελευθερωθεί και φώναξε στους στρατιώτες του να κόψουν τον ιστό. Μάταια όμως. Τα μαχαίρια, τα σπαθιά και τα τσεκούρια τους αλλά και όποιο άλλο εργαλείο χρησιμοποιούσαν, δεν μπορούσαν να κόψουν τον ιστό. Λένε όσοι ήταν μάρτυρες του περιστατικού και όσων ακολούθησαν πως το νήμα ήταν σκληρότερο κι από ατσάλι. Η αράχνη άρχισε να τον δαγκώνει και να τον δηλητηριάζει. Να τη σκοτώσει κανείς δε μπορούσε αφού δεν περνούσαν οι λάμες από το δίχτυ της. Τελικά το δηλητήριο έκανε τη δουλειά του και η αράχνη έφυγε χωρίς κανείς να τη πάρει χαμπάρι κάποια στιγμή. Εκείνος έμεινε ένα κουφάρι δεμένο πάνω σε θρόνο πολύτιμο. Κρίμα, θα έλεγαν κάποιοι. Κάποιοι άλλοι θα έλεγαν, δίκαιο. Εγώ λέω απλά την ιστορία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου