Πήρα μια βαθιά ανάσα. Ο φθινοπωρινός αέρας ήταν αρωματισμένος με θάνατο και χάος. Έκλεισα τα μάτια κι άφησα να με κατακλύσουν οράματα του χαμού. Ο θρήνος των αδίκως φονευμένων μπλέχτηκε με το τραγούδι ενός αηδονιού βυθισμένου στη μελαγχολία. Το φεγγάρι καλύπτεται με σάβανο νεκρικό. Κάπου μακριά ένας σκύλος αλυχτά. Μαζί του ακούγεται ο Κάιν να ζητά συγχώρεση για το κακό που έφερε στους ανθρώπους. Ανοίγω τα μάτια μου. Όλα είναι ήσυχα. Όλα σιωπηλά. Μόνο, ένα δυο σπίτια πιο πέρα ένα παιδάκι κλαίει, ζητώντας λίγη σοκολάτα ακόμα. Κοιτώ τον έρημο δρόμο. Τα φώτα από τις κολώνες μάχονται με τις σκιές κι ένα αμάξι που μόλις έστριψε δίνει τη λύση στη μονομαχία αυτή. Κλείνω ξανά τα μάτια μου. Τίποτα. Σκοτάδι. Ετοιμάζομαι για ύπνο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου