Αφήνω το παράθυρο ανοιχτό. Η βροχερή ημέρα στέλνει απλόχερα τη δροσιά της μέσα στο δωμάτιο. Οι σταγόνες της βροχής σχηματίζουν μια μελωδία υπνωτιστική. Η ψιχάλα δεν εμποδίζει τα περιστέρια και τις δεκαοχτούρες που πετούν για να έρθουν στην ταράτσα από πάνω μου και να τραφούν από το φαγητό που τους έχω αφήσει εκεί. Μαζί τους, έρχονται να συμμετάσχουν και κάμποσα σπουργίτια και άλλα μικρά πτηνά. Αφήνω τον ήχο της βροχής να υποχωρήσει στο βάθος και φέρνω στο προσκήνιο τα τιτιβίσματα και τα κρωξίματα των πουλιών. Σύντομα συνειδητοποιώ πως οι φωνές τους ούτε τυχαίες είναι ούτε συνθέτουν κάποια μελωδία. Όχι, δεν παράγουν μουσική. Διηγούνται ιστορίες. Ιστορίες που έζησαν, είδαν ή έμαθαν στα πολλά - είτε μακρινά είτε κοντινά- ταξίδια τους. Οι πτήσεις τους δεν έχουν σκοπό μόνο τη συλλογή τροφής αλλά και τη συλλογή μύθων, θρύλων και άλλων διηγήσεων. Ακούω προσεκτικά και καταγράφω όσα αξιοθαύμαστα εξιστορούν. Ιστορίες που μόνο τα πουλιά γνωρίζουν και διηγούνται. Αν το πρωί που πίνετε τον καφέ σας, ακούσετε τα πουλιά να κελαηδούν, να τιτιβίζουν ή να κρώζουν, δώστε τους σημασία. Δεν είναι απλά ήχοι και μελωδίες. Είναι κάτι πολύ παραπάνω...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου