https://gerardmanleyhopkins.com/poem/gods-grandeur/
Ο κόσμος είναι φορτισμένος με το μεγαλείο του Θεού.
Θα ξεσπάσει σε φλόγα, σαν λάμψη από φύλλο που το ταράζει ο άνεμος·
συγκεντρώνεται σε μεγαλείο, σαν το λάδι που αναβλύζει
όταν συνθλίβεται. Γιατί λοιπόν οι άνθρωποι τώρα δεν λογαριάζουν τη ράβδο Του;
Γενιές πάτησαν, πάτησαν, πάτησαν·
κι όλα είναι καμένα από το εμπόριο· θολωμένα, λερωμένα από τον μόχθο·
και φορούν το σημάδι του ανθρώπου και μοιράζονται τη μυρωδιά του ανθρώπου: η γη
είναι τώρα γυμνή, κι ούτε το πόδι μπορεί να την αισθανθεί, καθώς είναι παπουτσωμένο.
Κι όμως, παρ’ όλα αυτά, η φύση ποτέ δεν εξαντλείται·
βαθιά μέσα στα πράγματα ζει η πολυτιμότερη φρεσκάδα·
κι ακόμη κι όταν τα τελευταία φώτα έσβησαν στη μαύρη Δύση,
ω, το πρωί, στην καστανή άκρη της Ανατολής, αναβλύζει —
γιατί το Άγιο Πνεύμα πάνω από τον σκυμμένο
κόσμο κλίνει το στήθος Του θερμό και, αχ! τα φωτεινά Του φτερά.
Gerard Manley Hopkins
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου