Το τραγούδι της αντήχησε μέσα στην ησυχία της νύχτας. Ένας ουρανός σκοτεινός, χωρίς ούτε άστρο να φαίνεται φάνηκε να κλίνει από πάνω του και να αφουγκράζεται. Όλα τα πλάσματα της ερημιάς και των σκιών έπαψαν τις άγριες δραστηριότητές τους και σιώπησαν. Εκείνη συνέχισε να τραγουδά με τη γλυκιά φωνή της σαν να τραγουδούσε ένα απλό παιδικό τραγουδάκι. Σαν να έκανε κάτι τόσο απλό και φυσικό. Οι άνθρωποι κλείστηκαν στα σπίτια τους και οι φαύνοι σταμάτησαν να παίζουν τους αυλούς τους. Οι κένταυροι τον καλπασμό τους διέκοψαν και οι νεράιδες τον τρελό χορό τους. Ακόμα και εκείνα τα δαιμόνια που τη μορφή μωρού έχουν για να κοροϊδέψουν και να τρομάξουν τους περαστικούς δεν έκαναν πια το ψεύτικο κλάμα τους. Και το μαύρο σκυλί που αλυχτούσε κάθε φορά που το φεγγάρι πίσω από τα σύννεφα κρυβόταν, ξάπλωσε σαν ήρεμο κατοικίδιο. Κι αυτή, ντυμένη με ρούχα αέρινα, λευκά, με το δέρμα της κατάχλωμο και τα μαλλιά της μαύρα, συνέχισε να τραγουδά...Και όταν τελείωσε το τραγούδι, έμεινε η σιωπή. Ούτε άνθρωπος ούτε πλάσμα τόλμησε να κάνει τον θόρυβο τον παραμικρό μέχρι που να ξημερώσει. Ήμουν μάρτυρας αυτήκοος και αυτόπτης αυτής της νυχτωδίας και καταγράφω την ιστορία τούτη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου