Η πτώση που σήμανε το τέλος...ο πόλεμος που έφερε τη θλίψη...Η γεύση της ήττας πικραίνει το στόμα μου. Αυξάνεται η οδύνη μου υπό το βάρος της απώλειας. Σαν τον Εωσφόρο του Μίλτον κάθομαι πάνω σε έναν μαύρο βράχο στην όχθη της φλεγόμενης λίμνης. Κοιτάζω τον Παράδεισο και τον ουράνιο θρόνο που αναζήτησα και διεκδίκησα, να μοιάζουν πια τόσο μακρινοί, τόσο άπιαστοι. Την ίδια ώρα, στα βάθη του ανήλιαγου Άδη χτίζω το βασίλειο του πόνου και της απόγνωσης. Μαύρα τα φτερά μου απλώνουν τη σκιά σε τούτο τον στρεβλό νέο κόσμο. Έχασα, πράγματι. Μου έμεινε ο πόνος και τα υλικά για να χτίσω ένα ζιγκουράτ για την απελπισία μου χωρίς ποτέ να το ολοκληρώσω. Aιμάτινα δάκρυα κυλούν από τα μάτια μου, η δυσώδης οσμή του θειαφιού πνίγει την όσφρησή μου. Ας είναι. Κρατώ εκείνες τις λίγες στιγμές που ο θρόνος μου δίπλα σου στήθηκε και σε άγγιξα γεμάτος ελπίδα. Πριν με ρίξεις χτυπώντας με εκείνη την παγωμένη ρομφαία που στα χέρια σου από καιρό κρατούσες χωρίς να μπορέσω έγκαιρα να τη δω. Αντίο αγαπημένη. Ο αιώνια μελλοθάνατος σε χαιρετά!

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου