Φαροφύλακας

 

Εκείνος ο φάρος ήταν διαφορετικός από τους υπόλοιπους. Έτσι έλεγαν όλοι. Το φως του δεν το έβλεπαν ποτέ εκείνοι που έπλεαν σε πραγματικές θάλασσες. Το έβλεπαν μονάχα όσοι προσπαθούσαν να πλεύσουν σε θάλασσες ονειρικές ή όσοι περνούσαν τη θάλασσα του θανάτου για να συναντήσουν τη ζωή που ακολουθούσε πέρα από το σκοτεινό του πέπλο. Ο Φαροφύλακας ήταν ένας άνθρωπος απροσδιόριστης ηλικίας. Τα χαρακτηριστικά του μεταβάλλονταν και φανέρωνε διαφορετική ηλικία κάθε φορά που το φως του φάρου ολοκλήρωνε τον κύκλο του. Μου πρόσφερε ένα κονιάκ, το οποίο είχε γεύση που όμοιά της δεν είχα δοκιμάσει ποτέ ξανά. Τον ρώτησα για την ιστορία του. Ήταν ένας άνθρωπος σαν όλους τους υπόλοιπους. Κάποτε ερωτεύτηκε τόσο πολύ που η καρδιά του δεν το άντεξε. Θυμάται να σκοτεινιάζουν τα πάντα γύρω του και μετά να ξυπνά σε τούτο το βράχο. Σαν κάποιος να τον είχε ενημερώσει, ήξερε τι έπρεπε να κάνει από εδώ και πέρα. Να καθοδηγεί εκείνους που ονειρεύονται και εκείνους που πεθαίνουν (αν οι άνθρωποι ήξεραν πόσο μοιάζουν αυτές οι δύο καταστάσεις!) ώστε να μη χάνονται στη πορεία τους. Γιατί η ανυπαρξία και τα φρικιαστικά πλάσματα που κατοικούν εκεί παραμονεύουν τέτοιους ξεστρατισμένους ταξιδιώτες. Κάποτε ένα από αυτά τα πλάσματα βγήκε από εκείνη την Άβυσσο και για λίγο κολύμπησε στον ωκεανό κοντά στο νησί που βρίσκεται ο φάρος. Δεν υπάρχουν λόγια που να μπορούν να περιγράψουν τέτοιο τέρας, μου είπε. Μου έδειξε ακόμα τα κύματα της θάλασσας και με βοήθησε να διακρίνω τα ρεύματα του θανάτου από εκείνα των ονείρων από τις μικρές λεπτομέρειες που φαίνονται στην επιφάνεια των νερών. Μου διηγήθηκε ιστορίες θαλασσοπόρων που ήθελαν να εξερευνήσουν και των ονείρων τα μακρινά νησιά αλλά και του θανάτου τα σκοτεινά νερά. Η ώρα πέρασε με τις διηγήσεις αυτές, κάποιες ίσως τις γράψω μιαν άλλη φορά, και ετοιμάστηκα να φύγω. Με συνόδευσε μέχρι τη βάρκα μου και μου έδειξε προς ποια κατεύθυνση θα έπρεπε να πάω. Τότε φύσηξε σε ένα μεγάλο κοχύλι που είχε μαζί του και ένα κήτος αναδύθηκε από τα νερά μετά από λίγο. Μου είπε να το ακολουθήσω ώστε να μη χάσω την πορεία μου. Καθώς απομακρυνόμουν από το νησί του, άκουσα να φωνάζει κάτι σαν: "θα σε περιμένω όταν θα έρθεις να αναλάβεις βάρδια!"....