Περιπλανιόμουν μόνος σαν σύννεφο
που πλέει ψηλά πάνω από λόφους και κοιλάδες,
όταν ξάφνου είδα ένα πλήθος,
ένα στράτευμα από χρυσούς νάρκισσους·
δίπλα στη λίμνη, κάτω απ’ τα δέντρα,
να φτερουγίζουν και να χορεύουν στο αεράκι.
Αδιάκοποι σαν τ’ άστρα που λάμπουν
και τρεμοπαίζουν στον γαλαξία,
απλώνονταν σε ατέλειωτη γραμμή
κατά μήκος της άκρης του όρμου·
δέκα χιλιάδες είδα με μια ματιά,
να τινάζουν τα κεφάλια τους σε ζωηρό χορό.
Τα κύματα πλάι τους χόρευαν· μα εκείνοι
ξεπερνούσαν τα σπινθηροβόλα νερά σε χαρά.
Δεν μπορούσε ο ποιητής παρά να ’ναι εύθυμος
σε τόσο εύθυμη συντροφιά.
Κοίταζα — και ξανακοίταζα — μα λίγο συλλογιζόμουν
ποιον πλούτο μου χάριζε το θέαμα αυτό.
Γιατί συχνά, όταν στο ανάκλιντρό μου ξαπλώνω
σε άδειο ή στοχαστικό καιρό,
αστράφτουν μπροστά στο εσωτερικό μου μάτι,
που είναι η μακαριότητα της μοναξιάς·
κι έτσι η καρδιά μου γεμίζει ευφροσύνη
και χορεύει μαζί με τους νάρκισσους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου