Στην Επιστήμη - Edgar Allan Poe

 

Επιστήμη! αληθινή θυγατέρα του Παλαιού Χρόνου είσαι,

που με τα αδιάκριτα μάτια σου τ’ αλλάζεις όλα.

Γιατί έτσι κατασπαράζεις την καρδιά του ποιητή,

γύπα, που τα φτερά σου είναι θαμπές πραγματικότητες;

Πώς να σ’ αγαπήσει; ή πώς να σε λογαριάσει σοφή,

εσύ που δεν τον αφήνεις στην περιπλάνησή του

να ζητήσει θησαυρούς στ’ ουρανούς τους στολισμένους,

κι ας πετούσε με φτερό ατρόμητο;

Δεν έσυρες την Άρτεμη απ’ το άρμα της,

και δεν έδιωξες τη Χαμαδρυάδα απ’ το δάσος

να ζητήσει καταφύγιο σ’ ένα πιο ευτυχισμένο άστρο;

Δεν ξερίζωσες τη Ναϊάδα απ’ τα νερά της,

το ξωτικό απ’ το πράσινο χορτάρι, κι από μένα

το καλοκαιρινό όνειρο κάτω απ’ το δέντρο του ταμαρίνδου;