Κάθε χρόνο τέτοια εποχή τη θυμάμαι...Μάλλον επειδή θα γιόρταζε σήμερα. Μια συμμαθήτρια από το γυμνάσιο. Τρίτη γυμνασίου. Όμορφη κοπελίτσα, καθόταν στο μπροστινό θρανίο. Λέγαμε αστεία. Εγώ κυρίως, αυτή γελούσε. Είχε ωραίο γέλιο...ή έτσι μου φαινόταν. Μια χρονιά ήμασταν συμμαθητές. Δεν ξανασυναντηθήκαμε από τότε. Δεν ξέρω τι έκανε μετά, που πήγε λύκειο, πως εξελίχθηκε η ζωή της. Ίσως ήμουν λίγο τσιμπημένος μαζί της...ίσως και όχι. Δε θυμάμαι. Ούτε το πρόσωπό της θυμάμαι. Αν πέσω πάνω της στο δρόμο αποκλείεται να τη γνωρίσω. Σκέφτομαι όμως καμιά φορά. Αυτή η συνάντηση, και άλλες σαν και αυτή, γιατί έγιναν; Καθαρή τύχη; Σύμπτωση; Κάποιο κρυφό θεϊκό ή συμπαντικό σχέδιο; Και τι άφησε; Μόνο μια ανάμνηση χωρίς νόημα ή μήπως επηρέασε την πορεία των πραγμάτων ανεπαίσθητα; Υπάρχει κάποιο νόημα σε αυτές τις συναντήσεις, σε αυτές τις γνωριμίες; Γιατί γράφω τώρα αυτό το κείμενο; Και τι κείμενο είναι τούτο; Είναι κάποιου είδους πρόζα ή απλά μια σκέψη που όπως μου ήρθε, έτσι την κατέγραψα...Ακούω έξω τη φασαρία του δρόμου. Η ανάμνηση πια χάθηκε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου