Βασιλιάς...

 

Ποτάμια μιζέριας και θάλασσες απόγνωσης, τούτο το μέρος ποτίζουν. Μα πιο αγαπημένη μου εκείνη η κατάμαυρη λίμνη που καθρεφτίζει στην άβυσσο το πρόσωπό μου. Μέσα στο εβένινο νερό της βλέπω τα σχέδια μου να σχηματίζονται. Η ζήλεια, η κακία, η μανία, η εκδίκηση...Απλώνω τα φτερά μου, τα κάποτε τόσο λαμπρά και καθαρά, και τα βλέπω να σκοτεινιάζουν τον τόπο των ψυχών που καταδικάστηκαν σε τούτο το μέρος των βασανιστηρίων. Γελώ και το γέλιο μου αντηχεί φρικτό, τρομακτικό, απαίσιο. Μόνο του προσεκτικού ακροατή η ακοή μπορεί να αντιληφθεί έναν κόκκο μικρό, απειροελάχιστο, νοσταλγίας και θλίψης. Πέρα από το βασίλειο τούτο στέλνω το βλέμμα μου, εκεί που κάποτε πύργο μεγαλόπρεπο και θρόνο είχα στήσει, τώρα άλλοι πρίγκηπες το στέμμα μου διεκδικούν. Τούτοι θα γίνουν τα πιόνια της εκδίκησής μου, τα αντικείμενα της πλάνης μου, οι στρατιώτες του μόχθου μου...Γελώ ξανά, βασιλιάς σκοτεινός σε τούτο το κράτος της απελπισίας. Όμως βασιλιάς...όχι υπηρέτης...