Τὸ ἴδιο ρούχο καὶ μαλλὶ φοράει ἡ ζωή μου

 

Τὸ ἴδιο ρούχο καὶ μαλλὶ φοράει ἡ ζωή μου,

ὅπως ὅλοι οἱ παλιακοὶ καὶ τελευτοῦντες τσάροι.

Στὴ δύναμή τους ὑστερῶ κι ἔχω μονάχα στόμα,

μὰ ὅλα μου τὰ βασίλεια ποὺ σιωπηλὰ ἐγείρω,

στὸ ἡγεμονικὸ τοῦ νοῦ μέσα μου συμμαζεύω,

στὸ βάθος, στὸ ὑπόβαθρο κι ὁ νοῦς μου ὁ Γοσποδάρος.

Τὸ νόημα τῆς προσευχῆς γιὰ τοὺς τσάρους σημαίνει:

οἰκοδομὴ κι ἀνέγερση στ' ἀπόλυτά τους ὅρια,

ὥστε ἡ φρίκη ν' ἀρχινᾶ νὰ μοιάζει μεγαλεῖο

τῆς χάριτος καὶ ὀμορφιᾶς – κάθε γονυκλισία

κι ἐμπιστοσύνης γνέψιμο (ὥστε κανένας ἄλλος

νὰ μὴν τὸ ἐξετάσει) ἐγκώμια ν' ἀνυψώσουνε

μ' ἐπίχρυσους, πολύχρωμους, πολλοὺς γαλάζιους

τρούλλους.

Τί ἄλλο εἶν' οἱ ἐκκλησιές, μὰ τί τὰ μοναστήρια

στὴν ἔγερση, ἀνύψωση καὶ οἰκοδόμησή τους

ἀπὸ ἅρπες ποὺ ἁπλώνουνε τὰ ἠχηρά τους τέλια,

μέσ' ἀπ' αὐτὰ ποὺ ἁρπίζουνε χέρια μισοσωσμένων,

ποὺ φέρονται ἐνώπιον ρηγάδων καὶ παρθένων!

Rainer Maria Rilke - Το Βιβλίο των Ωρών - εκδ. Αρμός

μτφ Αθανάσιος Δημ. Οικονόμου