Ένα χαστούκι στή δημόσια καλαισθησία

 

Στους αναγνώστες τοῦ Νέου μας Πρώτου ’Αναπάντεχου.

Ἐμεῖς καί μόνο ἐμεῖς εἴμαστε τό πρόσωπο τῶν καιρῶν μας. Μ’ ἐμᾶς τό βούκινο τοῦ χρόνου ἠχεῖ μέσα στήν τέχνη τῆς λέξης.

Τό παρελθόν εἶναι κλειστό. Ἡ ’Ακαδημία καί ὁ Πούσκιν εἶναι λιγότερο κατανοητοί ἀπ’ τά ἱερογλυφικά.

Πετάξτε τόν Πούσκιν, τόν Ντοστογιέφσκυ, τόν Τολστόι, κ.λπ., κ.λπ., ἀπό τό ἀτμόπλοιο τοῦ Μοντέρνου.

Ἐκεῖνος πού δέν ξεχνᾶ τήν πρώτη του ἀγάπη δέν θά ἀναγνωρίσει τήν τελευταία του.

Ποιός, καλόπιστα, θά ἔστρεφε τήν τελευταία του ἀγάπη κατά τή μεριά τῆς ἀρωματισμένης λαγνείας ἑνός Μπαλμόντ; Ἤ μήπως εἶναι αὐτή ἡ ἀντανάκλαση τῆς σημερινῆς ρωμαλέας ψυχῆς;

Ποιός, ἄτολμα, θά φοβόταν νά σκίσει τή χάρτινη ἀρματωσιά ἀπό τό μαῦρο σμόκιν τοῦ πολεμιστῆ Μπριούσωφ; Ἤ μήπως ἡ αὐγή ἑνός ἄγνωστου κάλλους φέγγει ἀπό ἐκεῖ;

Νίψατε τά χέρια πού ἄγγιξαν τή βδελυρή γλίτσα τῶν βιβλίων πού γράφτηκαν ἀπό τούς ἀναρίθμητους Λεονίντ ’Αντρέγιεφ.

Ὅλοι αὐτοί οἱ Μαξίμ Γκόρκυ, οἱ Κουπρίν, οἱ Μπλόκ, οἱ Σολογκούμπ, οἱ Ρεμιζώφ, οἱ ’Αβαρτσένκο, οἱ Τσόρνυ, οἱ Κουζμίν, οἱ Μπούνιν, κ.λπ., χρειάζονται μόνο μιά ντάτσα στήν ἀκροποταμιά. Τέτοια εἶναι ἡ ἀνταμοιβή πού προσφέρει ἡ μοίρα στούς ραφτάδες.

’Από τούς οὐρανοξύστες μας ψηλά παρατηροῦμε τήν ἀσημαντότητά τους!....

Διατάσσουμε νά γίνουν σεβαστά τά δικαιώματα τῶν ποιητῶν:

Νά διευρύνουμε τό φάσμα τοῦ λεξιλογίου τῶν ποιητῶν μέ αὐθαίρετες καί παράγωγες λέξεις (λεξιπλασία).

Νά νιώσουμε ἕνα ἀνυπέρβλητο μῖσος γιά τή γλῶσσα πού ὑπῆρξε πρίν ἀπό ἐμᾶς.

Νά πετάξουμε μέ φρίκη ἀπό τά περήφανα μέτωπα τῶν ποιητῶν τό Στεφάνι φτηνῆς δόξας πού ’Εσεῖς κατασκευάσατε ἀπό διακόπτες λουτρῶν.

Νά σταθοῦμε στό βράχο τῆς λέξης «ἐμεῖς» μέσα σέ μιά θάλασσα ἀποδοκιμασίας καί κατακραυγῆς.

Κι ἄν πρός τό παρόν τά ἀπαίσια ἴχνη τῆς δικῆς Σας «κοινῆς λογικῆς» καί «καλαισθησίας» εἶναι ἀκόμα ὁρατά μέσα στίς φράσεις μας, αὐτές οἱ ἴδιες φράσεις γιά πρώτη φορά ἀστράφτουν μέ τόν Κεραυνό ἐν αἰθρίᾳ τοῦ Νέου ’Ερχόμενου Κάλλους πού γεννᾶ ἡ Αὐτάρκης Λέξη.

Βελιμίρ Χλέμπνικωφ - Ζάουμ - εκδ. Βιβλιοπωλείο της Εστίας