Ήταν η ώρα που η πρώτη νυχτερίδα διέσχισε τον απογευματινό ουρανό. Λίγο πριν βραδιάσει. Την κοίταζα να πετάει σαν τρελή. Σήκωσα το χέρι μου και τη χαιρέτισα. Εκείνη με έναν ελιγμό, ασύμμετρο όπως και το πέταγμα της, ανταπέδωσε τον χαιρετισμό. Έπειτα πέταξε ψηλά, έγινε φωτεινή σαν άστρο και πέρασε την ατμόσφαιρα. Πέρα από χώρο και χρόνο. Τη ζήλεψα. Άπλωσα τα χέρια μου. Έκλεισα τα μάτια μου και ετοιμάστηκα για πτήση. Πέταξα αλλά δεν έγινα αστέρι. Έμεινα νυχτερίδα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου