Θάλασσα

 

Πες μου

τι είναι αυτό που κάμνει

τη θάλασσα γκρίζα, τι είναι

αυτό που φουσκώνει τη θάλασσα

από ποιον αυτή αντλεί 

τη μανία της-

ποιος θα δέσει τα κύματα 

μαζί με τα δάκρυα;

Tchicaya U Tam'si, H Ποίηση της Μαύρης Αφρικής, εκδ. Ροές

Marillion - Kayleigh

 

Αλλαγή χαρακτήρα

 

Μου 'πες πως χαρακτήρα 

θα έπρεπε ν' αλλάξω

κι εγώ βγήκα στην αγορά

στα γρήγορα να ψάξω

Σε πήρα κι εσέ μαζί μου

τη γνώμη σου να έχω

να βρούμε κάτι να σ' αρέσει

και τζάμπα να μη τρέχω

Ο ένας δε μου πήγαινε

τον άλλον δεν εκτιμούσες

τον τρίτο αν θα διάλεγα

θα με παρατούσες

Τέλος, ξεποδαριάστηκα

και τίποτα δε βρήκα

αντί για άλλο εαυτό

να ΄δινα μήπως προίκα;

Δε κατάλαβα ποτέ

τι από με ζητούσες

χωρίς γυναίκα έμεινα

και μ' εμπριμέ πατούσες!

Η απολογία του τέρατος, απόσπασμα

 "Εσύ, που αποκαλείς τον Φρανκενστάιν φίλο σου, φαίνεται να γνωρίζεις τα εγκλήματα και τη συμφορά που προκάλεσα. Όμως, στη περιγραφή που εκείνος σου έδωσε δεν θα μπορούσε να μετρήσει τις ώρες και τους μήνες της δυστυχίας που πέρασα χαμένος στα αδύναμα πάθη. Γιατί, ενώ κατέστρεφα τις δικές του ελπίδες, δεν ικανοποιούσα τις δικές μου επιθυμίες. Ήταν διαρκώς σφοδρές και και φλογερές. Ακόμα επιθυμούσα την αγάπη και τη φιλία, και ακόμα ένιωθα την απόρριψη. Δεν ήταν άδικο αυτό; Μπορεί να θεωρήσει κάποιος πως ήμουν ο μόνος εγκληματίας, όταν όλη η ανθρωπότητα αμάρτησε εναντίον μου; Γιατί δεν μισείς τον Φίλιξ, που έδιωξε τον φίλο του από την πόρτα του τόσο προσβλητικά; Γιατί δεν απεχθάνεσαι τον χωρικό που προσπάθησε να σκοτώσει τον σωτήρα του παιδιού του; Όχι, αυτά είναι ενάρετα και άσπιλα πλάσματα! Εγώ, ο δυστυχής, είμαι ένα εξάμβλωμα, που του αξίζει να το απορρίπτουν, να το κλωτσούν και να το ποδοπατούν. Ακόμα και τώρα, το αίμα μου βράζει όταν σκέφτομαι την αδικία. 

Ωστόσο, είναι αλήθεια πως είμαι άθλιος. Δολοφόνησα αξιαγάπητους και αβοήθητους ανθρώπους. Στραγγάλισα αθώους στον ύπνο τους και πίεσα μέχρι θανάτου τον λαιμό κάποιου που ποτέ δεν έβλαψε εμένα ή κάποιο άλλο ζωντανό πλάσμα. Ορκίστηκα να κάνω τον δημιουργό μου, ένα μοναδικό παράδειγμα ανθρώπου που αξίζει την αγάπη και τον θαυμασμό, δυστυχισμένο,. Τον καταδίωξα, μέχρι αυτό το σημείο ανεπανόρθωτης καταστροφής."

Φρανκενστάιν, της Μαίρη Σέλλεϋ, εκδ. Οξύ

Peter Gabriel - Sledgehammer (Growing Up Live)

 

Πολιτισμός!

 

Το μαλλί σου έφτιαχνες

μπροστά στο κινητό σου

μα ήξερα πως στον άλλον

είχες το μυαλό σου

Και αν ντύθηκες καλά

με τα κομψά σου ρούχα

στην απάτη μοναχά

υπήρξες ταλαντούχα

Μπορεί στο ύψος να 'φτανες

κοντά στα δύο μέτρα

αλλά στο λαιμό μου δέθηκες

σαν μια μεγάλη πέτρα

Αφού λοιπόν τον διάλεξες

σχέση για να συνάψεις

μύγες σου εύχομαι πολλές 

στον ύπνο σου να χάψεις!

H φτώχεια είναι ένα μονάκριβο πετράδι

 

Στην αυλή Του,

η φτώχεια είναι ένα μονάκριβο πετράδι:

φέρνεις ως δώρα σου

κοσμικά αποκτήματα και κέρδη·

αλλά είναι η διαρκής σου θλίψη

που Εκείνος βρίσκει αποδεκτή. 

Χακίμ Σαναϊ. Ο Τειχισμένος Κήπος της Αλήθειας, εκδ. Πύρινος Κόσμος

Vangelis - Alpha

 

Θεϊκή τιμωρία

 

Με πόνεσε πολύ 

εκείνη η σκληρή σου λέξη

πως αγαπούσες αντί για εμέ

τον βλάκα τον Αλέξη

Την καρδιά μου έκανες

μικρούλια κομματάκια

και τη μασούλησες άκαρδη

σαν τα σοκολατάκια

Μάθε το όμως καλά

υπάρχει Θεός και βλέπει

και θα σου δώσει τελικά 

ό,τι ακριβώς σου πρέπει

Και όσα κομμάτια της καρδιάς

φτάσανε στη κοιλιά σου

αυτά θα σου αυξήσουνε 

τη περιφέρειά σου

Giorgi Chikvaidze - A Galaxy of Thoughts

 

Η επιθυμία για αναγνώριση

"Να λοιπόν τι σήμαινε το όνειρό μου. Η Πασένκα είναι ο άνθρωπος που όφειλα να είμαι αλλά δεν έγινα ποτέ. Ζούσα πάντα για τους άλλους με τη πρόφαση ότι υπηρετώ τον Θεό, ενώ εκείνη ζει εν Θεώ νομίζοντας ότι ζει για τους ανθρώπους. Ναι, ένας καλός λόγος, ένα ποτήρι νερό που προσφέρεις χωρίς να περιμένεις ανταμοιβή αξίζουν περισσότερο από τις ευεργεσίες που έκανα εγώ για τους ανθρώπους. Υπήρχε άραγε μέσα μου ίχνος έστω επιθυμίας να υπηρετήσω ον Θεό;" αναρωτιόταν και η απάντηση ήρθε αμέσως στο μυαλό του: "Ναι, όμως όλα μολύνθηκαν από την επιθυμία μου για αναγνώριση. Όχι, δεν υπάρχει Θεός για κάποιον που ζει όπως έζησα εγώ, επιδιώκοντας την αναγνώριση, τον έπαινο των ανθρώπων. Τώρα όμως θα Τον αναζητήσω".

Λέων Τολστόι, Πατήρ Σέργιος, εκδ. Ροές

Ρεβάνς

 

Με κοιτούσες να έρχομαι 

σχεδόν τρέχοντας προς εσένα

και γέλασες με τη ψυχή σου.

Μου είπες πως σου φάνηκε

πως πετούσα, πως τα πόδια μου

στο έδαφος δεν πατούσαν. 

Σε κοίταξα στα μάτια σιωπηλός.

Χαμογέλασα αφήνοντας τη συννεφιά

που εκείνη την ώρα περνούσε να φανεί. 

Πάντα έλεγες πως το χαμόγελό μου

έκρυβε μια θλίψη. Είχες δίκιο.

Τα βήματα μου, σου είπα, γρήγορα

σήμερα με έφεραν κοντά σου

μα ακόμα γρηγορότερα μια μέρα

μακριά θα με πάνε, τόσο μακριά

που δε θα βρεθούμε ξανά ποτέ.

Με αγκάλιασες χωρίς τίποτα να πεις.

Δε χρειαζόταν. Εκείνη τη στιγμή ήσουν μαζί μου.

Όχι μόνο στο παρόν που ήμασταν αγκαλιασμένοι

μα και στο μέλλον που τίποτα δε θα 'χαμε πια κοινό.

Διαλύθηκαν τα σύννεφα κι η μέρα ηλιόλουστη 

συνέχισε. Ξεχάσαμε τη σκοτεινιά.

Μα εκείνη σαρκαστικά γελώντας καραδοκούσε

περιμένοντας να πάρει τη ρεβάνς της.

Εξήγηση

 

Τα πιο δύσκολα θέματα μπορούν να εξηγηθούν στον πιο αργόστροφο άνθρωπο αν δεν έχει σχηματίσει καμία ιδέα γι' αυτά. Αλλά το πιο απλό πράγμα δε μπορεί να γίνει σαφές στον πιο έξυπνο άνθρωπο αν έχει σθεναρά πεισθεί πως ξέρει ήδη, χωρίς τη παραμικρή υποψία αμφιβολίας, αυτό που ξεδιπλώνεται μπροστά του.

-Λέων Τολστόι

Hans Hartman - Sunrise

 

Robot love

Τι ποίηση θα γράψουν άραγε

τα ρομπότ όταν θα αρχίσουν

όνειρα στον ύπνο τους να βλέπουν;

Θα γεννηθεί άραγε μέσα τους ψυχή

και σε ποιον θεό θα την αφιερώσουν;

Και πώς θα αντιδράσει το πρώτο από αυτά

όταν ο έρωτας με το βελούδινο άγγιγμά του

βαθιά θα το τσακίσει;