γεννήματα του μαύρου.
Σαν Κρόνος προσπαθεί
τα τέκνα του να καταβροχθίσει.
Σκοτεινή αδερφή εσύ
το χέρι μου κρατάς
στης θλίψης με οδηγείς
τις ανήλιαγες πεδιάδες
Σκιές...το πρόσωπο μου κρύβουν
καθώς τη ψυχή μου σε σένα
δέσμια παραδίδω απόψε
Πάρε το δρεπάνι του
το φτιαγμένο από κρύσταλλο,
σχίσε το στερέωμα του χάους
αίμα λάμψεων εκτυφλωτικών
να λούσει το πρόσωπό σου.
Είχαμε χρόνια να συναντηθούμε. Κι όμως, θα ορκιζόμουν ότι δεν είχαν περάσει παρά μόνο ελάχιστα λεπτά. Δε φαινόταν να έχει αλλάξει τίποτα πάνω της. Σε κάθε της κίνηση, η πραγματικότητα υποκλινόταν και άλλαζε ανεπαίσθητα, με τρόπο τέτοιο που μόνο το έμπειρο μάτι κάποιου αρχαίου ιεροφάντη θα μπορούσε να καταλάβει.
Την πλησίασα σχεδόν χαμογελώντας. Τόσα χρόνια ταξίδευα σε ωκεανούς ονείρων. Είχα γεράσει πια και ήμουν αρκετά καχύποπτος με πλάσματα σαν κι εκείνη.
Ανταπέδωσε το χαμόγελό μου και έπιασε απαλά το χέρι μου. Τα μάτια της έλαμψαν με τη λάμψη χιλιάδων αστεριών. Άκουσα τα αρχαία ερείπια, σιωπηλά για χιλιάδες χρόνια να μουρμουρίζουν τον σκοπό που εκείνη κάποτε μου τραγούδησε. Αγκαλιαστήκαμε.
Περπατήσαμε μαζί περνώντας το λεπτό πέπλο της καθημερινότητας και βρεθήκαμε στα λιβάδια μυριάδων φαντασιών. Μιλούσαμε ασταμάτητα. Μάλλον δε μιλούσαμε. Μονάχα ακούγαμε. Τα λόγια γεννιόταν μόνα τους, χωρίς τα χείλη να χρειαστεί να κινηθούν. Μου είπε για τα μυστήρια που ξεκλείδωσε με τη γλυκύτητα που πάντα τη χαρακτήριζε. Εκείνη τη γλυκύτητα που κάλυπτε καλά την απόκρυφη γνώση της από τα αδιάκριτα βλέμματα. Της διηγήθηκα τα μοναχικά ταξίδια μου στις αμέτρητες ονειροχώρες και τους θησαυρούς γνώσεως που εκεί ανακάλυψα.
Πάνω στον ενθουσιασμό μου που συναντηθήκαμε ξανά, της είπα πως κανένας από εκείνους τους θησαυρούς δεν μπορούσε να συγκριθεί με τη μελωδία της φωνής της. Σταμάτησε απότομα και με κοίταξε αυστηρά. Ξεροκατάπια, γνωρίζοντας πως είχα διαβεί ένα όριο που δεν έπρεπε. Πως έσπαγα τη συμφωνία αιώνων. Ένα σύννεφο κάλυψε τους τρεις ήλιους και τα δύο φεγγάρια που έλαμπαν στους ουρανούς από πάνω μας και άνεμοι σηκώθηκαν από επτά διευθύνσεις. Πισωπάτησα αφήνοντας την. Τύλιξα σφιχτά τον μανδύα μου. Τα μάτια της στιγμιαία πλημμύρισαν με θυμό. Όπως ξαφνικά εμφανίστηκε αυτός ο θυμός έτσι ξαφνικά εξαφανίστηκε. Αναστέναξε. Οι άνεμοι κόπασαν και το σύννεφο διαλύθηκε.
Μετά από λίγο αναστέναξε και χαμογέλασε και ακούμπησε το χέρι μου απαλά. Βρεθήκαμε ξανά στο κέντρο της πόλης. Αγκαλιαστήκαμε και πάλι. Ανανεώσαμε το ραντεβού μας για όταν τα φτερουγίσματα των πουλιών θα μας έφερναν ξανά κοντά. Την είδα να χάνεται περπατώντας ανάλαφρα ανάμεσα στο πλήθος. Γύρισα και κοίταξα προς τα δυτικά. Άκουσα το κάλεσμα του πλοίου. Κάποιο όνειρο με καλούσε να πλεύσω μαζί του...
"Θλίβομαι πραγματικά να βλέπω τους Συμπατριώτες μου να προβληματίζονται για την πολιτική. Αν οι Άνθρωποι ήταν Σοφοί, οι πιο αυθαίρετοι Ηγεμόνες δεν θα τους έβλαπταν. Αν δεν είναι Σοφοί, η πιο Ελεύθερη Κυβέρνηση θα γίνει αναγκαστικά Τυραννία. Οι Ηγεμόνες μου φαίνονται ανόητοι, οι Βουλές των Κοινοτήτων και οι Βουλές των Λόρδων μου φαίνονται ανόητες, μου φαίνονται σαν κάτι άλλο από την Ανθρώπινη Ζωή".
William Blake, του Peter Ackroyd, εκδ. Πατάκη
Η κυριαρχία των ανώτερων μυστηρίων είναι επιτακτική. Η ουράνια τάξη βασιλεύει πάνω στη γήινη καθώς είναι επιτακτική και απρόσιτη από την ιδέα του θανάτου. Γι' αυτό το λόγο τα πράγματα από κάτω θρηνούν και κατακλύζονται από φόβο μπροστά στην θεσπέσια ομορφιά και την αιώνια μονιμότητα του ουράνιου κόσμου. Γι' αυτό είναι άξιο θαυμασμού και πόθου αυτό το μεγαλόπρεπο θέαμα του ουρανού, η αποκάλυψη του άγνωστου ακόμα Θεού, αυτή η πολυτελής μεγαλοπρέπεια της νύχτας που διαφωτίζει με μια διαπεραστική ακτινοβολία, παρ' όλο που δεν είναι τόσο δυνατή όσο το φως του Ήλιου, και όλα αυτά τα μυστήρια που κινούνται με αρμονικούς ρυθμούς κυβερνώντας και συντηρώντας τον κόσμο από κάτω μέσω μυστικών επιρροών.
Ερμής Τρισμέγιστος, Η κόρη του κόσμου, εκδ. Υπάτια Λυδία
Σου έδωσα το ποίημα μου,
καλό λόγο δεν είπες
Έμενταλ σου πρόσφερα
δε σ' άρεσαν οι τρύπες
Χαρές πολλές μου έταξες
μου 'δωσες μόνο λύπες
Με μελισσούλα άμοιαζες
μα ήσουν απ' τις σκνίπες
Τις μέρες που ήταν φωτεινές
μετέτρεψες σε νύχτες
Κι εγώ που θα θριάμβευα
τώρα συλλέγω ήττες
Οι Κυριακές και οι γιορτές
μαζί σου μοιάζουν Τρίτες
Κάλλιο όταν σε γνώρισα
να πέφταν μετεωρίτες
Κράτα το δώρο τούτο
σαν κάτι πολύτιμο, κρυφό
Σαν της Πανδώρας το κουτί
απρόσεκτα μην το ανοίξεις
Η γνώση και η αλήθεια
συχνά ως ευλογία θεωρούνται
μα όπως κι από κείνο
το χρυσοσκάλιστο σεντούκι
σαν κατάρες μπορούν
στων ανέτοιμων τις ψυχές
άγρια να χυμήξουν
