Κάποτε σε ένα χωριό υπήρχε ένα αρχαίο άγαλμα. Γύρω του χτίστηκε η πλατεία και τα μαγαζιά του χωριού. Εκεί κάθονταν οι χωριανοί και έπιναν τον καφέ τους το πρωί. Διάβαζαν τα νέα στα κινητά τους και τα σχολίαζαν. Κανείς δεν ήξερε τι απεικόνιζε αυτό το άγαλμα. Κάποιον θεό, κάποιον ήρωα, κάποιον άλλον; Το μόνο σίγουρο ήταν πως ήταν το άγαλμα ενός άντρα. Όλο το χωριό ήταν περήφανο για το άγαλμα. Ένα πρωινό Κυριακής, καθώς είχαν μαζευτεί οι χωριανοί στο καφενείο, στη πλατεία του χωριού, δίπλα στο άγαλμα, έτυχε να περάσει ένας αδέσποτος σκύλος από εκεί. Στάθηκε δίπλα στο άγαλμα, σήκωσε το πίσω πόδι του και κατούρησε τη βάση του αγάλματος. Ξάφνου όλοι σώπασαν και κοίταξαν τον αδέσποτο σκυλάκο. Φάνηκε σαν ο αέρας να έγινε βαρύς. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα ησυχίας σήκωσα το χέρι μου και ζήτησα από τον καφετζή μία μπύρα. Όλοι απόρησαν που θα έπινα τόσο νωρίς μπίρα. Ο σκύλος με κοίταξε, ρεύτηκε και προχώρησε ήσυχα προς τα δέντρα που περικύκλωναν το χωριό. Χάθηκε μέσα τους και δεν τον ξανάδαμε. Αυτή ήταν η ιστορία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου