Mekong Delta "King With Broken Crown" ( Le Diable ) official Video

 

Ο σεφ

Άνοιξε το Τριώδιο 

τι μάσκα να φορέσω; 

στα ζάρια φέρνω ασσόδυο

τι το 'θελα να παίξω;

Αφού το αποφάσισα 

μ' εσένανε να μπλέξω 

ακόμα και τον Τσελεμεντέ

τον έμαθα απ' έξω

Και τι δε σου μαγείρεψα

μπας και την καρδιά σου κλέψω

πλήρως όμως απέτυχα

και πώς να το χωνέψω; 

Μια σόδα λοιπόν αγόρασα

και λίγο μαλλί να πλέξω

στο λαιμό μου μια θηλιά

γύρω γύρω να δέσω

 

Το τελευταίο τρένο - Γκαλακτίον Ταμπίτζε

 

Φεύγει το τρένο όπου να 'ναι

Με της ζωή ς μου μοιάζει

Αναχωρεί κι η ελπίδα μου μαζί του

Της τύχης μου το αστέρι

Ξέρω καλά τι είναι αυτή η αναχώρηση-

Τι να θρηνούμε τώρα.

Πότε μπόρεσε ένα τρένο

Να με λυπηθεί και να με συμπονέσει;

Ο συρμός όπως η λάβα γλαρωμένος

Η αμαξοστοιχία αναχωρεί εντός πέντε λεπτών

Παρακαλούνται οι επισκέπτες να κατέβουν 

Η αμαξοστοιχία αναχωρεί εντός πέντε λεπτών

Να, οι σιδερένιες ρόδες του γυρίζουν

Δίπλα τους τρέχω μ' ένα παράπονο πνιχτό.

Παντοτινός αποχαιρετισμός

Σε χαιρετώ για πάντα!

Γιατί σ' εμένα τέτοια μοίρα-

Κάθε στιγμή να χάνω κι από μια ελπίδα-

Γιατί αυτή την τέχνη του αποχαιρετισμού

Άλλος κανείς από τον ποιητή δεν ξέρει;

Ανθολογία Γεωργιανής Ποίησης, εκδ. Καστανιώτης

Spastic Ink - A Wild Hare

 

Απόπειρα ξεφαντώματος

 

Ανέβηκα στο πλοίο 

με προορισμό το Ρίο

μα όχι της Μπραζίλ

Στης Πάτρας το πορθμείο

ανήμερο θηρίο

ζητώ το σεξαπίλ

Ξυρίζει μεν το κρύο

μα διατηρώ με μπρίο

ελεγκάντ προφίλ

Γλιστρώ σε πλακάκι λείο

χτυπάω το ισχίο

και χάνω κάθε στιλ

Επάνω σε φορείο

θέαμα κάπως γελοίο

κιοφτές πάνω σε γκριλ

Η τελευταία σπουδή

https://www.isagiastriados.com/index.php/articles/diafora-2/8584-i-teleftai-spoudi

 Νικηφόρου Βρετάκου

Ὅλοι μου οἱ δάσκαλοι ὑπῆρξαν φτωχοί,

κ’ ἐκεῖνοι πού ἄκουσα κ’ ἐκεῖνοι πού διάβασα.

Τώρα ὅμως ἐδῶ μέ διδάσκουν τά δέντρα

πού εἶναι σοφά.

                    Καί δέν

 θέλω ἄλλο: Παράτεινε μόνο

τό χρόνο σου ὅσο θά χρειαστεῖ

νά τελειώσω τό σχολεῖο μου, Κύριε.

Watchtower - Instruments of Random Murder

 

Σε ένα βουνό

 

Σε ένα βουνό αφήστε με

να πάω και να μείνω

να μην ακούω ψέματα

δάκρυα να μη πίνω

Κανέναν να μη βλέπω

δε χάθηκε κι ο κόσμος

αλήθεια δε θα μου χρειαστεί

κανενός ο ώμος

Και όταν έρθει η στιγμή

και κάποιος με γυρέψει

μην αφήσετε να με βρει

και την ερημιά μου κλέψει

Με όσους λιγότερους μιλώ

καλύτερα θα περνάω

και όταν μου 'ρχεται καυστικούς

στίχους θα ξερνάω!

Έμιλυ Ντίκινσον

 

Από το βιβλίο, Το Μέγα Ύδωρ, εκδ. Άγρα

Έπεσε στα δικά μου μάτια 

τόσο. που τ' άκουσα όταν κάτω

χτυπώντας έγινε κομμάτια

στις πέτρες, στου μυαλού τον πάτο.

Μα έψεξα τη μοίρα, κι όχι 

τον εαυτό μου που πιστεύει

και στο ασημένιο του το ράφι

φιλοξενούσε τέτοια σκεύη

Gamma Ray- Heading For Tomorrow

 

Πρόεδρε!!!

 

Πρόεδρε, αχ πρόεδρε 

με τόσες συνεντεύξεις

νομίζω πως εβάλθηκες

κάπως να μας μπερδέψεις

να είσαι αλήθεια αριστερός

ή κρυφοκαπιτάλας

της καρέκλας εραστής 

ίσως και της κουτάλας;

Με αέρα αμερικάνικο

τις βόλτες σου τις κάνεις

και στο γυμναστήριο

τα κιλά σου χάνεις

Χαμόγελο αστραφτερό 

και προφορά σπασμένη

άραγε κάποια κορυφή 

ή πάτος σε περιμένει;

Άλλη μια χρονιά

     

Άλλη μια χρονιά σ' αυτόν τον κατάκοπο κόσμο: το ίδιο σώμα.

Κομπάγιασι Ίσσα, Μύγες και Βούδες, εκδ. Γαβριηλίδη

Running Wild - Dragonmen

 

Ο λύκος της στέπας

 

Σπίτι σου μαζευτήκαμε

με αφορμή κάποια γιορτή

Πίναμε και γελούσαμε

των νιάτων η ελαφρότητα

Με πήρες παράμερα 

και κατάματα με κοίταξες

Νομίζω πως προσπάθησα

το βλέμμα μου να τραβήξω

Δε μπόρεσα ούτε κι εκείνη τη φορά,

 ποτέ δε το είχα καταφέρει

Μου είπες πως σου θύμιζα 

εκείνου του Γερμανού τον λύκο

που έφευγε μακριά από την ευτυχία

για να μη χάσει της 

στέπας τη λευτεριά

Δεν ξέρω πως κατάφερες

να με δεις τόσο καθαρά

πίστευα πως κι από σένα κρυβόμουν

όπως απ' όλους 

Αλλά πως δεν είδες αλήθεια

πως και την ελευθερία ακόμα 

πρόθυμα θα στην έδινα

και ας μην έτρεχα ποτέ ξανά 

στης ερήμου τον αέρα;

Στην ευτυχία δε χωρά 

κανένα συμβιβασμός 

γιατί μαράζι γίνεται

και τα πάντα γύρω πεθαίνουν

Δεν έφυγα ποτέ από τις χαρές μακριά

αλλά από την ψεύτικη ζωή

με υποκατάστατα γεμάτη

που είναι θάνατος τελικά.

Δημόσιοι Υπάλληλοι

 

Κώστας Καρυωτάκης, Άπαντα, εκδ. ΕΝΤΥΠΟΙΣ

Οι υπάλληλοι όλοι λιώνουν και τελειώνουν

σαν στήλες δυο δυο μες στα γραφεία

(Ηλεκτρολόγοι θα 'ναι η Πολιτεία

κι ο Θάνατος, που τους ανανεώνουν.)

Κάθονται στις καρέκλες, μουτζουρώνουν

αθώα λευκά χαρτιά, χωρίς αιτία.

"Συν τη παρούση αλληλογραφία

έχομεν την τιμήν" διαβεβαιώνουν.

Και μονάχα η τιμή τους απομένει,

όταν ανηφορίζουμε τους δρόμους,

το βράδυ στο οχτώ, σαν κορντισμένοι

Παίρνουν κάστανα, σκέπτονται τους νόμους,

σκέπτονται το συνάλλαγμα, τους ώμους

σηκώνοντας οι υπάλληλοι οι καημένοι