Στην έρημο, Στρέψου προς την κενότητα, Φύγε από τον εαυτό. Στάσου μόνος σου, Μη ζητάς τη βοήθεια κανενός, Και η ύπαρξή σου θα ηρεμήσει, Ελεύθερη από τη δουλεία των πραγμάτων. Αυτοί που προσκολλώνται στον κόσμο, Προσπαθούν να απελευθερωθούν· Εκείνοι που είναι ελεύθεροι, δοξολογούν. Φρόντισε τους αρρώστους, Αλλά ζήσε μόνος, Χαρούμενος πιες από τα νερά της θλίψης, Άναψε τη φωτιά της Αγάπης Με τα κλαδιά μιας απλής ζωής. Έτσι θα ζεις στην έρημο - Μεχθίλδη του Μαγδεμβούργου
Αγνοούσα πλήρως την ύπαρξή τους.Ντροπή μου και καλά να πάθω!Έχανα τόσο καιρό τέτοιο αριστούργημα.Μελαγχολικές μελωδίες,καταπληκτικά φωνητικά ,φοβερή ατμόσφαιρα.Ακούστε το άλμπουμ και θα καταλάβετε...
Τι είναι άραγε η ζωή,Θεέ μου; Αν είναι τόπος εξορίας,όπως λένε, γιατί τον έκανες τόσο όμορφο, να μην μπορούμε να τον αποχωριστούμε; Τι είναι η ζωή που μας έδωσες,Θεέ μου; Οι πίκρες και στενοχώριες ειν' πολλές και οι χαρές τόσο λίγες και φευγαλέες. Κι όμως να φύγει κανείς δεν θέλει. "Απάντηση αν σου δώσω,δεν θα σε ωφελήσει", άκουσα έναν ψίθυρο στου ανέμου τη βοή,να λέει. Η ζωή δεν δόθηκε για να την εξηγήσεις Αλλά σαν το ψάρι στο νερό να κολυμπήσεις
Η Παράδοση όταν δεν εξελίσσεται γίνεται συντήρηση. Η Παράδοση όταν επιβάλλεται γίνεται οπισθοδρόμηση. Η Παράδοση όταν απολυτοποιείται γίνεται τυραννία. Αφήστε την Παράδοση να αναπνεύσει για να μπορέσει να μας δώσει το οξυγόνο της.
Πέθαν'ένας θεός, γκρεμίστηκε από κει, απ'το κρανό τ'ουρανού· μες στον τρόμο και την απώλεια, μέσα στην περιπλάνηση και την απελπισία, πιθανόν ν'αναδυθεί απ'τα κατάβαθά μου ο θεός· πιθανόν... σύζυγός μου η γη και κλίνη, και υπόκλιση ο κόσμος Άδωνις,Άσματα του Μιχιάρ του Δαμασκηνού,εκδ. Άγρα
Δεν είναι φωτεινότερο πράγμα από την Αλήθεια· ψάχνεις μ' έρωτα και μανία να τήνε βρεις; είναι η έρευνά σου σαν τη Νύχτα καρποφόρα, που έχει ασφαλές, ότι θα σκάσει ο Ήλιος πομπωδώς· η έρευνά σου σαν τη Νύχτα, που όσα ερέβη και αν δέρνουν, κάτι σιγολάμπει, είτε η πληθώρα των άστρων, είτε, έστω, η αγωνιώδης μέσω συγνέφων θολή εκείνη φωταύγεια που οδηγάει. Αντίθετα, όποιος δεν νοιάζεται για την Αλήθεια, είναι της αμεριμνησίας του η δήθεν γαλήνη σαν την αιώνια νύχτα του κακού θανάτου, - άκαρπη, δίχως ουδενός πράγματος φόβο ή ελπίδα, δίχως αρχή, δίχως τέλος, ασυνείδητη, σαν την ψιλή έννοια θανάτου δίχως τρόπαια χρωμάτων, δίχως καν την στιλπνότητα Κρίσεως μελλοντικιάς μετά σαλπίγγων.
Εδώ κείτεται το σώμα αυτού του κόσμου, του οποίου η ψυχή δυστυχώς προς την κόλαση ρίχτηκε. Η χρυσή νεότητα εδώ και καιρό έχει παρέλθει, ο ασημένιος ανδρισμός του πέρασε τόσο γρήγορα, τα σιδερένια γεράματα έφτασαν τελικά· Είναι μάταιο τον χαρακτήρα του να πει, Τις διάφορες μοίρες που το έπληξαν, ποιο έτος πέθανε, πότε θ'αναστηθεί, Γνωρίζουμε μόνο ότι εδώ κείτεται. Henry David Thoreau
poetseers Εκεί που περιπλανιέμαι - Εσύ! Εκεί που συλλογιέμαι - Εσύ! Μόνο Εσύ παντού, Εσύ πάντα, Εσύ. Εσύ, Εσύ, Εσύ. Όταν είμαι χαρούμενος- Εσύ! Και όταν είμαι λυπημένος - Εσύ! Μόνο Εσύ, παντού Εσύ! Εσύ, Εσύ, Εσύ. Ο ουρανός είναι Εσύ! Η Γη είναι Εσύ! Εσύ πάνω! Εσύ κάτω! Σε κάθε τάση, σε κάθε τέλος, μόνο Εσύ, παντού Εσύ! Levi Yitzchak of Berditchov