Πλανιέμαι σε κάθε μισθωμένο δρόμο,
εκεί που ο μισθωμένος Τάμεσης κυλά.
Και διακρίνω σε κάθε πρόσωπο που ανταμώνω,
σημάδια αδυναμίας, σημάδια συμφοράς.
Σε κάθε κραυγή κάθε Ανθρώπου,
σε κάθε βρέφους την κραυγή του τρόμου,
σε κάθε φωνή, σε κάθε απαγόρευση,
ακούω τις χειροπέδες που σφυρηλάτησε ο νους.
Πώς η κραυγή του Καπνοδοχοκαθαριστή
την κάθε εκκλησία που μαυρίζει συγκλονίζει,
και ο αναστεναγμός του δύσμοιρου Στρατιώτη
τρέχει σαν αίμα στα τείχη του Παλατιού.
Μα πιο πολύ μες στους δρόμους του μεσονυχτίου ακούω
πώς η κατάρα της νεαρής Πόρνης
στεγνώνει το δάκρυ του νεογέννητου Βρέφους
και μολύνει με αρρώστιες τη νεκροφόρα του Γάμου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου