The coyote's path

A wolf or a dog?

I'm neither, I'm both.

I howl to the moon

and I bark at people

running between two worlds.

Pet me, fear me, let me

wander through the night

until I sleep.

Moriturus

Χαθήκαμε μου είπες 

κι εγώ συμφώνησα

χωρίς καν να σε κοιτάξω.

Θα ήθελα να σου πω

πως δε χαθήκαμε, εγώ κρύφτηκα

για να μην αναγκάζομαι συχνά 

μπροστά μου να σε βλέπω.

Προτιμότερος της απουσίας σου ο πόνος

παρά της παρουσίας σου το άφταστο.

Μου φάνηκε πως σε είδα με τα φύλλα 

του πλατάνου να χορεύεις,

έκλεισα τα μάτια μου και το κεφάλι τίναξα

να μη μείνει εικόνα τέτοια άλλο στο μυαλό μου.

Πέρασε καιρός, αλήθεια είναι

μα ο χρόνος ποτέ δε γιάτρεψε κανέναν 

που να το 'χε ανάγκη.

Δε σε χαιρέτησα μου είπες,

μα τι αποχαιρετισμό να βρω που να ταιριάζει 

στο κεντρί του σκορπιού που στα πλευρά μου χώθηκε

αφήνοντας δηλητήριο και πόνο οξύ.

Σε χαιρετώ τώρα λοιπόν σαν άλλος μονομάχος

που στον Καίσαρα φωνάζει "Άβε" σίγουρος

πως ο θάνατος είναι κοντά

Ένας μελλοθάνατος κι εγώ, σου λέω καληνύχτα...

Κακός άνεμος

 

Κακός άνεμος

φυσάει στα πανιά μου·

ακόμα πλέω

Φλαμένγκο

 

Μέσα στη φωτιά

χορεύει το φλαμένγκο·

φλογισμένη ψυχή!

Παραμύθι

 

Κοιτάς με θλίψη τα ερείπια

που μαύρα στέκονται μπροστά σου

και με ρωτάς γιατί γκρεμίστηκαν όλα αυτά

και ποια κατάρα έφερε την καταστροφή ετούτη

Καμία μαγγανεία δεν οδήγησε σε τούτο 

το τόσο θλιβερό θέαμα σου λέω,

μα ό,τι βλέπεις σωριάστηκε γιατί χτίστηκε 

σε έδαφος σαθρό, σε γη πεινασμένη 

έτοιμη να τα καταβροχθίσει

Βλέπεις όλα όσα εδώ ανεγέρθηκαν περίμεναν

τη δική σου πνοή για να σταθούν

μα η ανάσα σου προς τα δω δε φύσηξε ποτέ

και μαράθηκαν τα πάντα όπως τα λουλούδια

μαραίνονται στης ερήμου τον ξηρό αέρα

Βλέπεις το παραμύθι που γράφτηκε εδώ

δεν είχε ευτυχισμένο τέλος, η μάγισσα ακόμα βασιλεύει

και ο δράκος ελεύθερος τα πάντα καίει

Το σκοτεινό συρτάρι

 

Κοίταξα κάποιες φωτογραφίες 

απ' τα παλιά

κι ύστερα έσβησα τα φώτα

Καλύτερο το σκοτάδι που

το δωμάτιο πλημμυρίζει

παρά το ψεύτικο 

των παιδικών χρόνων φως

Άναψα ένα κερί

πήρα στα χέρια μου τις φωτογραφίες

και τις πέταξα σε ένα συρτάρι πεινασμένο

με βουλιμία να τις καταβροχθίσει

Κάτι κινήθηκε εκεί μέσα

κάτι που από χρόνια πέθανε

μα αρνείται να νεκρώσει πλήρως

Δε πειράζει σκέφτηκα

τα ζόμπι κι αν περπατούν πάλι νεκρά είναι

περιορισμένα πια, να μολύνουν δε μπορούν κανέναν

Έκλεισα το συρτάρι που γρύλισε ικανοποιημένο πια

κι έμεινα εκεί, στη σκοτεινιά

Ένα δάκρυ δε κύλησε ποτέ.

Δαγών

Και έτσι γεννιούνται της θάλασσας τα τέκνα

κάθε φορά που ένα γιος

ή μια θυγατέρα της στεριάς

θυσία γίνεται στου Δαγών το ιερό

Μένουν στα νερά τα αλμυρά οι ψυχές τους

να κολυμπούν με τα πλάσματα του ωκεανού

σε βάθη να φτάνουν που ποτέ άνθρωπος δε θα φτάσει

και κάθε που ένα νέο παιδί καλωσορίζουν

λάμπουν τα μαύρα τα νερά

μεγαλοπρεπώς για να το υποδεχτούν

Μη κλαίτε πια για μας στεριανοί

γιατί οριστήκαμε της θάλασσας να γίνουμε

οι κόρες και οι γιοι 

και μαζί της πια να κολυμπούν οι ψυχές μας

μα κρατήστε δάκρυα για τη μέρα

που τη δίκαια θα γυρέψουμε εκδίκησή μας

Ωκεάνιος

 

Περπατήσαμε στο φεγγάρι

πριν με ρίξεις 

στου ωκεανού την άβυσσο

Μα και στα βάθη τούτα

κοιτάζω ψηλά 

κάθε που το σεληνόφως πέφτει 

στη θάλασσα πάνω 

και προσπαθώ για άλλη μια φορά

να σε δω

O μοναχικός λυκάνθρωπος

 

Ένας λυκάνθρωπος με ψύλλους

που προσπαθούσε να κάνει φίλους

ξυνότανε ολοένα 

και δεν έβρισκε κανένα

ούτε καν αδέσποτους σκύλους

Αντίο

 

Δε σε ξέχασα

μα ούτε και μου έλειψες

Χαθήκαμε μου είπες

κι εγώ χαμογέλασα

Να βρισκόμαστε μου ξανάπες

κι εγώ έγνεψα "ναι"

κι οι δυο ξέραμε πως ήταν ψέματα

όπως τότε που υποσχέθηκα

να μείνουμε φίλοι, θυμάσαι;

Δε πειράζει.

Τα λόγια είναι άνεμος

και ο άνεμος τα παίρνει

Δε ξέρω αν με σκέφτεσαι ποτέ

ελπίζω να μη το κάνεις

χαμένος χρόνος κάθε τέτοια σκέψη

περιττή κάθε τέτοια λέξη

Όλα κάποια στιγμή τελειώνουν

εκτός από τα βάσανα

Αυτά φαίνεται πως κρατούν μέχρι το τέλος

μα τι να κάνεις...τίποτα δεν μπορείς να κάνεις

Σου χρωστούσα ένα αντίο, 

δε ξέρω αν θα το διαβάσεις ποτέ

μα δεν έχει και σημασία

τίποτα δεν έχει σημασία άλλωστε

μόνο ο χρόνος να κυλά 

κι εμείς να πλέουμε σαν φύλλα

που έπεσαν στο ποτάμι

Άντε, κι ελπίζω πως δε θα χρειαστεί

ποτέ να τα ξαναπούμε, ούτε ακόμα κι έτσι... 

Φθινόπωρο

Φθινόπωρο πια

και σκοτεινιάζει νωρίς

μα ποιος νοιάζεται;

Τι κι αν ο ήλιος φέγγει

αν βρίσκεσαι μακριά;

Σκοτεινιά

 

Μη προσπαθείς τη σκοτεινιά

να διώξεις από μένα

γιατί είναι κι αυτή κομμάτι μου

και μακριά δε φεύγει

άφησέ τη όσο θέλει να τραφεί

κι ύστερα να πάει πίσω

στην χωρίς φως φωλιά της

σε νάρκη για να πέσει

κι όταν κάποτε ξανά ξυπνήσει

μη με πλησιάσεις...

Μ. Αλέξανδρος και Διογένης

 

Απ' του Αλεξάνδρου τ' ανδραγαθήματα

δε θα κρατούσα ούτε ένα

μα απ' του Διογένη τα γαβγίσματα

δε θα 'χανα κανένα

 

Συννεφιά

Πρώτη Σεπτέμβρη

μου στέρεψαν οι λέξεις·

μα συννέφιασε

Σκόνη

Μάταιο στο κόσμο τούτο ό,τι κι αν γίνει

ήλιος ψηλά αν στέκει ή σελήνη μήπως

και τώρα αν γελάμε ή κι αν κλαίμε ίσως

αύριο η σκόνη μας μόνο θα'χει μείνει