Πέμπτη 25 Ιουλίου 2019
Τετάρτη 24 Ιουλίου 2019
Κόλαση και παράδεισος
στη κόλαση θα καίγομαι εις άπειρους αιώνας
Κι εγώ σου βάζω στοίχημα με έπαθλον μεγάλον
Πως στον παράδεισο θα δεις εμένα κι όχι άλλον
Γιατί τέτοιο μετάλλιο θαρρώ πως μου ταιριάζει
που τη ψυχή μου συνεχώς η σύζυγος μου βγάζει
Χοῦς εἶ καί εἰς χοῦν ἀπελεύσει…
https://www.pemptousia.gr/2017/05/cho%e1%bf%a6s-e%e1%bc%b6-ke-e%e1%bc%b0s-cho%e1%bf%a6n-%e1%bc%80pelefsi/
Από χώμα μ’ έπλασες Δημιουργέ μου.
Σε μια σκοτεινή μήτρα ταξίδεψα.
Σε μια σκοτεινή άβυσσο θα φύγω πάλι
για το ταξίδι στην αιωνιότητα.
«Χοῦς εἶ καί εἰς χοῦν ἀπελεύσει…»
Πλάστη της Οικουμένης
το χέρι Σου ζητώ,
με λαχτάρα να κρατήσω.
Δημιούργησέ με ξανά,
κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν Σου.
Δίδαξέ με πάλι από την αρχή,
αγάπη και ταπείνωση,
πραότητα και υπομονή.
Φώτισε της ψυχής μου τα σκοτάδια.
Πλημμύρισέ με
με το Ουράνιο Φως Σου.
Δέξου με,
ταπεινά στην αγκαλιά Σου,
σαν το παιδί, που αποζητά
στοργή και παρηγοριά,
σε κάθε θλίψη.
Κύριε,
Αναλλοίωτη Δύναμη
στα Σύμπαντα του Κόσμου
και άτρεπτο Πνεύμα ισχυρό.
Σε ευχαριστώ,
που έγινες τροφή για χάρη μου ανεκλάλητη,
που ποτέ δεν τελειώνει και ξεχύνεται ακατάπαυστα
απ’ της ψυχής μου τα χείλη και πλούσια αναβλύζει
από την πηγή της καρδιάς μου.
Ένδυμα λαμπερό
που αστράφτει και καταφλέγει τους δαίμονες.
Σε ευχαριστώ,
γιατί για χάρη μου έγινες
ανέσπερο φως, ήλιος αβασίλευτος
γεμίζοντας με τη δόξα Σου
όλη την οικουμένη.
Κύριε Δέσποτά Μου,
Σε ικετεύω
Έλα να στήσεις
την σκηνή Σου στη καρδιά μου.
Να κατοικήσεις και να μείνεις εντός μου.
Αχώριστος και Ενωμένος μέχρι Τέλους,
με μένα τον δούλο σου.
Κύριε Παντοκράτορα
Αξίωσέ με
να βρεθώ και εγώ στην έξοδό μου
και έπειτα από αυτή, στους αιώνες μαζί Σου.
Αμήν.
Μίνα Μπουλέκου, Συγγραφέας-Ποιήτρια
Τρίτη 23 Ιουλίου 2019
Λόξα
Ένα πρωί που ρέμβαζα, ρουφώντας τον καφέ μου
αστροπελέκι μ'έκαψε,φωτίστηκα Θεέ μου!
Πάω να γίνω ποιητής,Ελύτης ή Σεφέρης
Σε στύβω μυαλουδάκι μου,ιδέες να μου φέρεις
Πήρα μολύβι και στυλό,χαρτί κι ένα τεφτέρι
Κι έξυνα το κεφάλι μου σαν το λαγό στη φτέρη
Και να η θεία έμπνευση με τη μορφή των στίχων
Για μένα θα αρχίσουνε το γκρέμισμα των τοίχων!
Τα πήγα και τα διάβασε ο μέλλοντας εκδότης
Με ρώτησε ο άθλιος "είσαι παπά μου πότης;"
Κι άλλοι τα ίδια είπανε μ'αυτό το ίδιο ύφος
Κι αντί διασημότητα ,βραβείο ένας τζίφος
Επήρα τα χειρόγραφα,και όλες μου τις πίκρες
Πήγα στο σουβλατζίδικο για να τυλίγω πίτες.
Κακήν κακώς τελείωσε του ποιητή η δόξα
Για λίγο θα αναπαυθώ και θα'βρω άλλη λόξα!
Πέθανε ο ποιητής και δοκιμιογράφος Ρομπέρτο Φερνάντες Ρεταμάρ
https://www.iefimerida.gr/politismos/pethane-poiitis-romperto-fernantez-retamar
Ο ποιητής και δοκιμιογράφος Ρομπέρτο Φερνάντες Ρεταμάρ, σπουδαία μορφή των γραμμάτων στην Κούβα, πέθανε χθες, Σάββατο σε ηλικία 89 ετών, ανακοίνωσε σήμερα το Casa de las Americas, ένας πολιτιστικός οργανισμός που έχει την έδρα του στην Αβάνα, του οποίου προήδρευε από το 1986, αφού κατά το παρελθόν είχε διατελέσει διευθυντής του.
Διανοούμενος, υποστηρικτής της κουβανικής επανάστασης του 1959 και συνεργάτης του Φιντέλ Κάστρο, ο Ρομπέρτο Φερνάντες Ρεταμάρ κατείχε διάφορα πολιτικά αξιώματα, μεταξύ των οποίων αυτό του μέλους του Κρατικού Συμβουλίου (κυβέρνηση) αρμόδιου για τον πολιτισμό.
«Αγαπητέ Ρομπέρτο, ευχαριστώ που μας άφησες το έργο σου, την πνευματική σου διαύγεια του και τη δέσμευσή σου», έγραψε ο πρόεδρος της Κούβας Μιγκέλ Ντίας-Κάνελ στο Twitter.
Δευτέρα 22 Ιουλίου 2019
Η πρίζα
Το άστρο μου σαν γεννήθηκα το είπε καθαρά
λαμπρό μέλλον διαγράφεται με γράμματα χρυσά
λεφτά, σπουδές και γράμματα,όλα δικά μου θα'ναι
γυναίκες όμορφες πολλές γάμο θα μου ζητάνε
Που στράβωσε, να ήξερα, η δόλια μου η μοίρα
και τόσες πίκρες και κακά επάνω μου τα πήρα
Έφταιγε που ήμουνα κουτός μα και τεμπελάκος
ή που ήμουν άσχημος και ολίγον σαλτιμπάγκος
Αχ! να 'ταν η βαρεμάρα προτέρημα μεγάλο
τα πράγματα που θα 'κανα θα προκαλούσαν σάλο
Μα έτσι όπως τα έφερε η κακιά μου ρίζα
μου βάζει η γυναίκα μου το χέρι μου στη πρίζα!
Μικρά ταξείδια
https://slpress.gr/politismos/koitazo-tin-eikona-poy-mikrainei/
…αυτές οι ταξειδιωτικές εντυπώσεις
περισσότερο αφορούν σε εσωτερικούς περιπάτους
και λιγότερο σε χαρτογραφήσεις τόπων
Δημήτρης Νόλλας
Μικρά ταξείδια
Κοιτάζω την εικόνα που μικραίνει, μα δεν εξαντλείται όσο τα μάτια είναι ανοιχτά. Ένας αέρας ελαφρύς, ούριος σχεδόν σαν ανάσα φέρνει στο πρόσωπό μου ένα ψυχρό ρεύμα, όπως ακριβώς μ’ αρέσει να τον νιώθω, όχι ενοχλητικό μα προκλητικό. Μέσα στο λυκόφως η πόλη κατεβαίνει στη θάλασσα κάθεται στα πόδια της, απλώνει την αγάπη της στα κύματα, με συντροφιά τους γλάρους ζει και θρέφεται σαν κήτος στο νερό.
Την άφησα στην άκρη της Βαλτικής σ’ ένα πλαίσιο που κάνει το πρόσωπό της να μοιάζει με φιλήδονο στοχασμό της φύσης. Το σπασμένο φως του ήλιου προβάλλει τους καταπράσινους λοφίσκους, τα κτίρια σε παστέλ, αμμώδες ροζ, κόκκινες στέγες, τις εκκλησιές που ρίζωσαν στις κορυφές των λόφων, σκιαγραφεί τις ανθρώπινες περιπλανήσεις κατά μήκος της ακτής που είναι κατάστικτη από νησιά που κολυμπάνε, σε σχήματα και μεγέθη ακαθόριστα με το μάτι.
Ακούγεται θολό το βούισμα των τροχοφόρων καθώς το πλοίο απομακρύνεται. "Η αδελφή της Βαλτικής" όπως την αποκαλούν, ενδυναμώνει την σκέψη, μπαίνει στον ύπνο μου. Ο ουρανός δεν σκοτεινιάζει εντελώς, παίρνει μόνο ένα σκούρο γαλάζιο.
Η φύση είναι ευεργέτης της καρδιάς και του μυαλού. Κουβαλώ μαζί μου αυτό το σμίξιμο της φύσης με την ομορφιά που βγαίνει καθαρό σαν κρύσταλλο όταν οι ήχοι και οι παύσεις της μουσικής διαπερνούν τα πνευμόνια μου. Το ένιωσα, την ώρα που η μελωδία απελευθερώθηκε σε θεσπέσιες παραλλαγές, όταν άγγιξα απαλά τους γλυπτούς σωλήνες του Σιμπέλιους στη γαλήνη του πάρκου. Το είδα να ισορροπεί, να φτάνει στη συγκλονιστική αποκορύφωση καθώς ο μεγαλόπρεπος κύκνος ελίσσονταν διασχίζοντας τη λίμνη και τα πόδια του άγγιζαν τα μαύρα νερά της Τουονέλλα…
Το ταξίδι με ακολουθεί. ένα αντίτιμο από εικόνες πολλές και στίχους, που περνούσαν σκυφτοί, απαρατήρητοι ως εκείνη τη στιγμή που κάθισα για καφέ στο πέταλο της θάλασσας και τους κατέγραψα:
Το χιόνι σαν φτερό στο πρόσωπό μου
το νιώθω, ψάχνει ζεστή γωνιά, να λιώσει μέσα μου
μα είναι ακόμη νωρίς
κι όσο κι αν ψάχνω μες στο πλήθος
το ενδιάμεσο φως των ματιών σου
είναι ακόμη νωρίς, δεν έχει απόλυτα νυχτώσει.
οι πόρτες κλείνουν σιγά σιγά
τα τελευταία φώτα, σε λίγο, θα σβήνουν
η άυπνη νύχτα είναι έντρομη
στα βλέφαρά μου τα φτερά του χιονιού
κι οι αιχμηρές γραμμές της παλάμης σου.
διαβάζω τον αστερισμό αυτών των χεριών
τις αποστάσεις που ενεδρεύουν
μα κάθε φορά που μ’ αγκαλιάζεις
διευρύνομαι σαν παρατεταμένη μέρα
μες στο βόρειο σέλας
Ελσίνκι
Μάιος, 2010
Κυριακή 21 Ιουλίου 2019
Στη θέα της νηστείας (πτωχοπροδρομικόν)
Με φόρα βλέπω να 'ρχεται και με φωτιά στα πόδια
Η αυστηρή και άκαρδη του Αύγουστου νηστεία
Αντίο κεφτεδάκια μου, μπιφτέκια, κοκορέτσια
μόνο μ' εγκαταλείπετε λαχταριστά γιουβέτσια
τη θέση στο τραπέζι πια θα πάρει μια σαλάτα
στη ζέστη δεν αντέχονται φακές και φασολάδα
Τι ζοφερή περίοδος τι μέρες αποφράδες
πως να γεμίσει η κοιλιά με γιαλαντζί ντολμάδες;
Θεέ γλυκέ Πατέρα μας προσεύχομαι και κλαίω
κάνε τις μέρες να βιαστούν τις νύχτες να πετάξουν
για να περάσει της βοσκής η σκοτεινή ομίχλη
και με ψημένα κρέατα να λάμψει η λιακάδα !
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)