Look at the ludicrous
for Heavens' sake
He looks so ridiculous
on his face
has landed a cake
Now he has
a permanent frown
to love a ballerina
is unheard-of for a clown
Τετάρτη 3 Απριλίου 2019
To love a ballerina
Look at the ludicrous
for Heavens' sake
He looks so ridiculous
on his face
has landed a cake
Now he has
a permanent frown
to love a ballerina
is unheard-of for a clown
Προσευχή
https://thevalueofsparrows.com/2016/06/22/poetry-prayer-2-by-langston-hughes/
Συγκεντρώστε
Στο αγκαλιά της συμπόνιας σας
Τους ασθενείς , τους εξαχρειωμένους,
Τους απελπισμένους, τους κουρασμένους,
Όλα τα αποβράσματα
της βαριεστημένης πόλης μας.
Συγκεντρώστε
Στο αγκαλιά της συμπόνιας σας
Συγκεντρώστε
στην αγκαλιά της αγάπης σας -
Εκείνοι που δεν περιμένουν
Στάλα αγάπης από ψηλά.
Gather up
In the arms of your pity
The sick, the depraved,
The desperate, the tired,
All the scum
Of our weary city.
Gather up
In the arms of your pity.
Gather up
In the arms of your love—
Those who expect
No love from above.
Langston Hughes
Τρίτη 2 Απριλίου 2019
The juggler (the jester series)
I jiggle and juggle
I'm the king of the jungle
with my moves I make rhyme
I am the world's merriest mime
A whole day I swing and I dance
all in vain she never gives me a glance
Come closer dear stranger , have no fear
Look at my painted face and see my tear
Η προσευχή του Μανασσή
http://anastasiosds.blogspot.com/2009/03/blog-post_11.html
Κύριε παντοκράτορ, ο Θεός των Πατέρων ημών, του Αβραάμ και Ισαάκ και Ιακώβ, και του σπέρματος αυτών του δικαίου· ο ποιήσας τον ουρανόν και την γήν συν παντί τω κόσμω αυτών· ο πεδήσας την θάλασσαν τω λόγω του προστάγματός σου· ο κλείσας την άβυσσον, και σφραγισάμενος αυτήν τω φοβερώ και ενδόξω ονόματί σου· όν πάντα φρίσσει και τρέμει από προσώπου της δυνάμεώς σου· ότι άστεκτος η μεγαλοπρέπεια της δόξης σου, και ανυπόστατος η οργή της επί αμαρτωλοίς απειλής σου, αμέτρητόν τε και ανεξιχνίαστον το έλεος της επαγγελίας σου. Σύ γαρ εί Κύριος ύψιστος, εύσπλαχνος, μακρόθυμος και πολυέλεος· και μετανοών επί κακίας ανθρώπων. Σύ, Κύριε, κατά το πλήθος της χρηστότητός σου επηγγείλω μετάνοιαν, και άφεσιν τοις ημαρτηκόσι σοι, και τω πλήθει των οικτιρμών σου ώρισας μετάνοιαν αμαρτωλοίς εις σωτηρίαν. Σύ ουν, Κύριε, ο Θεός των δυνάμεων, ουκ έθου μετάνοιαν δικαίοις, τω Αβραάμ και Ισαάκ και Ιακώβ, τοις ουχ ημαρτηκόσι σοι, αλλ’ έθου μετάνοιαν επ’ εμοί τω αμαρτωλώ, διότι ήμαρτον υπέρ αριθμόν ψάμμου θαλάσσης. Επλήθυναν αι ανομίαι μου, Κύριε· επλήθυναν αι ανομίαι μου, και ουκ ειμί άξιος ατενίσαι, και ιδείν το ύψος του ουρανού, από του πλήθους των αδικιών μου, καταπεμπτόμενος πολλώ δεσμώ σιδηρώ, εις το μη ανανεύσαι την κεφαλήν μου, και ουκ έστι μοι άνεσις· διότι παρώργισα τον θυμόν σου, και το πονηρόν ενώπιόν σου εποίησα, μη ποιήσας το θέλημά σου, και μη φυλάξας τα προστάγματά σου. Και νύν κλίνω γόνυ καρδίας, δεόμενος της παρά σου χρηστότητος. Ημάρτηκα, Κύριε, ημάρτηκα, και τας ανομίας μου εγώ γινώσκω· αλλ’ αιτούμαι δεόμενος· Άνες μοι, Κύριε, άνες μοι, και μη συναπολέσης με ταις ανομίαις μου, μηδέ εις τον αιώνα μηνίσας τηρήσης τα κακά μοι, μηδέ καταδικάσης με εν τοις κατωτάτοις της γής, διότι σύ ει Θεός, Θεός των μετανοούντων, και εν εμοί δείξεις πάσαν την αγαθωσύνην σου· ότι ανάξιον όντα, σώσεις με κατά το πολύ έλεός σου, και αινέσω σε διά παντός εν ταις ημέραις της ζωής μου. Ότι σε υμνεί πάσα η δύναμις των ουρανών, και σου εστιν η δόξα εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Δευτέρα 1 Απριλίου 2019
April Fools' Day-Πρωταπριλιά (Jester 2)
I woke up in a bad mood today
Everyone around me is a fool
Pranks and jokes are the jester's tool
God, how I hate April Fools' Day !
Ξύπνησα με τρομερή κακοκεφιά
όλοι γύρω μου μοιάζουνε χαζοί
Φάρσες κι αστεία είν' του σαλού το μαγαζί
Θεέ μου, πόσο μισώ την Πρωταπριλιά!
Μελ Γκίμπσον, ιδιοφυής, τρελός ή κάποιος που το διασκεδάζει ;
Αντώνης Καρπετόπουλος
Στις κινηματογραφικές αίθουσες παίζονται αυτές τις μέρες δυο ταινίες του Μελ Γκίμπσον – για να το πω πιο ορθά δυο ταινίες με τον Μελ Γκίμπσον. Το αρχικό λάθος μου είναι ηθελημένο –νομίζω ότι ο Γκίμπσον, αρέσει δεν αρέσει, ανήκει στη σπάνια κατηγορία των ηθοποιών που σε όποια ταινία εμφανίζεται την κάνει δική του. Το ενδιαφέρον στην περίπτωσή του είναι ότι αυτό το πετυχαίνει, όχι με την αρτιότητα των ερμηνειών του, αλλά απλά με τη φυσική του παρουσία: αν υπάρχει δεν υπάρχει άλλος και το γιατί σε μένα παραμένει άγνωστο. Μια απάντηση είναι ότι ο τύπος είναι γεννημένος πρωταγωνιστής, αλλά ίσως και να υπερβάλω: δεν έχει καν την λαμπρότητα που έχουν όσοι έχουν αυτό το χάρισμα.
Ψυχόδραμα με πιστολάδες
Οι δυο ταινίες στις οποίες πρωταγωνιστεί τώρα είναι δυο καλές ταινίες – σε καμία περίπτωση δυο μεγάλες ταινίες: άλλωστε οι μεγάλες ταινίες στις οποίες πρωταγωνιστεί ο Γκίμπσον είναι ελάχιστες, κι αυτό είναι ένα άλλο από τα πολλά παράξενα της μεγάλης καριέρας του. Το «Dragged Across Concrete», που βγήκε στις αίθουσες με τον άτυχο τίτλο «Τα δυο πρόσωπα του νόμου» είναι ένα αστικό γουέστερν, χωρίς άλογα και εξοχές, αλλά με όλα τα υπόλοιπα. Εχει δυο σερίφηδες που θεωρούν ότι κάπου κάπου πρέπει να παίρνουν το νόμο στα μέτρα τους, έχει ληστές τραπεζών, έχει ένα τελικό πιστολίδι, έχει κοφτούς ωραίους διαλόγους και έχει και σκληρούς πρωταγωνστές, που αγαπάνε τις γυναίκες τους, όπως συμβαίνει στα πιο πολλά από τα καλά γουέστερν. Σε αυτό το ταραντινιάνικης μορφής ψυχόδραμα με πιστολάδες ο Γκίμπσον υποδύεται ένα κουρασμένο ψυχάκια μπάτσο – κι όχι αστυνομικό, ένα Μάρτιν Ριγκς του Φονικού Οπλου που γέρασε. Στην άλλη ταινία, τον «Καθηγητή και τον Τρελό», που είναι και δική του παραγωγή, υποδύεται ένα Σκοτσέζο φιλόλογο, τον Τζέιμς Μάρεϊ.
Σκεφτόμουν ότι ανάμεσα σε αυτές τις δυο ταινίες βρίσκεις όλη την καριέρα του: νομίζω ότι ο Γκίμπσον είναι ένας τύπος που ενώ αποθέωσε ρόλους action hero, προσπαθεί να δημιουργήσει την εντύπωση ότι θα ήθελε να παίζει κάτι άλλο. Σε όλη του την καριέρα μοιάζει να αναζητά το ρόλο που θα μας κάνει να πούμε ότι είναι σπουδαίος ηθοποιός κι όχι ένας ακόμα σκληρός τύπος που έσπασε ταμεία πουλώντας αγριάδα και τρέλα. Το ωραίο είναι ότι κάθε φορά που το εγχείρημά του αποτυγχάνει, επιστρέφει σε αυτά που ξέρει τραβώντας με άνεση τα κουμπούρια του. Αυτό είναι τόσο παιγνιδιάρικο, που κάνει την προσπάθειά του για αναζήτηση απρόβλεπτων ρόλων να μοιάζει ένα αστείο.
Το σήμα κατατεθέν
Δεν υπάρχει νομίζω κινηματογραφόφιλος που είναι πάνω από σαράντα χρονών που να μην τον αποθέωσε όταν ήταν πιτσιρικάς βλέποντάς τον ως Μαντ Μαξ και ως Μάρτιν Ρίγκς. Η σκηνή στο Φονικό Οπλο που πηδάει στο κενό, χωρίς ο θεατής να γνωρίζει ότι υπάρχει κάτω ένα στρώμα της πυροσβεστικής που τον περιμένει, είναι καταπληκτική: το βλέμμα του τρελού που έχει ο Γκίμπσον δεν το είχε ποτέ κανείς. Η πιθανότητα να κλισαριστεί και να παίζει πάντα τον ίδιο ρόλο ήταν τεράστια, αλλά ο τύπος δεν είχε τέτοιο σκοπό. Ένα χρόνο μετά το δεύτερο Φονικό Οπλο παίζει σε δυο ταινίες που δεν έχουν πιστολίδια και πτώματα: το «Air America», μια γλυκόπικρη κομεντί, και το «Forever Young» ένα ρομαντικό δράμα με την Τζεμι Λι Κέρτις – στο ενδιάμεσο λέει ναι στον Φρανκο Τζεφιρέλι και παίζει σε ένα κατάμαυρο αλλά αρκετά σεξπιρικό «Αμλετ». Μετά κάνει ένα ακόμα Φονικό Οπλο – για να μην ξεχάσει την τέχνη. Αυτές οι επιστροφές του σε ταινίες δράσης (μερικές μάλιστα κάκιστες) γίνεται το σήμα κατατεθέν της καριέρας του: κάθε φορά που τολμά κάτι άλλο, γυρνάει στα παλιά. Μετά την κωμωδία «Ο άνθρωπος που θέλουν οι γυναίκες» και το «The Million Dollar Hotel» παίζει στο καταπληκτικό και αιματοβαμμένο «We Were Soldiers». Μετά το ρόλο του ψυχολογικά διαλυμένου 45αρη που βρίσκει παρηγοριά σε ένα αρκουδάκι για παιδιά, στο παράξενο αλλά πολύ ανθρώπινο «The Beaver», εμφανίζεται σε τρεις ταινίες που σκοντάφτεις πάνω σε πτώματα, το «Get the Gringo», το «Machete Kills» και μια ακόμα ταινία της σειράς οι Αναλώσιμοι – στα δυο τελευταία δεν είναι καν πρωταγωνιστής. Οι επιλογές είναι τόσο άνισες και τόσο εκτός λογικής που νομίζω ότι ο τύπος απλά κάνει την πλάκα του. Και ίσως για αυτό πάντα τον χαίρομαι.
Κάνει απλά την πλάκα του
Νομίζω πως ο Γκίμπσον, που υπήρξε και αλκοολικός και έχει κάνει και πολλά για τα οποία έχει μετανοιώσει, διασκεδάζει κάνοντας καριέρα κι αυτή την υποψία την έχω από την πρώτη φορά που τον είδα. Στην μοντέρνα ιστορία του Χόλυγουντ ηθοποιοί που άνοιξαν την πόρτα των studios παίζοντας εύκολα πράγματα για να γίνουν στη συνέχεια κάτι άλλο, υπήρξαν πάρα πολλοί. Το κάναν με τον τρόπο τους ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ και κυρίως ο Κλιντ Ιστγουντ, το κάνει σήμερα ο Μπράντλεϊ Κούπερ, που προσεχώς είναι δεδομένο ότι θα κάνει ταινίες ακόμα περισσότερο σοβαρές. Όμως ο Γκίμπσον δεν άφησε ποτέ πίσω του το ρόλο του ήρωα με τον οποίο μας συστήθηκε: απλά, με τον καιρό, παίζει μαζί του κρυφτούλι. Το ότι δεν έχει κανένα πρόβλημα με τις ταινίες δράσης το καταλαβαίνεις από αυτές που σκηνοθέτησε. Το «Braveheart» το έκανε για να τιμήσει τις ιστορίες με τις οποίες τον μεγάλωσε η Ιρλανδέζα μάνα του, αλλά ήταν ένα αιματοβαμμένο έπος. Το «Apocalypto» θέλεις γερά νεύρα για να το δεις ακόμα και σήμερα. Ανάμεσα σε πυροβολημένους κι νεκρούς στρατιώτες περιφέρεται και ο αντιρρησίας συνείδησης πρωταγωνιστής του στο άνισο «Hacksaw Ridge». Όταν ασχολήθηκε με τα Πάθη του Χριστού νόμιζες ότι το έκανε μόνο και μόνο για να δείξει την φρίκη κάποιων σκηνών: είμαι περίεργος τι θα κάνει τώρα που αποφάσισε να μας δώσει και τη δική του εκδοχή της Ανάστασης. Σχεδόν κάθε του σκηνοθεσία είναι μια ωδή στα αίμα – οι ταινίες του δεν είναι απλά περιπετειώδεις, είναι σκληρές. Και κάθε φορά που τις γυρίζει, ψάχνει μετά ένα σενάριο που του επιτρέπει να παίξει ένα γραφικό τρελό («Conspiracy Theory») ή ένα καλούλη μπαμπά («Daddy’s homme»). Μάλλον μας δουλεύει, αλλά το κάνει ωραία. Δεν είναι ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος. Αλλά το καταδιασκεδάζει. Κι όπως αποδεικνύει και στον «Καθηγητή και στον τρελό» είναι και τα δυο…
The jester 1 - Ο γελωτοποιός 1
The jester was singing
and then loudly laughed
"I thought I was a fool
'til I met someone in love!"
Τραγουδούσε και κάγχασε
ο γελωτοποιός
"Έχετε δει ερωτευμένο ;
μετά λεν' ότι εγώ είμαι χαζός!"
Κυριακή 31 Μαρτίου 2019
Ο σκοτεινός κόσμος των αδελφών Γκριμ
Της Ελένης Λογοθέτη
Πάνε περισσότερα από 200 χρόνια από τότε που τα παραμύθια των αδελφών Γκριμ δημοσιεύθηκαν για πρώτη φορά.
Η Ωραία Κοιμωμένη, η Σταχτοπούτα, η Χιονάτη και η μικρή Γοργόνα είναι οι αθώες, γλυκές και εύθραυστες ηρωίδες που όλοι γνωρίζουμε από τα παιδικά μας βιβλία και τις ταινίες του Disney.
Αν όμως σήμερα, τα παραμύθια των αδελφών Γκριμ παρουσιάζονται από τρυφερά έως και γλυκερά, οι πρωτότυπες γερμανικές εκδοχές τους ήταν ωμές έως και σοκαριστικές.
O Γιάκομπ και ο Βίλχελμ Γκριμ απομακρύνθηκαν γρήγορα από τις νομικές σπουδές τους για να αφοσιωθούν στη μελέτη του μεσαιωνικού παραμυθιού. Κάνοντας εκτεταμένη έρευνα και συλλέγοντας λαϊκούς μύθους και θρύλους, οι αδελφοί Γκριμ δημοσίευσαν το υλικό τους, σε παιδική λογοτεχνική μορφή,με σκοπό να δώσουν στα παιδιά περισσότερο μια λαογραφία παρά ένα φανταστικό παραμύθι.
Όμως, η κουλτούρα των λαών που κατοικούσαν την κεντρική και βόρεια Ευρωπη των 18ο αιώνα, δεν ήταν ακριβώς... αναίμακτη και ευγενική. Ο σκοταδισμός, η μαγεία, η βία και γενικώς η βαρβαρότητα στα ήθη και έθιμα της εποχής αποτυπώνονταν γλαφυρά στα "Παιδικά και οικογενειακά παραμύθια", που δημοσιεύτηκαν το 1812 και έλαβαν αρνητικότατες κριτικές.
Οι δύο παραμυθάδες, κατανοώντας ότι ποτέ δεν θα πουλούσαν το έργο τους σε ευπρεπείς, χριστιανικές οικογένειες, έσπευσαν, να "στρογγυλέψουν" τις διηγήσεις τους, "γλυκαίνοντας" τους ήρωές τους, αφαιρώντας τη σεξουαλική ασυδοσία που επικρατούσε συχνά στην πλοκή, περιστέλλοντας δραστικά το στοιχείο της βίας και προσδίδοντας κάποια σταθερά ηθικά χαρακτηριστικά στα πρόσωπά τους.
Το πρωτότυπο εξώφυλλο του "Kinder - und Hausmärchen" (Παιδικά και οικογενειακά παραμύθια)
Μια φορα και έναν καιρό...
Η Ωραία Κοιμωμένη
Στην αρχική εκδοχή της ιστορίας, δεν είναι το φιλί ενός όμορφος πρίγκηπα που ξυπνά την ωραία Κοιμωμένη, αλλά το ότι γεννάει δύο δίδυμα παιδιά. Πως;
Ενώ δεν είχε τις αισθήσεις της, η πριγκίπισσα βιάζεται από ένα μονάρχη. Στη συνέχεια, ο βιαστής μονάρχης επιστρέφει θριαμβευτικά στον πύργο που κρυβόταν η ωραία κοιμωμένη και υπόσχεται να στείλει συνοδεία για να πάρει αυτήν και τα παιδιά της, ξεχνώντας να της αναφέρει ότι είναι παντρεμένος.
Όταν έφτασαν στο παλάτι, η γυναίκα του μονάρχη προσπαθεί να τους σκοτώσει όλους, αλλά ανατρέπεται από τον βασιλιά. Στο τέλος, η ωραία Κοιμωμένη παντρεύεται τον βιαστή βασιλιά και ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.
Η αρχική Κοκκινοσκουφίτσα δεν σώζει τη γιαγιά και σκοτώνει τον λύκο. Αντίθετα, καταλήγει ένα νόστιμο μεζεδάκι στα δόντια του, με ηθικό δίδαγμα, μην εμπιστεύεστε τους ξένους.
Η Σταχτοπούτα ή Ο Βασιλιάς που ήθελε να παντρευτεί την κόρη του
Στις παλαιότερες εκδόσεις της ιστορίας, η ελαφρώς πιο σκοτεινή Σταχτοπούτα σκοτώνει την πρώτη μητριά της, έτσι ώστε ο πατέρας της να παντρευτεί την πραγματική οικοδέσποινα του σπιτιού, δηάδή την κόρη του.
Σε άλλη παραλλαγή της ιστορίας, με τίτλο Ο Βασιλιάς που ήθελε να παντρευτεί την κόρη του, η βασίλισσα πεθαίνει και ο βασιλιάς ορκίζεται ότι ποτέ δεν θα παντρευτεί ξανά, εκτός αν βρει γυναίκα που να ταιριάζει απόλυτα στα ρούχα της νεκρής βασίλισσας του.
Τα ρούχα ταιριάζουν απόλυτα στην κόρη του! Έτσι, ο ίδιος επιμένει να την παντρευτεί. Η βασιλοπούλα- προσπαθώντας να βρει έναν τρόπο να αποφύγει το γάμο με τον πατέρα τηςιτου λέει ότι θα δεχτεί να τον παντρευτεί άν της φέρει ένα μπαούλο που θα κλειδώνει από έξω και μέσα και θα μπορεί να ταξιδεύει πάνω από στεριά και θάλασσα.
Τρελός από έρωτα για την κόρη του,ο βασιλιας το βρίσκει και της το παίρνει, αλλά η ίδια λέει ότι πρέπει να βεβαιωθεί ότι το σεντούκι λειτουργεί. Για να το αποδείξει, ο ίδιος την κλειδώνει μέσα στο μπαούλο και την πετάει στην θάλασσα.
Έτσι, η βασιλοπούλα δραπετεύει από τον πατέρα της, αλλά καταλήγει σε μια ξένη χωρα να εργάζεται ως υπηρέτρια. Από εδώ ακολουθεί η γνωστή ιστορία της Σταχτοπούτας, με τον πρίγκηπα, το γοβακι και το χαρούμενο, παιδικό τέλος του ρομαντικού γάμου.
Στη Μικρή Γοργόνα, η Άριελ δεν παντρεύεται τον πρίγκηπα αλλά αυτοκτονεί πέφτοντας στη θάλασσα. Αφού δεν έχει πια ουρά πνίγεται σε μεταμορφώνεται σε αφρό των κυμάτων.
Το δέντρο του Κέδρου (The juniper tree , με στοιχεία από Χιονάτη)
Άγνωστη ιστορία των αδελφών Γκριμ, ίσως επειδή ήταν τόσο άγρια που απλά δεν έπαιρνε... επιδιόρθωση
Μια παντρεμένη ετοιμοθάνατη γυναίκα , προσεύχεται στον κέδρο της αυλής της για ένα παιδί "κόκκινο σαν αίμα και άσπρο σαν το χιόνι". Η γυναίκα αποκτά ένα γιο και πριν πεθάνει, ζητά από τον άντρα της να τη θάψει κάτω από το δέντρο .
Ο χήρος ξαναπαντρεύεται αλλά η μητριά απεχθάνεται τον γιο του, επειδή θέλει η κόρη της να κληρονομήσει τον πλούτο της οικογένειας.
Έτσι, η κακιά μητριά δίνει στο αγόρι ένα μήλο το οποίο βρίσκεται μέσα σε ένα σεντούκι. Όταν ο μικρός γιος σκύβει για να το πάρει, η μητριά χτυπά με δύναμη το καπάκι στον λαιμό του κόβοντας το κεφάλι του.
Για να μην την καταλάβει κανείς, βάζει το κεφάλι πίσω στην θέση του και τυλίγει ένα μαντήλι γύρω από το λαιμό του νεκρού αγοριού για να μην φαίνεται το κόψιμο.
Η κόρη όμως της μητριάς, η Μάρτζορυ, χτυπάει κατά λάθος το κεφάλι του ετεροθαλούς αδερφού της ρίχνοντας το στο πάτωμα. Μητέρα και κόρη για να μην τις ανακαλύψουν, τεμαχίζουν το σώμα, το κάνουν στιφάδο και το δίνουν στον πατέρα που δεν ήξερε τίποτα, ο οποίος και τρώει το γιο του.
Η Μάρτζορυ όμως, κρατά τα κόκαλα του νεκρού αγοριού και τα θάβει κάτω από το δέντρο, όπου βρίσκεται θαμμένη και η μητέρα του.
Τελικά, το αγόρι μετενσαρκώνεται σε πουλί και ρίχνει μια πέτρα στο κεφάλι της μητριάς του. Η κακιά σκοτώνεται, τα μάγια λύνονται και το αγόρι ξαναζωντανεύει.
Παρά τα ηθικό δίδαγμα και το αίσιο τέλος, ο κανιβαλισμός, οι δολοφονίες και αποκεφαλισμοί της ιστορίας ήταν πολλά μαζεμένα και αρκετά σοκαριστικά στοιχεία ακόμα και για μεγάλους.
Στο σήμερα
Με τον θάνατο των αδελφών Γκριμ, Βρετανοί και Γάλλοι εκδότες ανέλαβαν να ωραιοποιήσουν ακόμα περισσότερο το αρχικό υλικό και πλέον, στις μέρες μας, με τις χιλιάδες διασκευές που έχουν γίνει κι εξακολουθούν να γίνονται, αυτό που έχει απομείνει από τις πρωτότυπες καταγραφές των Γκριμ είναι απλά ο σκελετός των παραμυθιών.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)