Αρλεκίνοι

 

Θαρρώ πως τελικά 

σε τούτη δω τη χώρα

τα χρόνια όσα δε φέρνουνε

δε φέρνει ουτ' η ώρα

Εδώ ζει ένας λαός

μόνιμα κοιμισμένος

που το ζητά η κούτρα του

να είναι ο ριγμένος

Να θέλει ξεροκόμματο

στο πιάτο πεταμένο,

να 'χει τον κάθε άρχοντα

απ' το φαϊ σκασμένο

Κι αυτή τη κακομοιριά

να καλολιβανίζει,

με σκέψεις βαθυστόχαστες

τη τύχη του να βρίζει

Μη περιμένετε αδέρφια μου

ξαστεριά να γίνει,

στην κατάντια θα χορεύουμε

ανόητοι αρλεκίνοι