Η κούρασή του αυτή τη φορά δεν έμοιαζε όπως τις άλλες. Αισθανόταν να τον πλακώνει. Το σώμα του είχε βαρύνει τόσο που αισθανόταν πως δε μπορεί να το κουβαλά πια. Ο ύπνος που ένιωθε να θέλει να τον τυλίξει είχε κάτι το διαφορετικό εκείνη τη βραδιά. Φαινόταν πως θα είναι μόνιμος. Ξάπλωσε σε ένα μέρος που του φάνηκε αναπαυτικό. Κοίταξε το σώμα του. Γεμάτο παλιές πληγές και τραύματα που δεν είχαν επουλωθεί πλήρως μα είχαν αφήσει ουλές. Το κεφάλι του πια με το ζόρι κρατιόταν όρθιο. Κοίταξε τον νυχτερινό ουρανό. Πόσο όμορφο του φαινόταν το φεγγάρι. Σίγουρα, αν κάτι θα του έλειπε από τη ζωή που σύντομα θα αποχαιρετούσε είναι η θέα του φεγγαριού...Ξάπλωσε, μα δεν έκλεισε τα μάτια του. Μπροστά του είδε τις αμέτρητες μάχες που είχε δώσει. Τους φίλους που εδώ και καιρό είχαν εγκαταλείψει τον κόσμο τούτο. Συνειδητοποίησε ότι είχε μείνει πια μόνος. Ακόμα κι εκείνη, η αγαπημένη του είχε φύγει. Ο πόνος του έγινε μούδιασμα και το μούδιασμα...απάθεια. Τα μάτια του έκλειναν. Ήξερε πως δε θα τα ανοίξει ξανά. Η καρδιά του χτυπούσε όλο και πιο αργά. Άφησε μια τελευταία φλογισμένη πνοή και μετά...όλα τελείωσαν. Νεκρική σιγή. Έτσι πέθανε ο τελευταίος δράκος. Κι εγώ ήμουν εκεί, να καταγράφω τούτη την ιστορία. Μάρτυρας ενός κόσμου που χάθηκε. Για πάντα; Δεν το ξέρω. Αυτό μένει να φανεί στο μέλλον...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου