Ο Προσκυνητής

 

Όλοι ήξεραν τον Προσκυνητή σε κείνα τα μέρη. Όλη μέρα περπατούσε και τη νύχτα προσευχόταν. Κανείς δεν τον είδε ποτέ να κοιμάται. Έτρωγε ελάχιστα και με λίγο νερό ξεδιψούσε. Κι αυτά όμως τα έκανε ενώ περπατούσε. Ανέβαινε βουνά από μονοπάτια δύσκολα, περνούσε μέσα από ποτάμια με νερά ορμητικά και διέσχιζε κάμπους κάτω από της εξαντλητική ζέστη και τον καυτό ήλιο. Δε χρειαζόταν τα όνειρα πια και οι γνώσεις του κόσμου του ήταν περιττές. Ακολουθούσε τον δρόμο του πάντα με σιγουριά. Ποτέ δεν καθυστέρησε σε κάποιο σταυροδρόμι για να επιλέξει ποιον δρόμο θα πάρει. Πάντα ήξερε. Κάποτε περπάτησα μαζί του. Ο δρόμος μας έτυχε να είναι κοινός. Διαπίστωσα ότι όσα έλεγαν για εκείνον ήταν αληθινά. Διαπίστωσα και κάτι ακόμα. Πως δεν ονειρευόταν. Δε χρειαζόταν πια τα όνειρα. Ούτε και ιστορίες άκουγε πια. Δεν διψούσε για τέτοιες η ψυχή του. Παράξενο πράγμα. Γνώρισα από τότε πολλούς ανθρώπους, άντρες και γυναίκες, που μου είπαν ιστορίες γι' αυτόν και που μου διηγήθηκαν πως τον είχαν δει στα όνειρά τους να περιδιαβαίνει. Να ήξερε άραγε πως αυτός, που δεν έβλεπε όνειρα ούτε άκουγε ιστορίες, παρ' όλα αυτά εμφανιζόταν στα όνειρα και τις ιστορίες των άλλων; Τον ρώτησα μα δεν πήρα απάντηση. Ούτε κάποιο χαμόγελο ή κάποια άλλη έκφραση στο πρόσωπό του μπόρεσα να διακρίνω. Απλά συνέχισε να περπατά με το ίδιο βηματισμό για να φτάσει στο επόμενο προσκύνημα που τον περίμενε...